دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 The Effect of Exercise in Different Times of Day on Some of Cardiovascular Risk Factors in Over-weight Men تأثیر تمرین در ساعات مختلف روز بر برخی عوامل خطرزای بیماری قلبی- عروقی در مردان دارای اضافه‌وزن 1 12 32182 10.22059/jsb.2013.32182 FA محسن عصارزاده استادیار گروه تربیت بدنی دانشگاه آزاد مبارکه محسن اکبرپور استادیار گروه تربیت بدنی دانشگاه قم 0000-0002--3565-4881 Journal Article 2013 02 05 The present study aimed to determine the effects of 12 weeks of aerobic exercise in different times of day on some cardiovascular risk factors in overweight men. 40 non-athletes, overweight men with an average age of 22.25±2.45 years old and BMI of 30.06±2.42 kg/m²were randomly allocated to four groups of morning and evening aerobic training and control. Morning and evening training groups performed the aerobic training protocol three sessions per week for 12 weeks with 75 to 85 percent of maximal heart rate and 15 minutes training per session. The training time was increasingly added 1.5 minutes every three sessions until the training time reached 30 minutes. The control groups were instructed not to do the training program during the research period.  Blood samples (5 cc) were taken from the participants at the beginning of the research period, week 6 and the end of week 12 in order to measure cardiovascular risk factors (i.e. triglyceride, low density lipoprotein, high density lipoprotein and cholesterol). The obtained data were analyzed using analysis of variance (ANOVA) and t-test with the Bonferroni correction for within-group evaluation and one-way analysis of variance along with Toki post-hoc test for between-group evaluation (α<%5). The results showed that morning and evening aerobic training significantly decreased LDL-c and significantly increased HDL-c in the experimental groups compared to the control groups. However,  the total levels of cholesterol and triglyceride remained unchanged in these groups. In addition, no significant difference was observed in LDL-c and HDL-c levels between morning and evening training groups when the training was completed. It was also demonstrated that aerobic training during morning and evening could influence the compatibility of cardiovascular risk factors. And finally,  no difference between the effect of aerobic exercise during morning and evening was observed on overweight men. هدف مطالعة حاضر، تأثیر دوازده ‌هفته تمرین هوازی در زمان‌های مختلف روز بر عوامل خطرزای قلبی- عروقی بر مردان دارای اضافه‌وزن بود؛ بدین‌منظور چهل‌مرد دارای اضافه‌وزن غیرورزشکار با میانگین سنی 45_/2±25_/22‌سال و شاخص تودة بدنی 42_/2±06_/30‌ کیلوگرم بر متر‌مربع به‌صورت تصادفی در چهار ‌گروه تمرین در زمان‌های صبح و عصر، و گروه کنترل صبح و عصر قرار گرفتند. گروه‌های تمرین صبح و عصر پروتکل تمرین هوازی دویدن را سه‌ جلسه در هفته به مدت دوازده‌ هفته با شدت 75 تا 85‌ درصد حداکثر ضربان قلب انجام دادند که مدت دویدن در جلسة اول، پانزده‌ دقیقه بود و هر سه ‌جلسه به‌صورت فزاینده یک‌‌و‌نیم‌ دقیقه به زمان دویدن افزوده می‌شد تا اینکه زمان دویدن به سی‌ دقیقه افزایش یافت؛ در‌حالی‌که گروه‌های کنترل در مدت‌زمان اجرای پژوهش از انجام برنامة تمرین منع شدند. در آغاز دوره، هفتة ششم و پایان هفتة دوازدهم 5 ‌میلی‌لیتر خون سیاهرگی جهت سنجش عوامل خطر‌زای قلبی- عروقی (تری‌گلیسرید، HDL-c، LDL-c و کلسترول) از آزمودنی‌ها جمع‌آوری شد. تجزیه و تحلیل داده‌های تحقیق با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر (ANOVA) انجام شد. آزمون وابسته با توجه به اصلاحیة بن‌فرونی برای تعیین محل تفاوت‌های درون‌گروهی به کار رفت. آنالیز واریانس (ANOVA) یک‌سویه همراه با آزمون تعقیبی توکی نیز برای ارزیابی بین گروهی استفاده شد (05_/0>α). یافته‌ها نشان داد در گروه‌های تجربی در مقایسه با گروه‌های کنترل، تمرین هوازی صبح و عصر کاهش معنی‌دار سطوح LDL-c (03_/0=P) و افزایش معنی‌دار HDL-c (02_/0=P) را به همراه داشت؛ درحالی‌که در سطوح کلسترول تام و تری‌گلیسرید تغییری مشاهده نشد. همچنین، پس از اجرای برنامة تمرینی، در سطوح HDL-c و LDL-c بین دو گروه تمرینی صبح و عصر تفاوت چشم‌گیری دیده نشد. براساس نتایج این مطالعه مشخص شد که تمرین هوازی در زمان صبح و عصر بر سازگاری‌های عوامل خطر‌زای قلبی- عروقی مؤثر است؛ ولی تفاوتی بین اجرای تمرین هوازی در زمان صبح و عصر در مردان دارای اضافه‌وزن مشاهده نشد.

