دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effects of High Intensity Interval Training Preconditioning on Metabolites of NO (NO2- ,NO3-) and Infarction Size of Myocardium after Ischemia/Reperfusion Injury in Healthy Male Rat (Study to Survey one of Cardioprotective Mechanisms of Exercise) تاثیر پیش شرطی سازی با 8 هفته تمرین ورزشی تناوبی خیلی شدید (HIIT) بر متابولیت های نیتریک اکساید ) NO2- ,NO3- ( و اندازه انفارکتوس میوکارد ناشی از آسیب ایسکمی/خونرسانی مجدد عضله قلبی در رت های نر سالم (مطالعه ای برای یافتن یکی از سازوکارهای محافظتی و پیشگیرانه فعالیت ورزشی) 149 164 68153 10.22059/jsb.2018.26279. FA علی اصغر فلاحی .استادیارگروه فیزیولوژی ورزشی بخش علوم ورزشی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایران عباسعلی گائینی استاد گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، تهران،ایران محمدرضا کردی . دانشیارگروه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران، تهران،ایران علی خوش باطن .استاد مرکز تحقیقات فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله، تهران،ایران Journal Article 2013 06 11 The purpose of this study was the effects of exercise preconditioning with high intensity interval training (HIIT) on metabolites of NO (NO2- , NO3-), and infarction size of myocardium after ischemia/reperfusion injury in healthy male rat. For this reason, 44 wistar rat were randomly divided into 4 group HIIT (n=8), Group HIIT + protocol IR (n=14), control group (n=8) and control + protocol IR (n=14). Each session of HIIT was 1 hour of exercise in the 3-stage, 6-minute running of 50 to 60% VO2max warm up, 7 Period 7 minute running with a including of 5 to 20 ° slop (4 min with an intensity of 80 to 120, 3 minutes of 50 - 60% VO2max) and 5-minute running of 50 to 60% VO2max cool-down. Control group did not participate in any exercise program. NO and its metabolites were measured by using Griess reaction. Results showed there was a significant difference on nitrite (0.855 mol per liter, equivalent to 34.79%), nitrate (6.202 mol per liter, equivalent to 149.48%) and NOX (6.6 micromoles per liter, equivalent to 98.11%) levels in HIIT group than control group. That, the results showed, AAR was significantly more (9.06%, p=0.010) and INF was significantly lesser (23.2%, p <0.001) in exercise training group in comparison with control. In generally, it seems that increase in No- NO3-, NO2- axis is one of mechanisms that HIIT exercise program can protect heart from Ischemia/Reperfusion injury and decreased myocardial infarction. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر پیش شرطی سازی با فعالیت ورزشی تناوبی خیلی شدید تناوبی بر متابولیت های NO (NO2- ,NO3-) و اندازه انفارکتوس میوکارد ناشی از آسیب ایسکمی خون رسانی مجدد در موش های سالم نر بود. از این رو 44 سر موش نژاد ویستار تصادفی در 4 گروه HIIT (8n= )، گروهHIIT + پروتکل IR (14n= )، گروه کنترل (8n= ) و گروه کنترل + پروتکل IR (14n= ) تقسیم شدند. هر جلسه HIIT شامل 1 ساعت فعالیت ورزشی در 3 مرحله گرم کردن، 6دقیقه دویدن با شدت 50 تا 60% VO2max ، بخش اصلی شامل 7 تناوب 7 دقیقه ای دویدن با شیب 5 تا 20 درجه (4 دقیقه با شدت 80 تا 120% و 3 دقیقه با شدت 50 تا 60% VO2max) و مرحله سرد کردن شامل 5 دقیقه دویدن با شدت 50 تا 60 % VO2max بود. گروه کنترل در هیچ گونه برنامه فعالیت ورزشی شرکت داده نشد. NO و متابولیت های آن با استفاده از روش گریس سنجیده شد. نتایج پژوهش نشان داد