دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Responses of Vascular Endothelial Growth Factor and Cortisol Hormone to a Session of High Intensity Interval Training and the Relationship between Their Serum Levels پاسخ فاکتور رشدی آندوتلیال عروقی و هورمون کورتیزول به یک جلسه فعالیت تناوبی شدید و ارتباط بین سطوح سرمی آنها 393 406 70265 10.22059/jsb.2018.26231. FA مهدی یادگاری دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران علی اصغر رواسی استاد، دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران سیروس چوبینه دانشیار، دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2013 03 22 VEGF as the most potent mitogen related to endothelial cells is the main factor in the incidence of angiogenesis process. Thus the aim of the present study was to examine the responses of VEGF and serum cortisol to a session of high intensity interval training and to determine the relationship between their serum levels. 11 non-athlete men (mean age 23.80 years) were selected voluntarily and participated in a session of high intensity interval training. Blood samples were collected before, immediately and 2 hours after the training. Analysis of variance (ANOVA) with repeated measures and Pearson correlation test were used to analyze data. Serum VEGF decreased insignificantly immediately after the training (10.74%) while it increased 2 hours after the training and reached above the rest level (13.20). The serum cortisol decreased immediately and 2 hours after the training and this reduction was significant only in the phase of 2 hours after the training compared with the rest level. There was no significant relationship between VEGF and serum cortisol before, immediately and 2 hours after the training. In general, it can be concluded that a session of high intensity interval training may not have significant effects on serum VEGF levels and on the other hand, it can reduce serum free cortisol hormone. VEGF قوی‌ترین میتوژن مخصوص سلول‌های آندوتلیال، فاکتور اصلی در رخداد فرایند آنژیوژنز است. ازاین‌رو هدف از تحقیق حاضر، بررسی پاسخ فاکتور رشدی آندوتلیال عروقی (VEGF) و هورمون کورتیزول سرمی، به یک جلسه فعالیت تناوبی شدید و تعیین ارتباط بین سطوح سرمی آنهاست. به همین منظور 11 مرد غیرورزشکار (میانگین سنی 80/23 سال) داوطلبانه انتخاب شدند و به اجرای یک جلسه فعالیت تناوبی شدید پرداختند. نمونه‌های خونی قبل، بلافاصله و دو ساعت بعد از اجرای فعالیت گرفته شد. از آزمون آماری تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری (Repeated Measures) و آزمون همبستگی پیرسون برای آنالیز داده‌ها استفاده شد. بلافاصله بعد از اجرای فعالیت، کاهش سطح VEGF سرمی به‌صورت غیرمعنادار مشاهده شد (74/10 درصد). سطح VEGF سرمی دو ساعت پس از اجرای فعالیت افزایش یافت و به مقداری بالاتر از سطح استراحتی رسید (20/13 درصد). سطوح کورتیزول سرمی بلافاصله و دو ساعت بعد از اجرا کاهش یافت که این کاهش فقط در مرحلۀ 2 ساعت بعد از اجرای فعالیت نسبت به سطح استراحتی معنادار بود. علاوه‌بر این، هیچ ارتباط معناداری بین سطوح VEGF و کورتیزول سرمی در مراحل قبل، بلافاصله و دو ساعت بعد از اجرای فعالیت ورزشی مشاهده نشد. به‌طور کلی می‌توان نتیجه گرفت که اجرای یک جلسه فعالیت تناوبی شدید، احتمالاً تأثیرات معناداری بر سطوح VEGF سرمی ندارد و از طرفی می‌تواند موجب کاهش هورمون کورتیزول آزاد سرمی شود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70265_c1a651efebdc7618c60254c7e4460fa6.