دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of Progressive Resistance Training on Muscle Mass and Oxidative - Antioxidative Markers in Muscle Tissue of Diabetic Rats تأثیر تمرین مقاومتی فزاینده بر تودة عضله و شاخص های اکسایشی – ضداکسایشی در بافت عضلة موش های صحرایی دیابتی 301 314 64717 10.22059/jsb.2017.43174.684 FA علی صمدی استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه شاهد عباسعلی گائینی استاد دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران علی اصغر رواسی 3. استاد، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران مریم خالصی دانش آموخته دانشگاه مازندران Journal Article 2014 01 25 The aim of the present study was to investigate the effect of a period of progressive resistance training on muscle mass and muscular oxidative - antioxidative markers in diabetic rats. In an experimental study, 24 Wistar rats were divided into two groups: resistance training (<em>n</em>=12) and control (<em>n</em>=12). Diabetes was induced by single-dose injection of streptozotocin (50 mg/kg of body weight, intra protaneal, dissolved in phosphate buffer). Training group performed resistance training for 8 weeks, 3 sessions per week. 48 hours after the last training session, animals were anesthetized and blood was taken from the heart; then, the flexor hallucis longus muscle (FHL) was removed from the lower limb. Independent samples t test was used to compare the groups. In resistance training group, FHL muscle mass and FHL muscle mass / body weight ratio were significantly higher than the control group (<em>P</em>=0.002 and <em>P</em>=0.033 respectively). Level of MDA in FHL muscle of resistance training group was 12.2% higher than the control group, but the difference between the groups was not statistically significant (<em>P</em>=0.176). Protein Carbonyl (PC) level of FHL muscle in training group was 26% lower than the control group but the difference between the groups was not statistically significant (<em>P</em>=0.062). Moreover, findings showed that total glutathione content (T-GSH) of FHL muscle in training group was 36.8% higher than the control group (<em>P</em><0.001). The observed increase in muscle mass along with improvements ​​in T-GSH content and PC suggests that resistance training decreased muscle oxidative stress and can have beneficial antiatrophy effects in diabetes. هدف این پژوهش بررسی تأثیر یک دوره تمرین مقاومتی فزاینده بر تودۀ عضله و شاخص‌های اکسایشی و ضداکسایشی عضلانی موش‌های صحرایی دیابتی بود. طی یک مطالعۀ تجربی تعداد 24 سر رت ویستار به دو گروه تمرین مقاومتی (12=n) و کنترل (12=n) تقسیم شدند. دیابت از طریق تزریق تک­دوز استرپتوتوزوسین (50 میلی­گرم/ کیلوگرم وزن بدن، درون‌صفاقی) حل‌شده در بافر فسفات القا شد. گروه تمرین مقاومتی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته تمرین کردند. 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین، حیوانات بی‌هوش شدند و خون­گیری از قلب انجام گرفت. سپس عضلۀ خم­کنندۀ دراز انگشتان پا (FHL) از اندام تحتانی حیوان جدا شد. برای مقایسۀ گروه­ها از آزمون آماری تی­مستقل استفاده شد. در گروه تمرین مقاومتی وزن عضلۀ FHL و نسبت وزن عضلۀ FHL/وزن بدن به‌طور معناداری بیشتر از گروه کنترل بود (به‌ترتیب 033/0= P و 002/0=P). میزان مالون دی­آلدئید (MDA) عضلۀ FHL در گروه تمرین مقاومتی ۲/۱۲ درصد بیشتر از گروه کنترل بود، اما تفاوت بین گروه­ها به لحاظ آماری معنا­دار نبود (176/0=P). همچنین، میزان پروتئین کربونیل (PC) عضلۀ FHL در گروه تمرین مقاومتی 26 درصد کمتر از گروه کنترل بود، اما تفاوت بین گروه­ها معنا­دار نبود (062/0=P). به­علاوه، یافته­ها نشان داد محتوای گلوتاتیون تام (T-GSH) عضلۀ FHL در گروه تمرین مقاومتی (به میزان ۸/۳۶ درصد) بیشتر از گروه کنترل بود (0001>P). افزایش مشاهده‌شده در وزن عضله در کنار بهبود ایجادشده در محتوای T-GSH و PC نشان می‌دهد که تمرین مقاومتی موجب کاهش میزان استرس اکسایشی عضلانی می‌شود و می­تواند آثار ضدآتروفی مفیدی در دیابت داشته باشد. https://jsb.ut.ac.ir/article_64717_4d79f2ceb076a39a6ea8a03ca45550d0.