برنامه فعالیت ورزشی در مقایسه باگروه کنترل تاثیر فزاینده معنی داری بر مقادیر نیتریت(8.55 میکرومول در لیتر معادل 34.79%)، نیترات (62.02 میکرومول در لیتر معادل 149.48%) و NOX (66 میکرومول در لیتر معادل 98.11%) گروه است. هم چنین، تفاوت AAR وINF نشان می دهد هرچند AAR در گروه برنامه ورزشی در مقایسه با گروه کنترل به میزان 9.06% بیشتر بود (0.010p= )، اندازه INF گروه برنامه ورزشی به میزان 23.02% کمتر از گروه کنترل بوده است (0.001p<). این پژوهش نشان داد احتمالا یکی از مسیرهایی که از راه آن یک دوره HIIT به حفاظت عضله قلبی منجر می شود و اندازه انفارکتوس میوکارد را پس از آسیب ایسکمی/ خون رسانی مجدد کاهش می دهد می تواند به دنبال باعث تغییرات فزاینده در محور NO-NO3-, NO2- شود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68153_5f666ae4ae52a601707e973e48a9eae2.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effect of 8 Weeks of Resistance Training on Plasma Omentin-1 Concentration and Insulin Resistance Index in Obese Men تاثیر هشت هفته تمرین مقاومتی بر غلظت پلاسمایی امنتین-1 و شاخص مقاومت به انسولین در مردان چاق 165 175 68154 10.22059/jsb.2018.114738.861 FA علی رضا صفرزاده دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران مرتضی جعفری کارشناس‌ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ساری، ایران الهه طالبی گرکانی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Journal Article 2014 12 30 Omentin-1 is a adipokine with insulin-sensitizing properties. The purpose of this study was to investigate the effect of eight weeks of circuit resistance training on plasma omentin-1 levels in obese men. Twenty eight obese men (age; 35.7 ± 8.0 yr, weight; 95.5 ± 14.3 kg, and BMI; 31.8 ± 4.3) voluntarily participated in this study, and were divided into control (n=12) and resistance training (n=16) groups. Subjects in training group performed eight weeks circuit resistance training with 50-85% 1RM (3 days/week). Anthropometrics parameters and fasting plasma glucose, insulin, and omentin-1 levels, as well as insulin resistance index (HOMA-IR) were measured at the baseline and at the end of study. Resistance training induced significant reductions in body weight, BMI and body fat percentage (P < 0.05). Significant reductions in plasma insulin concentration and HOMA-IR scores were found when compared with control group (P < 0.05). we did not find significant changes in plasma omentin-1 levels. The results of this study indicated that resistance training did not affect plasma omentin-1 levels despite significantly improves in anthropometric and metabolic parameters. Therefore it seems that other mechanisms other than changes in body composition and insulin resistance may be involved in regulating plasma omentin-1 levels. امنتین-1 آدیپوکینی با ویژگی بهبود حساسیت انسولینی است. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین مقاومتی دایره‌ای بر سطوح پلاسمایی امنتین-1 در مردان چاق بود. بیست و هشت مرد چاق با میانگین سن 0/8 ± 7/35 سال، وزن 3/14 ± 5/95 کیلوگرم و شاخص توده بدن 3/4 ± 8/31 به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کرده و به دو گروه کنترل (تعداد = 12) و تمرین مقاومتی (تعداد = 16) تقسیم شدند. آزمودنی‌های گروه تمرین 8 هفته تمرین مقاومتی دایره‌ای با شدت 50 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه را (3 روز در هفته) انجام دادند. تمرین مقاومتی منجر به کاهش معنی‌دار وزن، شاخص توده‌ی بدن و درصد چربی آزمودنی‌ها شد (05/0>P). کاهش معنی‌دار غلظت پلاسمایی انسولین و مقادیر HOMA-IR نیز در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد (05/0>P). تغییر معنی‌داری در غلظت پلاسمایی امنتین-1 مشاهده نشد. یافته‌های تحقیق حاضر حاکی از عدم تاثیر تمرین مقاومتی بر سطوح درگردش امنتین-1 علی‌رغم تغییر در ترکیب بدنی و شاخص‌های متابولیک می‌باشد. از این رو به نظر می‌رسد ساز و کارهای دیگری نیز غیر از تغییر در ترکیب بدنی و مقاومت انسولینی در تنظیم سطوح پلاسمایی امنتین-1 دخیل باشد