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Effect of Endurance Training on Prevention of Harmful Effect of Oxidative Stress Induced by Exhaustive Exercise in Rats تأثیر سابقۀ تمرینات استقامتی در جلوگیری از اثرات مضر استرس اکسیداتیو یک جلسه فعالیت وامانده‌ساز در موش‌های صحرایی 407 419 70266 10.22059/jsb.2019.112974.845 FA سحر دانشورزواجری دکتری فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران پریسا پورنعمتی .استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران نیکو خسروی .استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران Journal Article 2014 12 06 Different protocols of exercise cause different oxidative status. Regular exercises could act like vaccination and up regulate antioxidant systems in body. So 40 male Wistar rats with body weight (154±2 gr) were divided into two groups: 1) trained (n=20) and 2) untrained groups (n=20) at random. Training group participated in eight weeks training program, 5days per week, consisted of treadmill running that began speed was 8 m/min for 10 min and with gradually increase in speed and time reaching the speed of 30 m/min for 1.5 h/day at 8th week.At the end of 8 week each group further divided in to groups where the rats were studied at rest and after exhaustive exercise. For acute exhaustive exercise graded treadmill running was conducted reaching the speed of 35 m/min and was continued until exhaustion, then animals were anesthetized and blood sample were collected for measurements of catalase activity in red blood cell by Abei method and plasma MDA was estimated by spectrophotometry and total antioxidant capacity (TAC) measured by Ferric reducing antioxidant power (FRAP). These results indicated that acute exhaustive exercise increased the MDA level in sedentary but not in trained rat. The catalase activity was elevated significantly in trained group but was unchanged by exhausting exercise and TAC increased in exercise group after exhaustive exercise but decreased in just one session exhaustive group. We conclude that exhaustive exercise induced oxidative stress but endurance training may be useful for preventing acute exhaustive exercise induced oxidative stress by up-regulating antioxidant enzyme activity. نوع فعالیت بدنی انجام‌گرفته تأثیر بسزایی در میزان آسیب اکسایشی و پاسخ دفاعی بدن دارد. فعالیت بدنی منظم می‌تواند به‌عنوان یک واکسن عمل کند و سبب تنظیم مثبت سیستم‌های ضد اکسایشی بدن شود. در این تحقیق 40 موش صحرایی نر نژاد ویستار به‌طور تصادفی به دو گروه تمرینی و کنترل تقسیم شدند که برای گروه تمرینی هشت هفته تمرین استقامتی با شدت 75-60% حداکثر اکسیژن مصرفی و 5 روز در هفته در نظر گرفته شد. پس از پایان هشت هفته گروه تمرینی و گروه کنترل هر یک به دو گروه تقسیم شدند که یک گروه از هر کدام، یک جلسه تمرین تا حد واماندگی را اجرا کردند. فعالیت آنزیم آنتی‌اکسیدانی کاتالاز (CAT) گلبول‌های قرمز و میزان مالون دی آلدهید (MDA)و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام سرم اندازه‌گیری شد. اطلاعات به‌دست‌آمده از طریق تجزیه‌وتحلیل واریانس ANOVA و آزمون تعقیبی LSD با سطح معناداری 05/0 تجزیه‌وتحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد که میزان MDA تنها در گروه تمرین وامانده‌ساز افزایش معنادار داشته است (007/0P=). فعالیت کاتالاز در گروه تمرین استقامتی افزایش معناداری را نشان داد(001/0 =P). تفاوت معناداری در ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام گروه تمرین استقامتی + یک جلسه تمرین وامانده‌ساز و گروه کنترل + یک جلسه تمرین وامانده‌ساز وجود داشت (04/0=P). می‌توان نتیجه‌گیری کرد که تمرین وامانده‌ساز میزان آسیب اکسایشی را افزایش داده، اما تمرین استقامتی توانسته است آثار مضر ناشی از تمرین وامانده‌ساز و استرس ناگهانی را کاهش دهد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70266_e2189e171797b3c5c2ccd38937fc899e.