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of 12 Weeks of Strength-Power Training with Different Loads on Muscular and Performing Functions in Soccer Players تأثیر دوازده هفته تمرینات مقاومتی – توانی با بارهای مختلف بر کارکردهای عضلانی و عملکردی بازیکنان فوتبال 315 332 64740 10.22059/jsb.2018.64740 FA علی اصغر مازنی استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش مرکز آموزش عالی کاشمر،کاشمر، ایران محمدرضا حامدی نیا استاد، گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران امیر حسین حقیقی دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران نصرت الله هدایتی پور استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران Journal Article 2014 01 25 The aim of the present study was to investigate the effect of 12 weeks of strength-power training with different loads on muscular and performing functions in elite soccer players. 36 subjects from 4 universities were randomly divided into 3 equal groups: group 1 (strength-power training with 60-70% of 1RM), group 2 (strength-power training with 70-80% of 1RM) and group 3 (strength - power training with 80-90% of 1RM). Strength-power training program included 6 movements which were performed for 12 weeks (3 sessions per week) for all groups. Results showed that heavy load significantly increased muscular strength of lower body compared with the light load. The heavy and intermediate loads significantly increased anaerobic power of lower body compared with the light load. The heavy load significantly decreased the time of 20 and 30 meter run and Hoff test compared with the light and intermediate loads. No significant differences were observed in other loads. Also, there were no significant differences in the 10 meter sprint and explosive power. It is suggested that soccer players should use strength- power training with the load of 80-90% of 1RM to improve their muscular and performing functions. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر دوازده هفته تمرینات مقاومتی – توانی با بارهای مختلف بر کارکردهای عضلانی و عملکردی بازیکنان فوتبال نخبه است. بدین منظور ۳۶ آزمودنی از چهار دانشگاه و به روش نمونه‌گیری تصادفی به سه گروه مساوی شامل گروه ۱، تمرینات مقاومتی- توانی با ۷۰-۶۰ درصد 1RM، گروه ۲، تمرینات مقاومتی- توانی با ۸۰-۷۰ درصد 1RM، گروه ۳، تمرینات مقاومتی – توانی با ۹۰-۸۰ درصد 1RM تقسیم شدند. برنامۀ تمرینات مقاومتی – توانی شامل شش حرکت بود که به مدت دوازده هفته (هر هفته سه جلسه) برای تمام گروه­ها اجرا شد. نتایج نشان داد که بار سنگین موجب افزایش معنا‌داری در قدرت عضلانی پایین‌تنه نسبت به بار سبک شد. بار سنگین و متوسط موجب افزایش معنا‌داری در توان بی‌هوازی پایین‌تنه نسبت به بار سبک شد و بار سنگین کاهش معنا‌داری را در زمان دو ۲۰ متر، ۳۰ متر و زمان آزمون هاف نسبت به بارهای سبک و متوسط نشان داد و بین سایر بارها تفاوت معنا‌داری مشاهده نشد. در دو ۱۰ متر سرعت و توان انفجاری نیز تفاوت معنا­داری مشاهده نشد. پیشنهاد می‌شود بازیکنان فوتبال برای بهبود کارکردهای عضلانی و عملکردی خود از تمرینات مقاومتی– توانی با بار ۹۰-۸۰ درصد 1RM استفاده کنند. https://jsb.ut.ac.ir/article_64740_f55cd927c20cb922b2d0d85bd2680a9c.