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 Effects of CoQ10 Supplement Consumption during Tapering Phase on Some of Endurance Performance Indices in Middle Distance Runners تأثیر مصرف مکمل کوآنزیم Q10 در دورة تیپر بر برخی شاخص‏های عملکرد استقامتی دونده‏های نیمه‌استقامت 13 28 32183 10.22059/jsb.2013.32183 FA داریوش شیخ‌الاسلامی وطنی دانشیار گروه تربیت بدنی دانشگاه کردستان تحسین خطایی کارشناس ارشد دانشگاه خوارزمی منیژه نوروزیان استادیار دانشکدة تربیت بدنی دانشگاه خوارزمی حمید رجبی دانشیار دانشکدة تربیت بدنی دانشگاه خوارزمی Journal Article 2013 04 20 The purpose of this study was to examine the effect of CoQ₁₀ supplement consumption during tapering phase on some of endurance performance indices in middle distance runners. To do this, 18 trained middle distance male runners with an age of 21±1.26 years old, a weight of 65.6±4.7kg and height of 179±2.5 were selected.  This study was based on the pre test - post test method with two experimental groups and one control group. Study subjects were prepared for the pre test after 10 weeks training to increase aerobic and anaerobic endurance, lactate threshold, lactate tolerance under 70-95% MHR and 4 sessions training in one week (70-90 min/session). The pre test was then conducted which included  rest heart rate (RHR), sub maximal heart rate (SubHR), maximal heart rate(MHR), 1mile test and time to exhaustion (Tex) (pre-taper). After that, the pre test participants were divided into three equal groups including T+Q10 (i.e. 1week tapering with Q10,120 mg/day), T (i.e. 1week tapering with placebo) and C (i.e. continued previous training with placebo). In the tapering period, the volume of training progressively decreased and  its intensity increased to 135% of Vo2max while the frequency was constant. At the end of the tapering period (POST taper) all previous tests were measured respectively. To investigate mean differences between PRE and POST-test variables, the dependent student t-test was selected, and for the analysis of mean differences between the groups ANOVA was used. The obtained results showed that there is a significant decrease in RHR and SubHR in the groups of  T and T+Q10. The 1mile test record and Tex were significantly improved (P<0.05), whereas there was no difference in MHR (p>0.05). It may be concluded that the COQ10 consumption in the tapering period has no significant effect on variables considered (p>0.05). Similarly, no significant change was experienced in the variables after one week in group C (p>0.05). In conclusion, the obtained results demonstrated that the COQ10 supplementation with one week tapering period has no effect on the performance of variables considered in this study. However,  the tapering period could improve the RHR, SubHR, Tex and 1mile test performance with no effect on MHR. هدف از مطالعۀ حاضر، تعیین اثر مصرف مکمل کوآنزیم Q₁₀ در دورۀ تیپر بر برخی شاخص‏های عملکرد استقامتی دوندگان نیمه‏استقامتی بود. بدین منظور، 18 دوندة نیمه‌استقامت مرد تمرین‌کرده (سن 26_/1±21 سال، وزن 7_/4±6_/65 کیلوگرم، قد 5_/2±179 سانتی‌متر) به صورت هدفمند انتخاب شدند. روش تحقیق به صورت پیش‏آزمون ـ پس‌آزمون با یک گروه کنترل و دو گروه تجربی اجرا شد. آزمودنی‏ها به ‏دنبال 10 هفته تمرینات ویژه جهت بهبود استقامت هوازی، بی‌هوازی، آستانة لاکتات، و تحمل لاکتات با شدت 70 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه و تواتر 4 جلسه در هفته (هر جلسه70 تا 90 دقیقه) برای پیش‏آزمون آماده شدند. سپس، پیش‏آزمون شامل ضربان قلب استراحتی، زیربیشینه، بیشینه، تست دوی یک مایل، و زمان رسیدن به واماندگی انجام شد (قبل از دورة تیپر) و آزمودنی‏ها به سه گروه همگن تقسیم شدند: گروه T+Q₁₀ (یک هفته تیپر به همراه 120 میلی‏گرم کوآنزیم Q₁₀ در روز)، گروه T (یک هفته تیپر به همراه دارونما)، و گروه C (با همان شدت و حجم تمرینات قبلی به همراه دارونما). اعمال تیپرینگ از طریق کاهش تدریجی حجم و افزایش تدریجی شدت تمرینات (تا 135 درصد Vo2max) و با حفظ فرکانس صورت گرفت. پس از اتمام دورۀ تیپر، همة آزمون‏هایی که قبل از تیپر انجام شده بود دوباره انجام