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Effect of Eight Weeks of SSG and Resistance-Plyometric Training on Myostatin, IGF-ɪ, GASP-1 in Youth Soccer Players اثر هشت هفته تمرین SSG و مقاومتی-پلایومتریک بر سطوح سرمی مایوستاتین، GASP-1 و IGF-I در بازیکنان نوجوان فوتبال 421 434 70267 10.22059/jsb.2019.126434.947 FA سعید رستمی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران، پردیس بین‌المللی کیش، کیش، ایران محمد رضا کردی . دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران رضا قراخانلو دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران رضا نوری . استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران، پردیس بین‌المللی کیش، کیش، ایران Journal Article 2015 06 19 The aim of this study was to examine the effect of two resistance-plyometric and small sided game methods on serum levels Myostatin, Growth and differentiation factor-associated serum protein-1and insulin like growth factor-I in youth soccer players.30 soccer players Gitipasand club who were constantly involved in training and had no history of any serious illness or severe injury, were chosen for available sampling.Thus, they were divided randomly in three groups, SSG (n=8), resistance-plyometric (n=11) and control (n=11). First, height, weight, BMI and VO2max of the subjects were measured. The next day, blood samples from the anterior brachial vein of subjects were taken. The experimental groups participated in their exercise program (8 week, 2 sessions per week plus three current sessions). All variables were measured again after 8 weeks. In order to compare data within groups' Dependent t-test was used and for comparison between groups One-way ANOVA was used by SPSS (v.22). The findings showed that after 8 weeks of SSG training plasma level of IGF-ɪ and GASP-1 increased significantly and in resistance-plyometric group, Myostatin decreased significantly (p<0/005). Reduction of myostatin and increase of other growth factors suggest that the traditional training methods can be replaced by these methods in the pre-season and during the season or maintenance phase. Therefore, in order to clear the effect of these two methods of trainings on growth mediators, more researches are needed. هدف مطالعۀ حاضر تعیین اثر دو شیوۀ تمرینی بازی در ابعاد کوچک (SSG) و مقاومتی-پلایومتریک بر سطوح سرمی مایوستاتین، پروتئین سرمی مرتبط با فاکتور رشد نوع 1 (GASP-1) و عامل رشد شبه‌انسولین-1 (IGF-1) در بازیکنان نوجوان فوتبال بود. 30 نفر از بازیکنان باشگاه گیتی‌پسند که سابقۀ آسیب‌دیدگی حاد نداشتند، به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. سپس به‌طور تصادفی در سه گروه تمرین فوتبال (8 نفر)، گروه تمرین مقاومتی-پلایومتریک (11 نفر ) و گروه کنترل (11 نفر) قرار گرفتند. قبل و 24 ساعت بعد از آخرین جلسۀ تمرین، از سیاهرگ دست چپ هر آزمودنی در وضعیت نشسته در محل آزمایشگاه خون‌گیری شد. به‌منظور مقایسۀ داده‌ها از آزمونt همبسته، آنوا و LSD در نرم‌افزار SPSS نسخۀ 22 استفاده شد (0۰۵/۰P<)، یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد در پاسخ به هشت هفته تمرین مقاومتی-پلایومتریک، سطوح سرمی مایوستاتین بازیکنان نوجوان فوتبال کاهش و سطوح IGF-Ι و GASP-1 افزایش یافت (005/0P<). در گروه SSG نیز افزایش معنا‌دار IGF-Ι و GASP-1 مشاهده شد. کاهش سطوح سرمی مایوستاتین در هر دو شیوۀ تمرینی، بیانگر تأثیر مثبت این دو شیوه است. از طرفی افزایش عوامل رشدی در این شیوه‌ها مؤید این مطلب است که می‌توان این شیوه‌ها را در دورۀ آماده‌سازی پیش‌فصل یا نگهداری در طول فصل استفاده کرد. بررسی‌های بیشتر برای مطالعۀ ارتباط این متغیرها با واسطه‌های بیوشیمیایی رشدی می‌توانند تصویر روشن‌تری از نقش این تغییرات را به ما نشان دهند.