https://jsb.ut.ac.ir/article_68154_fe0cc998d0e0d0aaa9fc6649701cc355.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effect of Interval Training and Selenium Nanoparticles on mTOR and LC3 mRNA Expression in Mice Bearing Breast Cancer تاثیر یک دوره تمرین استقامتی اینتروال همراه با نانوذرات سلنیوم بر بیان فاکتورهای LC3 و mTOR در عضله EDL موش های مبتلا به سرطان پستان 177 192 68155 10.22059/jsb.2017.209626.1092 FA کیا رنجبر دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران حمید آقا علی نژاد ۲. دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران شیرین شهبازی دانشیار گروه ژنتیک پزشکی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران مهدیه ملانوری شمسی استادیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2016 07 01 The aim of this study was to determine the effects of aerobic interval training and the purported antioxidant treatment, selenium nanoparticle supplementation on the expression of autophagy in 4T1 breast cancer-bearing mice with cachexia. 3-5 weeks old Balb/c mice were initially assigned to control, interval training, selenium nanoparticles and interval training-selenium nanoparticles (n = 15–16/group). After 6 weeks of training, half of each group was injected with 4T1 tumor cells, followed by 6 additional weeks of training. Finally, the mice were sacrificed, tissues were removed and were quantified using the Real-time PCR method. The effect of exercise training on the expression of LC3 and the effect of cancer on mTOR is significant. Combination of interval training and selenium nanoparticles maintained skeletal muscle function in cancer (P<0.05). finally, the adaptation of autophagic genes against physiological and pathologic stresses can be considered to be a counterbalance in body effort to modify these conditions and to bring the body to physiological homeostasis. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تاثیر یک دوره فعالیت ورزشی تناوبی همراه با نانوذرات سلنیوم بر بیان فاکتورهای اتوفاژی در موش های مبتلا به سرطان پستان بوده است. بدین منظور تعداد 64 سر موش بالب سی با دامنه ی سنی 3 تا 5 هفته به شکل تصادفی به گروه های کنترل، تمرین اینتروال، نانوذرات سلنیوم و تمرین اینتروال همراه با مصرف نانوذرات سلنیوم تقسیم شدند. قبل از سرطانی کردن، 6 هفته تمرین به عنوان اثر پیشگیری کننده و آماده سازی بر روی موش ها اعمال گردید و بعد از آن برای القا سرطان از رده سلولی 4T1 و پروتکل تمرین تناوبی و مصرف نانوذرات سلنیوم به مدت 6 پس از القا هفته انجام شد. یافته های تحقیق با استفاده از آزمون تحلیل واریانس سه سویه آنالیز شد، تاثیر سرطان بر بیان mTOR و تاثیر تمرین بر LC3 معنی دار بوده است. با توجه به نتایج به دست آمده از مطالعه حاضر مصرف نانوذرات سلنیوم نتوانسته به تنهایی از آتروفی عضلانی ممانعت کند با این وجود مصرف نانوذرات سلنیوم در کنار تمرینات ورزشی تا حد زیادی توانسته از آتروفی عضلانی جلوگیری نماید. نهایتاً بر اساس این نتایج سازگاری در ژن های اتوفاژی احتمالا یک تقابل جبرانی برای تعدیل هموستاز بدن است.