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of 6 Weeks of Endurance Training on Gene Expression of GSK-3β in the Motor Area of the Spinal Cord of Male Wistar Rats with Diabetic Neuropathy اثر شش هفته تمرین استقامتی بر بیان ژن GSK-3β در بخش حرکتی نخاع رت‌های نر ویستار با نوروپاتی دیابت 333 349 64756 10.22059/jsb.2018.64756 FA فرانک صادقی پور وجدانی دانشجوی دکتری ،گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران رضا قراخانلو دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، داﻧﺸﻜﺪة ﻋﻠﻮم اﻧﺴﺎﻧﻲ، داﻧﺸﮕﺎه ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺪرس، تهران، ایران مسعود رحمتی . استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم‌آباد، ایران 0000-0003-4792-027X منصوره موحدین استاد، گروه علوم تشریح، دانشکدۀ علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2014 04 09 Glycogen synthase kinase 3 beta is a regulator key of many signaling pathways. It is reported that inhibition of this kinase increases neuronal survival. Accordingly, in this study, the effect of 6 weeks of endurance training on the gene expression of GSK-3β in the motor area of the spinal cord of male Wistar rats with diabetic neuropathy was investigated. For this aim, 16 male Wistar rats were randomly assigned to four groups: healthy control, healthy trained, neuropathy control, neuropathy trained. Intraperitoneal injection of a STZ (streptozotocin) solution (45 mg/kg) was used to induce diabetes. 2 weeks after STZ injection, the mechanical allodynia and thermal hyperalgesia tests demonstrated the diabetic neuropathy. A moderate endurance training protocol was performed for 6 weeks. 24 hours after the last training session, the rats were sacrificed and the L4-L6 motor neurons of the spinal cord tissue were removed. GSK-3β mRNA expression was performed using Real Time-PCR. Statistical analysis showed that neuropathy trained group experienced a decrease in the GSK-3β expression compared with neuropathy control group (<em>P</em>=0.02). On the other hand, there was a significant difference between healthy control and neuropathy control groups (<em>P</em>=0.02), that is to say the gene expression increased in neuropathy control group. However, there was no significant difference between healthy control and neuropathy trained groups. The results show that one of the factors involved in the spread of damage to motor neurons of diabetic neuropathy is incremental regulation of mRNAGSK-3β and training as a non-pharmacotherapy strategy can modulate and return it to normal levels. Therefore, it is suggested that GSK-3β should receive attention as a novel treatment target in diabetes. گلیکوژن سنتازکیناز3 بتا، کلید تنظیمی است که خروجی بسیاری از مسیرهای پیام­رسانی را تعیین می­کند. مهار آن در افزایش بقای نورونی مؤثر گزارش شده ­است. ازاین­رو پژوهش حاضر به بررسی اثر شش هفته تمرین استقامتی بر بیان ژن GSK-3β در بخش حرکتی نخاع رت­های نر ویستار با نوروپاتی دیابت می­پردازد. بدین منظور 16 سر رت نر ویستار به­طور تصادفی به چهار گروه سالم کنترل، سالم تمرین، نوروپاتی کنترل و نوروپاتی تمرین تقسیم شدند. برای القای دیابت از روش تزریق درون‌صفاقی محلول استرپتوزوسین (45 میلی­گرم/کیلوگرم) استفاده شد. دو هفته پس از تزریق استرپتوزوسین، با اثبات نوروپاتی دیابت توسط آزمون­های آلودینای ­مکانیکی و هایپرآلژزیای ­حرارتی، برنامۀ تمرین استقامتی با شدت متوسط به مدت شش هفته اجرا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی، رت‌ها تشریح و نورون‌های حرکتی L4-L6 بافت نخاع استخراج شد. بررسی بیان ژن نیز با روش Real Time-PCR صورت گرفت. تجزیه‌وتحلیل آماری نشان داد در مقایسه با گروه نوروپاتی کنترل، نوروپاتی تمرین کاهش بیان GSK-3β را تجربه می­کند (02/0= P) ؛ از سوی دیگر اختلاف معناداری بین گروه­های سالم کنترل و نوروپاتی کنترل دیده شد <br /> (02/0= P)، به­طوری­که بیان ژن در گروه نوروپاتی کنترل افزایش نشان داد، اما اختلاف گروه کنترل سالم و نوروپاتی تمرینی معنادار نبود. براساس نتایج این تحقیق یکی از عوامل احتمالی درگیر در گسترش آسیب نورون‌های حرکتی نوروپاتی دیابت، تنظیم افزایشی mRNAGSK-3β است و ورزش به‌عنوان یک راهبرد غیردارویی، می‌تواند آن را تعدیل و به سطوح نرمال نزدیک کند. بنابراین، پیشنهاد می‌شود GSK-3β به‌عنوان یک هدف درمانی بدیع در بیماری دیابت مورد توجه قرار گیرد. https://jsb.ut.ac.ir/article_64756_277eea5d88d3dfddd10200bf194cad86.