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70267_704d94ec13ad77e14069a6138e6926b7.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Effect of Aerobic Training on Apoptosis and Growth Factors in Old Rats’ Hearts تأثیر فعالیت ورزشی هوازی بر شاخص‌های آپوپتوزی و رشدی در قلب رت‌های پیر 435 447 70269 10.22059/jsb.2019.70269 FA رحمان سوری دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران امیر اله یار دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران فاطمه شب خیز دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران آرزو اسکندری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2017 04 24 Aging is characterized by an increase in apoptosis. It seems that aerobic training can reduce the apoptosis. The aim of this study was to examine the effect of aerobic training on apoptosis and growth factors in the old rats’ hearts. 24 male Wistar rats were divided into 3 groups: high intensity training (HIT=8), moderate intensity training (MCT=8) and control (CO=8). After two weeks of adaptation, rats participated in aerobic training for 6 weeks. The rats’ hearts were extracted 48 hours after the last training session. Bax and Bcl-2 gene expressions were analyzed by the Real-Time-Polymerase Chain Reaction (RT-PCR). One-way analysis of variance was used for data analysis (P<0.05). The results showed that Bax gene expression in MCT group insignificantly increased (0.261) but in HIT group significantly increased (0.001) compared with the control group. Bcl-2 gene levels in MCT group (0.978) and HIT group (0.278) insignificantly increased compared with the control group. IGF-1 in MCT group (0.175) and HIT group (0.537) increased compared with the control group, but this increase was not significant. According to the results, 6 weeks of training with moderate and high intensity insignificantly increased the expression of Bcl-2 and IGF-1 in elderly rats and significantly increased Bax in high intensity training group and insignificantly increased it in the moderate intensity group. پیری با افزایش آپوپتوز مشخص می‌شود. به‌نظر می‌رسد که فعالیت ورزشی هوازی می‌تواند آپوپتوز را کاهش دهد. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تمرین ورزشی هوازی بر شاخص‌های آپوپتوزی و رشدی در قلب رت‌های پیر بود. 24 سر رت ویستار نر به دو گروه تمرین هوازی شدت بالا (8 سرHIT:) و شدت متوسط ( 8 سرMCT:) و یک گروه کنترل (8 سرCO:) تقسیم شدند. رت‌ها پس از دو هفته دورۀ سازگاری به مدت شش هفته تمرین هوازی انجام دادند. قلب رت‌ها پس از 48 ساعت از آخرین جلسۀ تمرینی استخراج شد. بیان ژن Bax و Bcl-2 به روش Real-time-PCR آنالیز شد. برای آنالیز داده‌ها از روش آماری تحلیل واریانس یکطرفه با معناداری 05/0P< استفاده شد. نتایج نشان داد که مقادیر بیان ژن Bax در گروه تمرین کم‌شدت نسبت بـه گروه کنترل افزایش غیرمعنادار (261/0)، اما در گـروه تمرین شدید افزایش معناداری داشت (001/0). مقادیر ژن Bcl-2 در گروه تمرین کم‌شدت (978/0) و شدید (278/0) نسبت بـه گروه کنترل افزایش غیرمعناداری را نشان داد. مقدار IGF-1 در گروه تمرین کم‌شدت (175/0) و شدید (537/0) نسبت بـه گروه کنترل افـزایش نشان داد، اما معنادار نبود. با توجه به نتایج، شش هفته فعالیت ورزشی با شدت کم و شدید موجب افزایش غیرمعنادار در بیان Bcl-2، IGF-1 در دو شدت تمرینی در رت‌های سالمند شده، همچنین به افزایش معنادار Bax در گروه تمرین شدید و افزایش غیرمعنادار در گروه کم‌شدت می‌انجامد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70269_4e3ea609161d5ebc8fb2fe21e70ac74c.