شد. برای نشان دادن تفاوت‌های درون‌گروهی، پس از دورة تیپر، از آزمون T همبسته و برای نشان دادن تفاوت‌های بین گروهی از آزمون ANOVA استفاده شد. نتایج نشان داد که پس از یک هفته تیپر، ضربان قلب استراحتی و زیربیشینه در دو گروه T و T+Q₁₀ به طور معنی‏داری کاهش، و رکورد دوی یک مایل و زمان رسیدن به واماندگی به طور معنی‏داری در دو گروه بهبود یافت (05_/0>P)، ولی ضربان قلب بیشینه تغییری نداشت (05_/0P>). اما از آنجایی که تفاوت معنی‏داری در هیچ‌یک از متغیرها، میان دو گروه T و T+Q₁₀ (پس از یک هفته تیپر) دیده نشد، بنابراین، می‏توان گفت، در این تحقیق، مصرف کوآنزیم Q₁₀ در دورۀ تیپر اثر معنی‏داری بر ضربان قلب استراحتی، ضربان قلب زیربیشینه، ضربان قلب بیشینه، زمان رسیدن به واماندگی، و رکورد دوی یک مایل نداشته است (05_/0P>). همچنین، در گروه C، در هیچ‌یک از متغیرها، تغییر معنی‏داری دیده نشد (05_/0P>). درنهایت، می‏توان گفت که یک هفته تیپر به همراه مصرف کوآنزیم Q₁₀ بر عملکرد تأثیری نداشته است. درحالی‌که تیپر به‌تنهایی اثر معنی‏داری بر ضربان قلب استراحتی، ضربان قلب زیربیشینه، زمان رسیدن به واماندگی، و رکورد دوی یک مایل داشت، ضربان قلب بیشینه تحت تأثیر قرار نگرفت.

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 A Comparison between Effects of High Intensity and High Volume Training on Lactate Accumulation, Time Performance and VO2peak in 10-14 Year Old Distance Runners مقایسة اثر تمرینات با حجم بالا و تمرینات با شدت بالا بر مقدار تجمع لاکتات، زمان اجرا و میزان بهبود 2VO اوج در دوندگان استقامتی 10-14 ساله 29 40 32184 10.22059/jsb.2013.32184 FA احسان اصغری کارشناس‌ارشد گروه تربیت‌بدنی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور ارسلان دمیرچی دانشیار دانشگاه گیلان Journal Article 2013 04 16 This study aimed to compare the effects of high intensity and high volume training on lactate accumulation, time performance and VO₂peak in 10-14 years old distance runners. 20 male endurance runners aged 12.5±2.32 years old and with a height of 154.62±3.27 cm, weight of 34.5±5.12 kg, maximum heart rate of 207.5±3.1 and VO₂max of 36.45±3.22 ml /kg/min took part in the experiment. The experiment was undertaken randomly in a crossover form between two modes and two groups of runners (Group A and B), and two intermittent exercise models. The exercise models included: (i) a high intensity and low volume (HT) model  (60 seconds exercise with 90% VO₂ peak and 60 seconds rest with 30% VO₂ peak) within 30 minutes activity and (ii) a low intensity and high volume (VT) model (60 seconds exercise with 65% VO₂ peak and 60 seconds rest with 30% VO₂ peak) within 60 minutes activity. The experiments were performed during two 6-week periods with a 5-week rest in between. Respiratory Exchange Ratio (RER), Time performance in 1500 meters (T_1500m) and Lactate maximum (Lac_max) were measured throughout the exercises. Repeated-measures ANOVA and Bonferroni post hoc tests were used to determine any significant difference between the groups and exercises. The results showed that there was a significant difference in the value of T_1500m between pre and post HT and VT models (P<0.05).With regard to the maximum amount of RER and lactate, there was only a significant difference between pre and post HT exercise model  (P<0.05). The results revealed that both HT and VT models had a significant difference in VO₂peak between pre and post exercise (P<0.05). Overall, the  findings of this study showed that the HT exercise model compared to the VT exercise model had higher performance on the RER, Lac_max,T_1500mandVO₂peak parameters. Where time limitation is an issue for athletes, the HT exercise model may therefore be a good substitution for long and boring training models. پژوهش حاضر با هدف مقایسة اثر تمرینات با حجم بالا و تمرینات با شدت بالا بر مقدار تجمع لاکتات، زمان اجرا و میزان بهبود اوج اکسیژن مصرفی (VO₂peak) در دوندگان استقامتی 10-14 ساله انجام شد. بیست دانش‌آموز دوندة استقامتی پسر با سن 32_/2±5_/12 سال، قد 27_/3±62_/154 سانتی‌متر، وزن 12_/5±5_/34 کیلوگرم، حداکثر ضربان قلب 1_/3±5_/207 ضربه در دقیقه و اوج اکسیژن مصرفی 