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68155_2661d480936ea8a481106682a67648cf.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effect of Eight Week Interval training on The Serum VCAM-1 and PAI-1 in Obesity Women اثر هشت هفته تمرین تناوبی بر سطوح آدیپوکین ها ( آدیپونکتین و PAI-1 ) و ملکول چسبان (VCAM-1) سرمی زنان غیرفعال چاق 193 206 68127 10.22059/jsb.2018.227583.1148 FA نیلوفر مصفا دانش‌آموختۀ کارشناسی‌ارشد، گروه تربیت‌بدنی، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران بهرام عابدی دانشیار گروه تربیت‌بدنی، واحد محلات، دانشگاه آزاد اسلامی، محلات، ایران Journal Article 2017 02 12 The aim of this study was to investigate the effect of eight weeks of interval training on adiponectin, PAI-1, and VCAM-1 in sedentary middle-aged women. For this purpose, 40 sedentary middle-aged overweight women (BMI 25-30 kg/m2, age range 35-45 years) volunteered to participate in the study. They were divided into two groups: interval training (n=20) and control (n=20). Interval training group worked for 8 weeks (3 sessions per week, three 10-second speed intervals with 30-second rest intervals followed by three 30-second speed intervals with 90-second rest intervals). In order to increase overload, the number of intervals increased (an interval per week) after two weeks. Two days before and after the last training session, body composition and blood factors were measured in fasting state. Independent t test results showed that after 8 weeks of interval training, serum adiponectin level significantly increased compared to the control group (P<0.05) and serum VCAM-1 and PAI-1 levels decreased significantly. Also, body fat percentage, body mass index and waist circumference followed a period of interval training decreased and the maximum oxygen consumption increased (P<0.05). Therefore, it can be said that interval training increases adiponectin (a regulator of body metabolism); it also decreases VCAM-1 and PAI-1 which can improve the quality of life in sedentary obese women. هدف از تحقیق حاضر اثر هشت هفته تمرین بر آدیپونکتین، PAI-1، VCAM-1 در زنان غیرفعال میان‌سال هست. به همین منظور 40 زن (BMI بین 25-30 کیلوگرم بر مترمربع) با دامنه سنی 45 تا 35 سال به‌طور داوطلبانه به دو گروه تمرین و کنترل (20==n) قرار گرفتند. گروه تمرین به مدت 8 هفته (سه جلسه در هفته سه اینتروال سرعتی 10 ثانیه با تناوب‌های استراحتی 30 ثانیه بین اینتروال ها و به دنبال آن سه تناوب سرعتی 30 ثانیه‌ای با تناوب‌های استراحتی 90 ثانیه) به فعالیت پرداختند.دو روز قبل و بعد از آخرین جلسه تمرین در حالت‌ ناشتا ترکیب بدنی و فاکتورهای خونی اندازه‌گیری شد. نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که پس از هشت هفته تمرین سطح آدیپونکتین سرم گروه تجربی به‌طور معنی داری افزایش یافت (p<0.05) و سطح VCAM-1 و PAI-1 سرمی کاهش معناداری یافت، همچنین درصد چربی بدن، شاخص توده بدنی و محیط دور کمر بعد یک دوره تمرین در گروه تجربی کاهش و حداکثر اکسیژن مصرفی افزایش یافت (p<0.05)؛ بنابراین می‌توان گفت که تمرین تناوبی باعث افزایش آدیپونکتین، همچنین کاهش VCAM-1 و PAI-1 می‌شود که این تغییرات می‌تواند باعث بهبود کیفیت زندگی در زنان غیرفعال چاق گردد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68127_8d2f7293354b239c9baa2a72d70ba357.