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Effect of High Intensity Interval Training on Serum Levels of FGF21, Insulin Resistance and Lipid Profile in Sedentary Obese Women تأثیر تمرین تناوبی با شدت بالا بر مقادیر سرمی عامل رشد فیبروبلاست 21، مقاومت به انسولین و پروفایل لیپیدی در زنان چاق غیرفعال 449 464 70270 10.22059/jsb.2018.245057.1216 FA جواد طلوعی آذر استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. اصغر توفیقی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. رقیه علیزاده کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. Journal Article 2017 11 09 Fibroblast growth factor 21 (FGF21) is one of the metabolism hormones which is secreted from different tissues, plays a role in carbohydrate and lipid metabolism and improves glucose hemostasis, fat parameters and weight loss. Thus, the aim of this study was to investigate the effect of 8 weeks of high intensity interval training (HIIT) on serum levels of FGF21, lipid profile and insulin resistance in sedentary obese women. 20 sedentary obese women (mean age 30.15±2.96 years and BMI 30.34±1.27 Kg/m2) volunteered to participate in the study and were randomly assigned to HIIT and control groups (each group 10 subjects). HIIT program was conducted for 8 weeks, 3 sessions each week with 90% target heart rate. The research data were analyzed by independent and dependent t tests at P<0.05. The results of the statistical analysis showed that HIIT program significantly increased serum levels of FGF21 and HLD-C (P<0.05) and significantly decreased insulin resistance, glucose, insulin, total cholesterol, triglyceride and CO/HDL in sedentary obese women. Also, the results of independent t test showed a significant difference between HIIT and control groups in FGF21 and glucose levels (P<0.05). According to the results of this study, it seems that high intensity interval training (HIIT) may play an influential role in glucose hemostasis, decreasing fat mass, and increasing energy expenditure through an increase in FGF21 levels and therefore may be considered to prevent obesity and improve insulin resistance marker. عامل رشد فیبروبلاست 21 (FGF21) از هورمون‌های متابولیسمی بدن است که از بافت‌های مختلف ترشح می‌شود و در متابولیسم کربوهیدرات و لیپید نقش دارد و به بهبود همئوستاز گلوکز، پارامترهای چربی و کاهش وزن منجر می‌شود. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر مقادیر سرمی FGF21، پروفایل لیپیدی و مقاومت به انسولین زنان چاق غیرفعال بود. 20 زن چاق غیرفعال (میانگین سن 96/2 ± 15/30 سال و BMI 27/1 ± 34/30 Kg/m2) به‌طور تصادفی در دو گروه 10 نفری HIIT و کنترل، داوطلب شرکت در پژوهش حاضر شدند. برنامۀ تمرین HIIT به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و با شدت 90 درصد ضربان قلب هدف اجرا شد. داده‌های پژوهش با استفاده از آزمون آماریt همبسته وt مستقل در سطح معناداری 05/0P< تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج تحلیل آماری نشان داد برنامۀ تمرین HIIT به‌طور معناداری مقادیر سرمی FGF21 و HDL-Cزنان چاق غیرفعال را افزایش (05/0P<) و به‌طور معناداری مقاومت به انسولین، گلوکز، انسولین، کلسترول تام، تری‌گلیسیرید، CO/HDLرا کاهش داد. همچنین، نتایج آزمونt مستقل نشان داد بین تمرین HIIT و کنترل در مقادیر FGF21 و گلوکز تفاوت معناداری وجود دارد (05/0P<).براساس نتایج پژوهش حاضر، به‌نظر می‌رسد تمرین HIIT با افزایش مقادیر FGF21ممکن است نقش مؤثری در همئوستاز گلوکز، کاهش تودۀ چربی و افزایش مصرف انرژی داشته باشد و برای پیشگیری از چاقی و بهبود شاخص مقاومت به انسولین مورد توجه قرار گیرد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70270_e848f5868c93e7fefab80cae6a3b03a5.