22_/3±45_/36 میلی‌لیتر بر کیلوگرم در دقیقه به صورت متقاطع و در دو حالت در گروه‌های فعالیتی A و B در دو مدل فعالیت تناوبی با شدت بالا و حجم پایین (HT) (60 ثانیه فعالیت با شدت90٪ ₂VOاوج و 60 ثانیه استراحت با شدت 30٪ ₂VOاوج) به مدت 30 دقیقه و با شدت پایین و حجم بالا (VT) (60 ثانیه فعالیت با شدت 65٪  ₂VO اوج و 60 ثانیه استراحت با شدت 30٪ ₂VOاوج) به مدت 60 دقیقه طی دو دورة شش هفته‌ای و به فاصلة پنج هفته از یکدیگر، به صورت داوطلبانه شرکت کردند. اوج اکسیژن مصرفی، نسبت تبادل تنفسی (RER)، رکورد دوی 1500 متر و لاکتات پلاسمای آزمودنی‌ها، هنگام فعالیت‌های تناوبی مختلف ثبت شد. به منظور مقایسة تفاوت میانگین‌ها از آزمون آماری تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری (05_/0P≤) استفاده شد. نتایج این پژوهش نشان داد در _m₁₅₀₀T آزمودنی‌ها بین پیش و پس از آزمون نوع فعالیت HT، کاهش معناداری داشتند و این تفاوت بین مدل فعالیتی HT نسبت به مدل فعالیتی VT معنادار بود (05_/0P<). در مورد متغیرهای RER و لاکتات بیشینه (Lac_max)، کاهش معناداری بین پیش و پس از استفاده از مدل فعالیتی HT نسبت به مدل فعالیتی VT مشاهده شد (05_/0P<). در مورد متغیر ₂VO اوج این نتایج نشان داد که با استفاده از این دو مدل فعالیتی، افزایش معناداری بین مقادیر پیش و پس از فعالیت به وجود آمد (05_/0P<). بر اساس این یافته‌ها می‌توان نتیجه‌گیری کرد که مدل فعالیتی HT نسبت به مدل فعالیتی VT در مورد متغیرهای RER، peak₂VO، Lac_max و _m₁₅₀₀T کارایی بالاتری دارد و با توجه به محدودیت زمانی در برنامة تمرینی این گروه از ورزشکاران، این مدل تمرینی ممکن است جایگزین خوبی برای مدل‌های تمرینی طولانی‌مدت و خسته‌‌کننده به لحاظ دورة زمانی باشد.

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 Neuroprotective Effect of Voluntary Exercise on Dopamine and Tyrosine Hydroxylase in the Striatum of Parkinsonian Rats اثر پیش‌درمان تمرین اختیاری بر سطح دوپامین و تیروزین هیدروکسیلاز جسم مخطط موش‌های صحرایی مبتلا‌شده به پارکینسون 41 52 32185 10.22059/jsb.2013.32185 FA محمد آقاسی کارشناسی ارشد ضیاء فلاح‌محمدی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران 0000-0002-9214-0195 اکبر حاجی‌زادة مقدم استادیار فیزیولوژی جانوری، دانشکدة علوم پایه، دانشگاه مازندران Journal Article 2013 04 19 Introduiction: This study aimed to investigate the protective effects of 12-week voluntary exercise using a running wheel on the striatum  dopaminergic neurons against 6-hydroxydopamine lesions in rats. Materials and method: Twenty five rats were divided into three groups including healthy, parkinson and training-parkinson. The training groups were housed in individual cages geared with running wheels. To induce parkinson, 250 microlitre of 6-hydroxydopamine (6-OHDA) dissolved in saline was administered intracerebrovenricular (ICV) by a stereotaxic apparatus. Tyrosine hydroxylase and dopamine levels in the striatum were measured by ELISA. The obtained data was analyzed using one-way analysis of variance (ANOVA) and least significant difference (LSD) post-hoc test. Results: The mean running distance of subjects was 5384 meter per day.In this study, dopamine levels between the exercise and parkinson control groups had significant differences. In other words, a decrease in the dopamine level was prevented in the training group (P=0.001). Dopamine levels in the exercise group remained almost the same level as the healthy group (P=0.129). However, the tyrosine hydroxylase level did not change in the training and control groups. Conclusion:Pre-treatment with the voluntary exercise causes an increase in the strength and life-span of dopaminergic neurons striatum against oxidative damage caused by 6-OHDA toxicity, and has a protective role against parkinson’s disease. هدف این تحقیق عبارت است از بررسی اثر تمرین اختیاری بر حفاظت از نرون‌های دوپامینرژیک جسم مخطط پس از القای تخریب با 6-هیدروکسی دوپامین در موش صحرایی. 