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effect of Vitamin D Supplementation on the Levels of Klotho in the Brain tissue of Female Lewis rats after 6 Weeks of Swimming اثر مکمل یاری ویتامین D بر سطح کلوتو مغز در موش‌های صحرایی ماده نژاد لوئیز به دنبال شش هفته فعالیت ورزشی شنا 207 219 68156 10.22059/jsb.2018.230041.1159 FA سیده فاطمه فاطمی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری ، ایران ضیاء فلاح محمدی دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزش دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Journal Article 2017 05 22 The aim of this study was to investigate the effect of 6 weeks endurance swimming and vitamin D supplementation on Klotho levels of the brain tissue. In this study, 25 rats were divided into 5 groups: 1) healthy control 2) vehicle 3) vitamin D, 4) swimming and 5) vitamin D + swimming. Swimming training program included one hour daily for 6 weeks and 5 days per week. In addition, supplementary groups were received vitamin D supplement (2ng/0.2mg sesame oil/every other day) intraperitoneally for 2 weeks. Data were analyzed using one-way analysis of variance (ANOVA) and Tukey post hoc test. Klotho levels were measured by ELISA. There was no significant difference in Klotho levels of brain tissue between control and vitamin D groups (p=0/46).The differences between swimming (P=0.03) and vitamin D +swimming (P=0.008) was significant. The results of this study showed that swimming alone and in combination with vitamin D supplementation could increase the Klotho levels of brain tissue and consequently may have neuroprotective role against detrimental factors and leads to a significant increase in resourcesand and finally neuronal protection. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر 6هفته شنای استقامتی همراه مصرف مکمل ویتامینD بر سطح کلوتو بافت مغز بود.در این مطالعه تجربی، 25 موش‌ صحرایی به 5گروه: 1-کنترل سالم، 2- حلال، 3-ویتامین دی 4-شنا، 5-ترکیب ویتامین Dوتمرین شنا ، تقسیم شدند. برنامه تمرینی شنا به مدت 6 هفته و 5 روز در هفته، و هرروز به مدت یک ساعت بود.گروه مکمل هم به مدت 2 هفته، مقدار 2 نانوگرم ویتامینD در2/0 میلی‌لیتر روغن کنجد، یک روزدرمیان به صورت درون صفاقی دریافت کردند. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمونone way ANOVA و آزمون تعقیبی Tukey و در سطح پنج درصد صورت گرفت. سطح کلوتو به روش الایزا اندازه‌گیری شد.نتایج نشان داد که بین سطح کلوتو بافت مغز گروه کنترل با گروه مکمل تفاوت معنی‌داری وجود نداشت (p=0/46).تفاوت میانگین بین گروه کنترل با گروه شنا (P=0.03) و ویتامین D+ شنا معنی‌دار بود (P=0.008). نتایج تحقیق حاضرنشان داد که تمرین شنا به تنهایی و در ترکیب با مصرف مکمل ویتامین Dمی تواند باعث افزایش سطح کلوتو بافت مغز شود و در نتیجه می تواند احتمالا نقش محافظتی در برابر عوامل تضعیف کننده سلامت دستگاه عصبی داشته باشد و منجر به افزایش قابل توجه ذخایر آن و نهایتا حفاظت نورونی گردد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68156_282f2a752fac2240dac2f66b0c884fd2.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 Effect of 12 Weeks Aerobic Training and Oral Green tea Extract on Cardiac Caspase-3 Expression in Aged Male Rats تاثیر 12 هفته تمرین هوازی و مصرف عصاره چای سبز بر بیان کاسپاز-3 بافت قلبی رت‌های نر مسن 221 235 68129 10.22059/jsb.2018.245693.1220 FA میرزا حسین نوروزی کمره -دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران محمدرضا ذوالفقاری گروه فیزیولوژی ورزشی ، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران فیروز قادری پاکدل دانشیار فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران. جواد طلوعی آذر استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. Journal Article 2017 11 14 Aim: The incidence of heart failure increases with age. Cardiomyocyte apoptosis contributes to the pathogenesis of heart failure. The aim of this study was to evaluate the effect of 12 weeks aerobic training and oral green tea extract on cardiac caspase-3 expression in aged male rats. Methodology: In this study, 32 aged male rats were randomly divided into 4 groups: control, exercise, supplement and exercise + supplement. Exercise groups performed at intensity of 60-75% of vo2peak aerobic exercise for 12 weeks and 5 days per week; meantime, the supplementary groups consumed green tea extract. Immunohistochemistry method was used to measure the expression of caspase-3. Data was analyzed by ANOVA and Tukey's post hoc test. Results: The results show that caspase-3 expression was significantly lower in exercise group (18%), supplement group (13%) and exercise + supplement group (43%), than the control group (p≤0.05). Also, caspase-3 expression was significantly lower in exercise + supplement group than exercise group (30%) and supplement group (34%) (p≤0.05). Conclusion: According to the results of this of this study, combination of 12 weeks of moderate-intensity aerobic training with supplementation of green tea extract can decreased the expression of cardiac caspase-3 than aerobic training and supplementation of green tea alone. هدف: بروز نارسایی قلبی در اثر پیری افزایش می‌یابد. آپوپتوز سلول قلبی در پاتوژنز نارسایی قلبی نقش دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 12 هفته تمرین هوازی و مصرف عصاره چای سبز بر بیان کاسپاز-3 بافت قلبی رت‌های نر مسن بود. روش شناسی: 32 سر رت نر مسن به طور تصادفی به 4 گروه 8 تایی کنترل، تمرین، مکمل و تمرین+ مکمل تقسیم شدند. گروه‌های تمرینی 12 هفته و 5 روز در هفته فعالیت هوازی با شدت 60 تا 75 درصد اوج اکسیژن مصرفی انجام دادند، در همین مدت گروه‌های دریافت کننده مکمل، مکمل عصاره چای سبز دریافت کردند. برای اندازه‌گیری بیان کاسپاز-3 از روش ایمنوهیستوشیمی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آماری ANOVA و آزمون تعقیبی توکی آنالیز شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بیان کاسپاز-3 به صورت معنی‌داری در گروه‌های تمرین (18 درصد)، مکمل (13 درصد) و تمرین تمرین+ مکمل (43 درصد) نسبت به گروه کنترل کاهش داشت (05/0p≤). همچنین، بیان کاسپاز-3 به صورت معنی‌داری در گروه تمرین + مکمل نسبت به گروه-های تمرین (30 درصد) و مکمل (34 درصد) کاهش داشت (05/0p≤). نتیجه‌گیری: براساس نتایج به دست آمده از مطالعه حاضر می‌توان گفت که ترکیب 12 هفته تمرین هوازی با شدت متوسط با مصرف مکمل عصاره چای سبز نسبت به تمرین هوازی و مصرف مکمل چای سبز به تنهایی می‌تواند بیان کاسپاز-3 در بافت قلب رت‌های نر مسن را کاهش دهد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68129_40cf776028ff8a5fa4d293d268a038ab.