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 Effect of 12 weeks aquatic and land Exercise training on serum nitric oxide and cardiac risk factors in diabetic women with heart failure تأثیر دوازده هفته تمرین در آب و خشکی بر نیتریک اکساید سرمی و شاخص‌های خطرزای قلبی زنان دیابتی دارای نارسایی قلبی 465 479 70271 10.22059/jsb.2019.247981.1228 FA رامین امیرساسان دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران جواد وکیلی . استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0002-7100-8961 رضوانیه صالحی استاد دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران مریم اکبری دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2017 12 14 The aim of this study was to investigate effect of 12 weeks of aquatic and land aerobic exercise training on serum nitric oxide and cardiac risk factors in diabetic women with heart failure. Then, In semi experimental research, 40diabetic women with heart failure in 45 to 65 years old range with mean and standard deviation on Basal metabolic rate (BMI) of: 33±2/15 and Fasting blood sugar (FBS) more than 125 mg/dl voluntarily participated in this study and assigned to one of three groups: control (n=16), aquatic (n=16) and land exercise (n=8) groups. Aquatic exercises were carried out three sessions a week for 12 weeks, each session lasting 60 minutes with intensity of 5-8 in RPE Borg classification and land exercises were performed aerobic and resistance exercises with similar intensity. Patients in the control group continued their normal daily living activities. Blood sampling was gathered 48 h before and after training protocol for evaluating dependent variables. The obtained data were analyzed using One-way ANOVA, Kruskal-wallis and post hoc Tukey tests at the significant level α<0/05. The result showed significant increase in ALB (p=0/000) and NO (p=0/006) and significant decrease in FBS (p=0/002) in experimental groups in comparison with control group. There were significant decrease in TG (p=0/005) and LDL (p=0/016) only in aquatic group. The results showed that aerobic exercises especially in water as a safe and effective exercise Method could be helpful in improving complications of diabetic females with heart failures. هدف از این تحقیق بررسی تأثیر دوازده هفته تمرین در آب و خشکی بر نیتریک اکساید سرمی و برخی شاخص‌های خطر قلبی زنان دیابتی مبتلا به نارسایی قلبی است. ازاین‌رو در طرح تحقیقی نیمه‌تجربی از بین زنان دیابتی 45 تا 65 ساله 40 نفر با میانگین و انحراف استاندارد شاخص تودۀ بدنی 15/2 ±33 و قند خون ناشتا بالای 125 به‌صورت داوطلبانه انتخاب شدند و در یکی از سه گروه تمرین در آب (16=n)، تمرین در خشکی (8=n) و گروه کنترل (16=n) قرار گرفتند. گروه تمرین در آب 3 جلسه در هفته به مدت 12 هفته تمرینات داخل آب را با شدت درک فشار 8-5 و گروه تمرین در خشکی فعالیت‌های هوازی و مقاومتی را با شدت مشابه به مدت 60 دقیقه اجرا کردند. گروه کنترل روند طبیعی فعالیت‌های روزمره را دنبال کردند. شاخص‌های دیابتی و خطرزای قلبی 48 ساعت قبل و بعد از تمرین از آزمودنی‌ها اخذ شد. برای تحلیل داده‌ها از آزمون آنوای یکراهه، کروسکال والیس و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنا‌داری 05/0=α استفاده شد. نتایج تحقیق افزایش معنا‌دار ALB (000/0=P) و NO(006/0=P) و کاهش معنا‌دار FBS(002/0=P) را در دو گروه تمرین در آب و خشکی نشان داد. در شاخص‌های TG (005/0=P)، LDL (016/0=P) تنها در گروه تمرین در آب کاهش معنا‌داری مشاهده شد. تحقیق حاضر نشان داد که انجام فعالیت‌های هوازی به‌ویژه در داخل آب به‌عنوان روش ایمن و مؤثر می‌تواند در بهبود عارضۀ بیماران مبتلا به دیابت تأثیرگذار باشد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70271_43fb2b43b8166f7ce99cbcff89dea4a6.