25 موش به سه‌گروه سالم، کنترل پارکینسونی و تمرین پارکینسونی تقسیم ‌شدند. گروه تمرین دوازده‌ هفته روی چرخ دوار تمرین کردند. برای ایجاد مدل پارکینسونی، ترکیب 6-هیدروکسی دوپامین و سرم فیزیولوژی با غلظت 250 میکرولیتر، با جراحی استریوتاکسی، داخل بطن مغز آزمودنی‌ها تزریق و سطوح دوپامین و تیروزین هیدروکسیلاز با استفاده از روش الایزا اندازه‌گیری شد. از‌ سوی‌ دیگر، داده‌ها به روش آنالیز واریانس یک‌طرفه و آزمون تعقیبی LSD تجزیه و تحلیل ‌شدند. میانگین تمرین آزمودنی‌ها 5384‌ متر در روز بود. در این پژوهش بین سطوح دوپامین گروه تمرین و گروه کنترل پارکینسونی تفاوت معناداری مشاهده شد؛ به‌ عبارت‌ دیگر، از کاهش سطح دوپامین در گروه تمرین پیشگیری شد (001_/0=P) و تقریباً هم‌سطح با گروه سالم باقی ماند (129_/0P=)؛ اما سطح تیروزین هیدروکسیلاز در گروه تمرین تفاوت معناداری با گروه کنترل پارکینسونی نداشت (805_/0P=). نتایج نشان داد که انجام تمرینات اختیاری مقاومت و طول عمر نرون‌های دوپامینرژیک جسم مخطط موش‌های صحرایی را در برابر تخریب اکسیداتیو بر اثر سمیت 6-OHDA افزایش می‌دهد و نقش حفاظتی در برابر بیماری پارکینسون دارد.

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 The Effect of One Session of Resistance Exercise on the Levels of NT-4/5 Protein in Soleus and Flexor HallucisLongus Muscles of Male Wistar Rats اثر یک جلسه تمرین مقاومتی بر سطوح پروتئین NT-4/5 در عضلۀ خم‌کنندۀ بلند شست و نعلی موش‌های نر ویستار 53 62 32186 10.22059/jsb.2013.32186 FA ریحانه محمدخانی کارشناس‌ارشد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تربیت مدرس رضا قراخانلو دانشیار دانشگاه تربیت مدرس ریحانه زرباف کارشناس‌ارشد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تربیت مدرس سید جواد مولی دانشیار دانشگا تربیت مدرس رسول اسلامی استادیار دانشگاه علامه طباطبایی Journal Article 2012 03 01 Muscle-derived neurotrophins are thought to contribute to the adaptation of skeletal muscle to exercise. The NT-4/5 protein is one of the family members of neurotrophins that remains rather unknown compared to other members. The aim of this present study was to determine the effect of one session of resistance exercise on the levels of NT-4/5 protein in Soleus and Flexor HallucisLongus muscles of male wistar rats. 24 wistar rats (230±20g) were randomly assigned into two groups including (i) control group (N=8) and (ii) exercise group (N=16). In the exercise session, animals in 3 sets and 5 times climbed up a ladder while carrying 30% of their body weight. Animals of the exercise group were sacrificed 24 and 48 hours after exercise and their Soleus and Flexor HallucisLongus muscles were removed. The levels of NT-4/5 protein were measured using the Elisa kits. One-way ANOVA and independent T-test were used to analyze the obtained data. The results showed significant increases in NT-4/5 protein levels in the Soleus muscle at 24 and 48 h after resistance exercise whereas one session training did not significantly affect the levels of NT-4/5 protein in the FHL muscle. Since one session of resistance exercise resulted in changes in the levels of NT-4/5 protein, this exercise model may be considered as an appropriate model to stimulate the response of muscle-derived neurotrophin, especially in slow muscles. تصور می‌شود که نوروتروفین‌های مشتق از عضله در سازگاری عضلات اسکلتی به ورزش نقش دارند. NT-4_/5 یکی از اعضای خانوادۀ نوروتروفین‌ها‌ست‌که ناشناخته‌تر باقی مانده است. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر یک جلسه تمرین مقاومتی بر سطوح پروتئین NT-4_/5 عضلات خم‌کنندۀ بلند شست  (FHL)و نعلی  (SOL)در دو نقطۀ زمانی 24 و 48 ساعت بعد از تمرین در رت‌های نر نژاد ویستار است. 24 موش صحرایی (g20±230) به‌طور تصادفی به دو گروه کنترل (8=n) و یک جلسه تمرین (16=n) تقسیم شدند. در جلسۀ تمرین (3 ست، 5 تکرار) حیوانات با 30 درصد وزن از نردبان بالا رفتند. 24 و 48 ساعت بعد از جلسۀ تمرینی حیوانات گروه تمرینی  قربانی شدند و عضلۀ نعلی و FHL آنها خارج شد. داده‌های آماری با استفاده از تحلیل واریانس یکطرفه و T مستقل آنالیز شد. یافته‌های تحقیق افزایش معناداری را در پروتئین NT-4_/5 عضلۀ نعلی در نقطۀ زمانی 24 و 48 ساعت بعد از تمرین نشان داد، درحالی‌که یک جلسه تمرین مقاومتی تأثیر معناداری بر پروتئین NT-4_/5 در عضلۀ FHL ندارد. تحقیق حاضر نشان داد که یک جلسه تمرین مقاومتی موجب تغییر سطوح پروتئین NT-4_/5 می‌شود و احتمالاً مدل مناسبی برای تحریک پاسخ نروتروفین‌های مشتق از عضله به‌ویژه در عضلۀ کندانقباض است.