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of 6 Weeks of Endurance Training on Gene Expression of GSK-3β in the Motor Area of the Spinal Cord of Male Wistar Rats with Diabetic Neuropathy تأثیر کوتاه‌مدت مکمل‌دهی کوآنزیم Q10 و استراتژی پیش‌سرمایی بر شاخص‌های آسیب عضلانی شناگران نخبه‌ 351 369 64758 10.22059/jsb.2018.64758 FA علی امامی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، ، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران اصغر توفیقی . دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، ، دانشکدة علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران سیامک رضایی عصری دانشیار، گروه کلینیکال پاتولوژی، دانشکدة دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران Journal Article 2016 07 29 Glycogen synthase kinase 3 beta is a regulator key of many signaling pathways. It is reported that inhibition of this kinase increases neuronal survival. Accordingly, in this study, the effect of 6 weeks of endurance training on the gene expression of GSK-3β in the motor area of the spinal cord of male Wistar rats with diabetic neuropathy was investigated. For this aim, 16 male Wistar rats were randomly assigned to four groups: healthy control, healthy trained, neuropathy control, neuropathy trained. Intraperitoneal injection of a STZ (streptozotocin) solution (45 mg/kg) was used to induce diabetes. 2 weeks after STZ injection, the mechanical allodynia and thermal hyperalgesia tests demonstrated the diabetic neuropathy. A moderate endurance training protocol was performed for 6 weeks. 24 hours after the last training session, the rats were sacrificed and the L4-L6 motor neurons of the spinal cord tissue were removed. GSK-3β mRNA expression was performed using Real Time-PCR. Statistical analysis showed that neuropathy trained group experienced a decrease in the GSK-3β expression compared with neuropathy control group (<em>P</em>=0.02). On the other hand, there was a significant difference between healthy control and neuropathy control groups (<em>P</em>=0.02), that is to say the gene expression increased in neuropathy control group. However, there was no significant difference between healthy control and neuropathy trained groups. The results show that one of the factors involved in the spread of damage to motor neurons of diabetic neuropathy is incremental regulation of mRNAGSK-3β and training as a non-pharmacotherapy strategy can modulate and return it to normal levels. Therefore, it is suggested that GSK-3β should receive attention as a novel treatment target in diabetes. <br />  هدف از مطالعة حاضر بررسی استفاده از مکمل­دهی دوهفته‌ای کوآنزیم Q₁₀(CoQ₁₀) و پیش­سرمایی بر سطح سِرمی کراتین کیناز (CK)، آسپارتات آمینوترانس­فراز (AST) و لاکتات (LAC) پلاسمایی شناگران نوجوان نخبه حین تمرینات سنگین و رکوردگیری شنا بود. 32 پسر سالم داوطلب به­صورت تصادفی به چهار گروه هشت‌نفری،­ مکمل­دهی CoQ₁₀، پیش­سرمایی، مکمل­دهی+پیش­سرمایی و کنترل تقسیم شدند. آزمودنی­ها طی 18 جلسه­­ در تمرینات ترکیبی شنای سرعت و استقامت به مسافت 5 کیلومتر در هر جلسه شرکت کردند. خون­گیری­ سه‌مرحله­ای، پیش از رکوردگیری اول و سپس قبل و بعد از رکوردگیری دوم در مسافت­های 800، 200 و 50 متر جمع­آوری شد. آنالیز داده­ها با <br /> آزمون های تحلیل­ واریانس با اندازه­گیری مکرّر و آنکووا انجام گرفت. مطابق با نتایج، تفاوت آماری معناداری در مرحلة اوّل خون­گیری با مقایسة بین­گروهی سطح شاخص­های CK، AST و LAC مشاهده نشد (05/0P˃). تفاوت آماری معناداری در مراحل دوم و سوم خون­گیری با مقایسة بین­گروهی مشاهده شد (05/0P˂). به‌طوری‌که سطح شاخص­های CK، AST و LAC در گروه­های پیش­سرمایی و کنترل نسبت به گروه­های مکمل­دهی و مکمل­دهی+­پیش­سرمایی افزایش معناداری یافتند. در نتیجه، مکمل­دهی CoQ₁₀ از تغییرات نامطلوب شاخص­های آسیب عضلانی در حین تمرینات سنگین و رکوردگیری شنا ممانعت می­کند. درحالی‌که استراتژی پیش‌سرمایی به­تنهایی تأثیری بر کاهش سطح شاخص­های آسیب عضلانی ندارد. https://jsb.ut.ac.ir/article_64758_4c360a875a3dcaa50178b2402938fc54.