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effect of Recovery Type on Levels of Creatine Kinase (CK) and C-Reactive Protein (CRP) after a Single Simulated Team Exercise Session اثر نوع ریکاوری بر سطوح کراتین کینازو پروتئین واکنشی C بر مردان فوتسالیت پس از یک جلسه فعالیت تیمی شبیه‌سازی‌شده 237 248 68157 10.22059/jsb.2018.223809.1132 FA امیرعطا رئیسی دهکردی کارشناس‌ارشد ، فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران فرزانه تقیان . دانشیار ، دانشکدۀ علوم ورزشی، دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران (نویسندۀ مسئول) فهیمه اسفرجانی . دانشیار ، دانشکدۀ علوم ورزشی، دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران Journal Article 2017 05 22 Introduction: The purpose of this study was to investigate the effectiveness of active recovery and contrast water immersion on serum levels of creatine kinase(CK) and C-reactive protein(CRP) after a single simulated team sport exercise.Material and methods: Sixteen futsal players were selected with age 26.4 ±2.45 yr, , height 177.4.63 cm, weight 73.5±9.82 kg. After implementing the simulated team protocol in two separate sessions, the subjects were randomly divided into two groups and in one of the recovery methods for 20 minutes (alternating swim in hot / cold water: 2 minutes in warm water, 38 ° C and then 2 minutes in water Cool 15 Degrees or Active Recovery: 8 minutes of slow motion, 8 minutes of running and 4 minutes of stretching).CK and CRP were evaluated at immediately, 1h and 24h post exercise.Results: CK blood concentration was (517.44±98.343) after exercise, (626.19±84.823) at1h and (830.87±99.652) at 24h post-exercise after active recovery. CK blood concentration was (518.25±97.801) after exercise, (612.19±89.844) at1h and (803.81±105.200) at 24h post-exercise after contrast water immersion.CRP blood concentration was (4.33±1.284) after exercise, (5.97±1.228) at1h and (6.76±1.200) at 24h post-exercise after active recovery. CRP blood concentration was (4.28±1.23) after exercise, (5.64±1.329) at1h and (6.42±1.777) at 24h post-exercise after contrast water immersion. The results show no significant differences in levels of CK and CRP between the two methods of recovery (p<0.05).Conclusion: These findings show that active recovery and contrast water immersion followed by team sport exercise lead to simillar CK and CRP responses in futsal players هدف از این مطالعه، مقایسۀ دو روش ریکاوری فعال و شناوری در آب متضاد بر کراتین کینازو پروتئین واکنشیc، یک جلسه فعالیت شبیه‌سازی‌شدۀ تیمی است. 16 بازیکنان فوتسال با میانگین سن 45/2 ±4/26 سال، قد 63/4 ±1/177 سانتی‌متر و وزن82/9 ±5/73 کیلوگرم هدفمند انتخاب شدند. در دو جلسۀ مجزا آزمودنی‌ها پس از اجرای پروتکل شبیه‌سازی‌شدۀ تیمی، تصادفی به دو گروه تقسیم و در یکی از روش‌های ریکاوری به مدت 20 دقیقه (شناوری متناوب در آب‌ گرم / سرد: 2 دقیقه در آب گرم °C 38 و سپس 2 دقیقه در آب سرد 15 درجه یا ریکاوری فعال: 8 دقیقه دوی آرام، 8 دقیقه دویدن و 4 دقیقه حرکات کششی)، شرکت کردند. کراتین کیناز و پروتئین واکنشیc بلافاصله، یک و 24 ساعت پس از اجرا اندازه‌گیری شد. کراتین کیناز در روش ریکاوری فعال بلافاصله پس از تمرین (343/98±44/517)، یک ساعت پس از تمرین (82/84±19/626) و 24 ساعت پس از تمرین (65/99±87/830)؛ و مقادیر آن پس از شناوری در آب متضاد بلافاصله پس از تمرین (80/97±25/518)، یک ساعت پس از تمرین (84/89±19/612) و 24 ساعت پس از تمرین (20/105±81/803) بود. مقادیر سرم پروتئین واکنشیc در روش ریکاوری فعال بلافاصله پس از تمرین (28/1±33/4)، یک ساعت پس از تمرین (228/1±97/5) و 24 ساعت پس از تمرین (200/1±76/6)؛ و مقادیر آن پس از شناوری در آب متضاد بلافاصله پس از تمرین (23/1±82/4)، یک ساعت پس از تمرین (32/1±64/5) و 24 ساعت پس از تمرین(77/1±42/6) بود. اختلاف معناداری بین دو روش ریکاوری در سطوح کراتین کیناز و پروتئین واکنشیc وجود ندارد (05/0<P). نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که روش شناوری در آب متضاد و ریکاوری فعال موجب نتایج یکسان بر سطوح کراتین کیناز و پروتئین واکنشی c بازیکنان فوتسال بعد از فعالیت شبیه‌سازی‌شده تیمی می‌شود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68157_1a94f28ff0a41592032ea7f9308a2971.