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 The influence of 8-week discontinuous aerobic training (3×10 min) on cardiovascular risk biomarkers in inactive obese women تأثیر هشت هفته برنامۀ تمرین هوازی ناپیوسته (10×3 دقیقه) بر نشانگرهای زیستی خطرزای قلبی ـ عروقی در زنان چاق غیرفعال 63 75 32187 10.22059/jsb.2013.32187 FA علی اصغر رواسی استاد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران عباسعلی گائینی استاد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران جواد طلوعی آذر دانشجوی کارشناسی‌ارشد دانشگاه تهران Journal Article 2012 05 04 <em>To date, most studies have focused on continuous aerobic training and there is not comprehensive information about the influence of discontinuous aerobic training on cardiovascular </em><em>risk </em><em>biomarkers. Taking this into consideration, the purpose of the present study is to investigate the influence of an 8-week discontinuous aerobic training </em><em>program</em><em> (3×10 min) on cardiovascular </em><em>risk </em><em>biomarkers in inactive obese women. 20 inactive obese women with BMI≥30Kg/m² volunteered to take part in this study. They were randomly divided into two equal groups of 10 called the discontinuous aerobic group and control group. The training was programmed for 8 weeks, 3 sessions in each week and three 10-min exercises in each session with a 5-min break between each exercise and 60 to 65 percent of maximum heart rate. The blood sampling ELISA method was used to measure the variables required  from the discontinuous and control groups before and after the training program at overnight fast. The data were analyzed using paired t-test and independent t-test in the significance level of (P<0.05). The results revealed that discontinuous training program significantly decrease the level of HCY, FIB, TNFα, IL-6, and CRP in obese women (P<0.05). Also the results of independent t-test indicated that there is a significant difference between discontinuous aerobic training and control groups regarding the considered variables (P<0.05).The current study suggested that the discontinuous aerobic training can lead to the plasma reduction </em><em>on cardiovascular risk factors </em><em>in obese women. This reduction can be influential in preventing, controlling, and decreasing cardiovascular biomarkers.</em> در بیشتر تحقیقات انجام‌‌گرفته از تمرینات هوازی پیوسته استفاده شده است و درمورد تأثیر تمرین هوازی ناپیوسته بر نشانگرهای زیستی خطر بیماری قلبی ـ عروقی اطلاعات کاملی وجود ندارد. از‌این‌رو، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته برنامۀ تمرین هوازی ناپیوسته (10×3 دقیقه) بر نشانگرهای زیستی خطرزای قلبی ـ عروقی در زنان چاق غیر‌فعال بود.20 زن چاق غیر‌فعال با Kg/m230 BMI ≥ انتخاب و به‌طور تصادفی به دو گروه 10 نفری تمرین هوازی ناپیوسته و کنترل داوطلب شرکت در پژوهش تقسیم شدند. برنامۀ تمرینی به مدت 8 هفته، هفته‌ای سه جلسه، هر جلسه 3 بار، هر بار به مدت 10 دقیقه و با فاصلۀ استراحتی 5 دقیقه میان هر وهله با60 تا 65 درصد ضربان قلب بیشینه اجرا شد. از گروه تمرین هوازی ناپیوسته و کنترل قبل و بعد از اتمام برنامۀ تمرینی در شرایط ناشتا برای سنجش مقادیر متغیرهای پژوهشی با استفاده از روش آزمایشگاهی آنزیم ایموانسی (ELISA) نمونه‌‌گیری خونی به‌عمل آمد. داده‌های پژوهش با استفاده از آزمون آماریt  همبسته و t مستقل در سطح معناداری (05/0P<) تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج تحلیل آماری نشان داد برنامۀ تمرین هوازی ناپیوسته به‌طور معناداری مقدار HCY، FIB،TNFα، IL-6 وCRP زنان چاق را کاهش می‌دهد (05/0P<). نتایج آزمون t مستقل نیز نشان داد، بین دو گروه تمرین هوازی ناپیوسته و کنترل در متغیرهای پژوهشی تفاوت معناداری وجود دارد (05/0P<). یافته‌ها نشان داد تمرین هوازی ناپیوسته موجب کاهش پلاسمایی مقادیر نشانگرهای زیستی خطر بیماری قلبی ـ عروقی در زنان چاق می‌شود، چنانکه این کاهش می‌تواند در پیشگیری، کنترل و کاهش بروز بیماری قلبی ـ عروقی مؤثر واقع شود. 