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Effect of Interval Training with Different Intensities on Plasma Levels of Orexin –A, Lipid Profile and Cardiorespiratory Endurance of Overweight and Obese Women تأثیر تمرین تناوبی با شدت‌های مختلف روی سطوح پلاسمایی اورکسین A-، نیمرخ لیپیدی و استقامت قلبی تنفسی زنان دارای اضافه‌وزن و چاق 481 495 70272 10.22059/jsb.2018.257169.1270 FA هاجر الله وردی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران وازگن میناسیان دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2018 05 04 The main aim of this study was to evaluate the effect of high and medium intensity interval training on plasma levels of Orexin-A, lipid profile and cardiorespiratory endurance of overweight and obese women. 24 women (age range 25-45 years) volunteered and were non-randomly divided into HIIT (n=9, BMI= 29.61±3.45 kg.m2), MIIT (n=8, BMI= 28.19±3.83 kg.m2) and control (n=7, BMI=29.18±4.71 kg.m2) groups. The HIIT protocol was conducted with %75-90 of maximum HR and MIIT protocol with %60-80 of maximal HR for 8 weeks and 3 sessions per week. The findings showed a significant reduction in total cholesterol level and a significant increase in cardiorespiratory endurance of the training groups (P≤0.05). On the other hand, plasma Orexin levels increased and changed and triglyceride, LDL and body fat percent decreased in training groups compared with the control group, but these changes were not statistically significant (P≥0.05). Also, the HDL levels increased in HIIT group while they decreased in MIIT group; these changes were not statistically significant in any of the groups (P≥0.05). It seems that the interval training with different intensities increased Orexin plasma levels and improved some markers of lipid profile, body fat percent and cardiorespiratory endurance in overweight and obese women, but this improvement was more sensible in HIIT group. هدف کلی پژوهش حاضر بررسی تأثیر دو شیوۀ تمرین تناوبی با شدت بالا و متوسط روی سطوح پلاسمایی اورکسین-A، نیمرخ لیپیدی و استقامت قلبی- تنفسی زنان دارای اضافه‌وزن و چاق بود. 24 زن با دامنۀ سنی 45-25 سال به شکل داوطلبانه و غیرتصادفی به سه گروه تمرین تناوبی با شدت زیاد (9n=،kg/m2 45/3 ±61/29(BMI=، شدت متوسط (8n= ؛ kg/m2 83/3 ± 19/28 BMI=) و کنترل (7n= ،kg/m2 71/4 ± 18/29BMI=) تقسیم شدند. برنامۀ تمرینی به مدت 8 هفته/ سه جلسه در هفته با شدت90-75% برای گروه HIIT و80-60%ضربان قلب بیشینه برای گروهMIIT اجرا شد. نتایج حاکی از کاهش معناداری در سطوح کلسترول تام و افزایش معناداری در استقامت قلبی- تنفسی گروه‌های تمرینی بود (05/0P≤). از سوی دیگر، افزایش و تغییراتی در سطوح پلاسمایی اورکسین، کاهش تری‌گلیسیرید، LDL و درصد چربی بدن در گروه‌های تمرینی در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد، اما این تغییرات از نظر آماری معنادار نبود (05/0≤P). همچنین سطوح HDL در گروه HIIT افزایش و در گروه MIIT کاهش نشان داد، که در هیچ‌کدام از گروه‌ها این تغییرات معنادار نبود (05/0≤P). به‌نظر ‌می‌رسد تمرین تناوبی با شدت‌های مختلف موجب افزایش سطوح پلاسمایی اورکسین و بهبود برخی شاخص‌های نیمرخ لیپیدی، درصد چربی بدن و استقامت قلبی تنفسی در زنان دارای اضافه‌وزن و چاق شده است، اما این بهبودی در گروه HIIT بارزتر بود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70272_44eb18e3cfe3c1c074eab4acb6ad509a.