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 10 2 2018 08 23 The Effect of 10 Weeks of Exhaustive Swimming on Gene Expression of Histone Deacetylase-4 and Myocyte Enhancer Factor-2c in Left Ventricle in Male Rats تأثیر 10 هفته شنای وامانده‌ساز بر بیان ژن هیستون‌داستیلاز4 و عامل‌افزایش‌دهندۀ ‌میوسیت2c در بطن چپ موش‌های نر صحرایی 249 261 68128 10.22059/jsb.2018.243078.1213 FA پریوش پیرکی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش،گروه تربیت بدنی، واحدبروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران احمد همت فر استادیار فیزیولوزی ورزش،گروه تربیت بدنی،واحد بروجرد،دانشگاه آزاد اسلامی،بروجرد،ایران ناصر بهپور دانشیار فیزیولوزی ورزش،گروه تربیت بدنی،واحد بروجرد،دانشگاه آزاد اسلامی،بروجرد،ایران محمد علی سماواتی شریف دانشیار فیزیولوزی ورزش، دانشکده علوم ورزشی،دانشگاه بوعلی سینا،همدان،ایران Journal Article 2017 10 27 Epigenetic changes and cardiac reconstruction are among the most important adaptations in endurance training. The aim of this study was to investigate the gene expression of histone deacetylase-4 and myocyte enhancer factor-2c (MEF-2c) in male rats in interaction with exhaustive swimming. 12 male Wistar rats (mean age: 7±1 weeks, weight 275±25 gr) were randomly divided into two groups (each group 6 subjects): control and training. After performing the exhaustive swimming for 3 hours per session and 5 days per week for 10 weeks, their left ventricle was isolated; then the gene expression were investigated by Real Time-PCR. Data were analyzed by independent t test and the significance level was P≤0.05. The results showed that after 10 weeks of exhaustive swimming, the HDAC4 gene significantly increased (P=0.02), but MEF-2c gene significantly decreased (P=0.001) compared with the control group. Therefore, 10 weeks of exhaustive swimming increased gene expression of HDAC-4 and consequently reduced gene expression of MEF-2c by an increase in the activity of transcription factors attached to HDAC-4. تغییرات اپی‌ژنتیک و تجدید ساختار قلب از مهم‌ترین سازگاری‌های تمرینات استقامتی است. هدف مطالعه بررسی میزان بیان ژن هیستون‌داستیلاز4 و عامل ‌افزایش‌دهندۀ ‌مایوسیت2c بطن چپ موش‌های نر صحرایی در تعامل با شنای وامانده‌ساز است. بدین‌منظور 12 سر موش نر نژاد صحرایی با میانگین سنی 1±7 هفته و وزن 25±275 گرم به‌صورت تصادفی به دو گروه شش‌تایی کنترل و تمرین تقسیم شدند. پس از اجرای شنای وامانده‌ساز به مدت سه ساعت در هر جلسه و پنج روز در هفته به مدت ده هفته، بافت بطن چپ قلب آنها جدا شده، سپس بیان ژن به روش Real Time-PCR بررسی شد. داده‌ها توسط آزمون تی مستقل تحلیل و سطح معنا‌داری 05/0 P≤ انتخاب شد. نتایج نشان داد که پس از 10 هفته تمرین شنای وامانده‌ساز در مقایسه با گروه کنترل، میزان ژن هیستون‌داستیلاز4 افزایش (02/0P=)، اما میزان ژن عامل‌افزایش‌دهندۀ‌ مایوسیت2c کاهش معنا‌داری (001/0P=) یافت. بنابراین، اجرای 10 هفته شنای شدید وامانده‌ساز از طریق افزایش فعالیت فاکتورهای رونویسی متصل به هیستون‌داستیلاز4، به افزایش میزان بیان این ژن منجر شد، و در پی آن بیان ژن عامل‌افزایش‌دهندۀ ‌مایوسیت2c را کاهش داد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_68128_92260d972b34171da96bfd6b1e681422.pdf