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 The Effect of Six-weeks High Intensity Interval Training (HIIT) on Fibrinolytic Factors (t-PA, PAI-1& t-PA/PAI-1) in Sedentary Young men تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر عوامل فیبرینولیتیک (t-PA، PAI-1 و کمپلکس t-PA/PAI-1) مردان جوان غیرفعال 77 89 32188 10.22059/jsb.2013.32188 FA محمد همتی نفر دانشجوی دکترای دانشگاه تهران محمدرضا کردی دانشیار دانشگاه تهران سیروس چوبینه استاد‌یار دانشگاه تهران ثروت چوپانی دانشجوی کارشناسی‌ارشد دانشگاه تهران Journal Article 2012 09 22 The purpose of this study was to determine the effect of six-week high intensity interval training (HIIT) on fibrinolytic factors (t-PA, PAI-1 & t-PA/PAI-1) in sedentary young men. Eighteen inactive young men voluntarily took part in this study and were randomly divided into two groups including the experiment group (n: 9, age: 24.33 ± 1.41, height: 176.22 ± 4.91 and weight: 72.27 ± 6.59) and control group (n: 9, age: 23.27 ± 2.01, height: 180.22 ± 6.88 and weight: 76.27 ± 7.33). The experiment group performed three weekly HIIT sessions over 6 weeks. Each session consisted of either four to six repeats of maximal sprint running within a 20m area with 20–30s recovery. The control group was instructed to continue their normal behavior. Fasting blood samples were collected 24 hours before and 48 hours after the exercise protocol. The obtained data were analyzed using independent t-test. The results showed that the resting levels of PAI-1 were significantly reduced in the experiment group compared to the control group (P=0.012). However, there was no significant difference between the t-PA and complex t-PA/PAI-1 levels after exercise intervention compared to the control group (P=0.257 & P=0.127). Also, the present study showed a significant increase in VO₂max and plasma volume. In contrast, it revealed a significant body fat decrease in the participants of the experimental group compared to the control group. Overall, it appears that a six-week HIIT not only effectively reduces body fat but also increases aerobic fitness, and, more importantly, leads to improvement of the fibrinolysis process in sedentary young men. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر عوامل فیبرینولیتیک (t-PA، PAI-1 و کمپلکس t-PA/PAI-1) مردان جوان غیرفعال بود. به این منظور، 18 مرد جوان غیرفعال به‌صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به‌طور تصادفی به دو گروه تجربی (9n=، سن:41_/1±33_/24 سال، قد:91_/4±22_/176 سانتی‌متر، وزن:59_/6±27_/72 کیلوگرم) و کنترل (9n=، سن:01_/2±27_/23 سال، قد:88_/6±22_/180 سانتی‌متر، وزن: 23_/7±27_/76 کیلوگرم) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته پروتکل تمرینیHIIT  را اجرا کردند که هر جلسه شامل چهار تا شش تکرار دویدن با حداکثر سرعت در یک ناحیۀ 20 متری با 30 ثانیه بازیافت بود. نمونه‌های خونی یک روز قبل و 48 ساعت بعد از اجرای پروتکل تمرینی، به‌صورت ناشتا برای تجزیه‌و‌تحلیل‌های آزمایشگاهی جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آماری t مستقل تجزیه‌و‌تحلیل شد و نتایج نشان داد، به‌دنبال شش هفته اجرای HIIT، مقادیر استراحتی PAI-1 در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل به‌طور معنادار 13_/35 درصد کاهش (012_/0=P) و مقادیر t-PA 69_/50 درصد و کمپلکس t-PA_/PAI-1 140درصد افزایش یافتند که این تغییرات نسبت به گروه کنترل معنادار نبود (257_/0=P و 127_/0=P). همچنین، نتایج پژوهش حاضر، افزایش معنادار 8 درصدی VO_2max، حجم پلاسما و کاهش معنادار 68_/15 درصدی چربی بدن را در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل نشان داد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به‌نظر می‌رسد اجرای شش هفته HIIT علاوه‌بر کاهش مؤثر چربی بدن و افزایش آمادگی هوازی، به بهبود نسبی فرایند فیبرینولیز و هموستاز در مردان جوان غیرفعال منجر می‌شود.

دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 20089325 5 3 2013 09 23 The effect of high interval intensity training on Plassma Soluble Intercellular Adhesion Molecule -1 (sICAM-1) in sedentary obese male. تأثیر تمرین تناوبی شدید بر تغییرات مولکول چسبان سلولی (sICAM-1) پلاسما، نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدنی مردان چاق کم‌تحرک 91 102 32152 10.22059/jsb.2013.32152 FA رحمن سوری دانشیار دانشکدة تربیت بدنی دانشگاه تهران کیا رنجبر کارشنارس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران امید صالحیان کارشنارس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران محمد اسلام دوست کارشنارس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران Journal Article 2012 10 18 Obesity is known to increase the risk for cardiovascular diseases. Serum levels of cellular adhesion molecules are reported to be indices of arthrosclerosis. So each intervention that has benefit effects on them is very important for general health. The purpose of this study was to determine the effect of high interval intensity training programs on ICAM-1. 18 sedentary obese males with MEAN ±SD age, %BF, weight and BMI: Exp 1 (20.55±1.34 y, 26.84±4.07, 93.05±9.02 kg and 31.20±3.33 Kg/m2) were randomly divided to two groups, the experimental and control groups. participated in 16 weeks of moderate to high intensity interval training (8-10 × 4 minutes sets of running at 60-90% of Reserve Heart Rate and 2 minutes rest interval at 40-50% of Reserve Heart Rate) three days per week. The blood sampling was performed after 18 fasting hours in baseline and 48 h after final training sessions with the same conditions. Resulting data were analyzed by independent-sample t test, person correlation coefficient and pair t-tests (?=0.05). Data analysis showed that ICAM-1 decreased in experimental group but only was significant in EXP 2 (p= 0.015).There was no relationship between baseline of sICAM-1 with physical variable and lipid profile (P >0.05). There was positive correlation between %BF and BFM changes and ICAM-1 changes (P <0.05).The TC, LDL-C and RF levels significantly decreased. زمینه: چاقی عامل فزایندة بیماری‌های قلبی- عروقی و نیز سطوح پلاسمایی ملکول چسبان سلولی است و در پیشگویی خطر بروز گرفتگی‌های عروق کرونر نقش مهمی دارد. از این‌رو، هر مداخله‌ای که آثار مفیدی بر این موارد داشته باشد، در افزایش سلامت عمومی بسیار ارزشمند است. هدف از پژوهش حاضر عبارت است از بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید بر تغییرات مولکول چسبان سلولی (sICAM-1) پلاسما و نیز ارتباط آن با توزیع چربی و نیمرخ‌های لیپیدی. <br />روش‌ها: 18 آزمودنی از جامعة آماری افراد چاق کم‌تحرک با میانگین و انحراف استاندارد سن، درصد چربی، وزن و شاخص تودة بدنی 34_/1± 55_/20سال، 07_/4±84_/26 درصد، 02_/9±05_/93 کیلوگرم و 33_/3±20_/31 کیلوگرم بر مترمربع انتخاب و به‌صورت تصادفی به دو گروه تقسیم‌بندی شدند. گروه تجربی در 16 هفتة تمرین تناوبی شدید (8-10 دورة چهار دقیقه‌ای دویدن در شدت 60-90% ضربان قلب ذخیره با دو دقیقه فواصل استراحتی شامل دویدن در شدت 40-50% ضربان قلب ذخیره)، سه جلسه در هفته شرکت کردند. خونگیری در شرایط ناشتایی جهت ارزیابی مقادیر ICAM-1 و نیمرخ لیپیدی به روش الایزا در آغاز و پایان پژوهش صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل، ضریب همبستگی پیرسون و آزمون t زوجی در سطح معناداری 05_/0 P< تجزیه و تحلیل شدند. <br />یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که سطح  ICAM-1پلاسمایی در گروه تجربی کاهش معناداری داشت (002/0P=)، از سوی دیگر تغییرات ICAM-1 در گروه تجربی با گروه کنترل معنادار است (034/0P=). رابطة معناداری بین سطوح ابتدایی ICAM-1 با هر یک از متغیرهای جسمانی و نیمرخ‌های لیپیدی مشاهده نشد (05/0P> ). در بخش رابطة مجموع تغییرات غلظت ICAM-1 در گروه‌های تجربی با مجموع تغییرات متغیرهای ترکیب بدنی از جمله تغییرات درصد چربی (48_/0 =R، 012_/0P =) و وزن تودة چربی (44_/0=R، 022_/0P =) همبستگی معناداری مشاهده شد. سطوح کلسترول، LDL-C و عوامل خطر در گروه تجربی به طور معناداری کاهش یافت (05_/0 P<). <br />نتیجه‌گیری: اجرای تمرین تناوبی شدید منجر به کاهش معنادار مولکول چسبان بین سلولی و بهبود نیمرخ لیپیدی می‌گردد.