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 4 2019 02 20 The Effect of Two Types of Sprint Interval Training on Fat Oxidation during Recovery in Active Women تأثیر دو نوع تمرین تناوبی سرعتی بر میزان اکسیداسیون چربی زمان بازیافت زنان فعال 497 508 70273 10.22059/jsb.2019.265537.1309 FA مریم طاهری دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد، بخش علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران جواد نعمتی استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، بخش علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محمد همتی نفر استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، بخش علوم ورزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2018 09 13 Sprint interval training (SIT) includes repeated bouts of maximal intensity less than 30 seconds, which can improve fat oxidation rate post exercise recovery. Therefore, this study compared the effect of two sprint interval training protocols on fat oxidation rate in recovery in active women. 10 active women (mean age, 23.8 ± 2.82 years, weight, 57.2 ± 6.97 kg) voluntarily participated in this study. Participants completed 2 SIT protocols in a cross-over design with a 6-day interval: the first protocol (24 × 5-sec. bouts, 40-sec. recovery) and the second protocol (4 × 30-sec. bouts, 240-sec. recovery). Protocols matched for the duration of work (2 min.) and recovery (16 min.), as well as the work/recovery ratio (1:8). Energy expenditure (EE) and fat oxidation rate in recovery were calculated by gas exchange collected during 90 minutes. Results showed that fat oxidation was significantly lower during recovery 5:40 (0.082 g/min.) than training 30:240 (0.098 g/min.) (P<0.05). But, EE during training (160.11 kcal) and EE during recovery (100.31 kcal) were significantly higher than EE during training 30:240 (127.48 kcal) and EE during recovery 30:240 (88.26 kcal) (P<0.05). The present results showed that despite the higher EE during training 5:40 compared with training 30:240, SIT with longer work/recovery ratio had a greater effect on using fat during recovery after training. تمرینات تناوبی سرعتی (SIE) شامل تکرارهایی با حداکثر شدت در مدت کمتر از ۳۰ ثانیه است که موجب بهبود میزان اکسیداسیون چربی در زمان بازیافت پس از تمرین می‌شود. هدف پژوهش حاضر، مقایسۀ تأثیر دو برنامۀ تمرین تناوبی سرعتی بر میزان اکسیداسیون چربی زمان بازیافت در زنان فعال بود. بدین‌منظور ۱۰ زن فعال به‌صورت داوطلبانه (میانگین سن 82/2 ± 8/23 سال، وزن 97/6 ± 2/57 کیلوگرم) در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی‌ها به‌صورت متقاطعبا فاصلۀ زمانی ۶ روز، برنامۀ تمرینی اول (۲۴ تناوب ۵ ثانیه‌ای با استراحت ۴۰ ثانیه) و برنامۀ تمرینی دوم ( ۴ تناوب ۳۰ ثانیه‌ای با استراحت ۲۴۰ثانیه) را اجرا کردند. مدت ‌زمان کار (۲ دقیقه) و استراحت (۱۶ دقیقه) و نسبت کار به استراحت (۱: ۸) در هر دو برنامۀ تمرینی یکسان بود. هزینۀ انرژی و میزان اکسیداسیون چربی بازیافت در مدت ۹۰ دقیقه، با اندازه‌گیری گازهای تنفسی محاسبه شد. میزان اکسیداسیون چربی در زمان بازیافت ۵:۴۰ (۰۸۲/۰ گرم در دقیقه) در مقایسه با تمرین ۳۰:۲۴۰ (۰۹۸/۰ گرم در دقیقه) به‌طور معناداری کمتر بود (0۰۵/۰P<)، اما هزینۀ انرژی زمان تمرین (۱۱/۱۶۰ کیلوکالری) و هزینۀ انرژی بازیافت (۳۱/۱۰۰ کیلوکالری)، به‌طور معنا‌داری در مقایسه با هزینۀ انرژی زمان تمرین ۳۰:۲۴۰ (۴۸/۱۲۷ کیلوکالری) و بازیافت (۲۶/۸۸ کیلوکالری) ۳۰:۲۴۰ بیشتر بود (۰۵/۰P<). نتایج پژوهش حاضر نشان داد، با وجود هزینۀ انرژی بیشتر در تمرین ۵:۴۰ در مقایسه با تمرین ۳۰:۲۴۰، SIEبا دورۀ کار و استراحت طولانی‌تر بر استفاده از چربی در دورۀ بازیافت پس از تمرین تأثیر بیشتری داشت.

https://jsb.ut.ac.ir/article_70273_739d849b71fb8d923097dba29588955f.pdf