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of 6 Weeks of High Intensity Interval Training (HIIT) on Plasma Levels of Apelin and Nitric Oxide in Inactive middle Aged Men تأثیر شش هفته تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر سطوح پلاسمایی اپلین و نیتریک اکساید مردان میانسال غیرفعال 371 382 64759 10.22059/jsb.2018.64759 FA سیروس چوبینه دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران، تهران، ایران فاطمه شب خیز . دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه تهران، تهران، ایران حافظ رحیم زاده دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی قلب، عروق و تنفس، دانشگاه تهران، تهران، ایران حسین برزگری مروسی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی قلب، عروق و تنفس، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2015 05 10 Vasodilators are one of the key regulators of blood pressure and cardiovascular system. The aim of this study was to evaluate the effect of high intensity interval training on apelin and nitric oxide changes as vasodilators and regulators of blood pressure. In this study, apelin and nitric oxide were measured before and after 6 weeks of interval training. For this purpose, 2 groups: experimental (<em>n</em>=10) and control (<em>n</em>=10) of middle aged men (age range 45-55) in Tehran city were randomly selected. High intensity interval training protocol consisted of 10 intervals (45 seconds with 85-90% of heart rate reserve and 2 minutes of recovery) which was performed by the experimental group in 6 weeks. At the end of the third week, intensity of training increased to 12 training intervals and 90 seconds of recovery. 48 hours after the last training session, blood samples and anthropometric measures and body composition were taken. The results showed that 6 weeks of high intensity interval training intervention significantly increased apelin (<em>P</em>=0.001) and nitric oxide (<em>P</em>=0.001) while it significantly reduced systolic (<em>P</em>=0.001) and diastolic (<em>P</em>=0.002) blood pressures in the experimental group. The results indicated the beneficial effect of exercise on apelinergic system and blood pressure and also showed that those with high blood pressure may have high intensity interval activity. However, this idea requires further research on the role of high intensity interval training and its relationship with blood pressure.   گشادکننده‌های عروقی از تنظیم‌کننده‌های کلیدی فشارخون و سیستم قلبی – عروقی‌اند که این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات تناوبی شدید بر تغییرات اپلین و نیتریک اکساید به‌عنوان گشادکننده‌های عروقی و تنظیم‌کنندۀ فشارخون انجام گرفت. در این پژوهش اپلین و نیتریک اکساید و فشارخون پیش و پس از شش هفته تمرینات تناوبی اندازه‌گیری شد. بدین منظور دو گروه تجربی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) شامل مردان میانسال شهر تهران با دامنۀ سنی 45 تا 55 سال به‌صورت تصادفی انتخاب شدند. پروتکل تمرین تناوبی با شدت بالا شامل 10 تناوب (45 ثانیه با شدت 85 تا 90 درصد ضربان قلب ذخیره و 2 دقیقه بازیافت) توسط گروه تجربی طی شش هفته اجرا شد. در پایان هفتۀ سوم شدت تمرین به 12 تناوب تمرینی و 90 ثانیه بازیافت رسید. 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی نمونه‌های خونی و اندازه‌گیری‌های آنتروپومتریکی و ترکیب بدنی از آزمودنی‌ها گرفته شد. نتایج نشان داد که شش هفته مداخلۀ تمرین تناوبی شدید موجب افزایش معنادار میزان اپلین (001/0P = )، نیتریک اکساید (001/0P = )، و کاهش معنادار در میزان فشارخون سیستولی (001/0P = )، و دیاستولی (002/0P = )، در گروه تجربی شد. نتایج این پژوهش حاکی از تأثیر مفید ورزش بر روی دستگاه اپلینرژیک و فشارخون است و از طرفی نشان می‌دهد احتمالاً افراد دچار فشارخون، می‌توانند به فعالیت تناوبی با شدت بالا بپردازند، لیکن تأیید این مطلب نیازمند پژوهش‌های بیشتر در خصوص نقش تمرینات تناوبی شدید و ارتباط آن با فشارخون است. https://jsb.ut.ac.ir/article_64759_0383acb514b7e6db309d1f816f62210f.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of Upper and Lower Body Interval Exercise on Fat Metabolism in Obese Women تأثیر فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین تنه بر سوخت و ساز چربی در زنان چاق 383 398 64771 10.22059/jsb.2018.64771 FA مینو باسامی .استادیار، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی، عضو هسته پزوهشی فیزیولوژی تندرستی و فعالیت بندی، تهران، ایران سجاد احمدی زاد .دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران3 سایه هاتفی کارشناس‌ارشد، فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران Journal Article 2016 12 06 The aim of the present study was to compare the effect of upper and lower body interval exercise on fat metabolism in obese individuals. 12 obese women (body mass index 31.1±5.5 kg/m2, age 32.9±7.08 years) voluntarily participated in the study and performed a session of interval exercise on a cycle ergometer and another session on arm cranking ergometer with one-week interval, 2 min. of activity at 85% of VO2max and 4 min. of active recovery at 45% of VO2max for 30 min. Two blood samples were collected before and immediately after the exercise. To calculate fat oxidation, oxygen consumption and expired CO2 were measured. Glycerol concentration increased significantly (P<0.05) following the interval exercise although the no significant differences were observed between upper and lower body interval exercise (P>0.05). Non-esterified fatty acid (NEFA) decreased following the upper body interval exercise, while, it increased following lower body interval exercise (P<0.05). Fat oxidation for total activities during lower body exercise was significantly (P<0.05) higher than upper body exercise, but, there was no significant difference in fat oxidation for sets and their total between the two sessions of exercise (P>0.05). Based on the findings of the present study, lipolysis increases following interval exercise in obese women and lower body interval exercise is more effective when burning fat than upper body interval exercise. Therefore, it is suggested that individuals should concentrate on lower body exercises to increase fat oxidation. هدف این تحقیق مقایسۀ تأثیر فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین‌تنه بر سوخت‌وساز چربی در افراد چاق بود. 12 زن چاق (شاخص تودۀ بدن 5/5±1/31 کیلوگرم\مترمربع، سن 08/7 ± 9/32 سال) به‌طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی‌ها یک جلسه فعالیت تناوبی را روی دوچرخۀ کارسنج و در جلسه‌ای دیگر روی کارسنج دستی با فاصلۀ یک هفته، 2 دقیقه فعالیت با 85% حداکثر اکسیژن مصرفی همراه با 4 دقیقه استراحت فعال با 45% حداکثر اکسیژن مصرفی به مدت 30 دقیقه انجام دادند. قبل و بلافاصله پس از فعالیت دو نمونۀ خونی گرفته شد. مقدار اکسیژن مصرفی و دی‌اکسید کربن تولیدی برای محاسبۀ اکسیداسیون چربی اندازه‌گیری شد. پس از فعالیت تناوبی غلظت گلیسرول به‌طور معنا‌داری افزایش یافت (05/0P<)، اما بین فعالیت تناوبی بالاتنه و پایین‌تنه تفاوت معنا‌داری مشاهده نشد (05/0P>). اسید چرب غیراستریفیه پس از فعالیت تناوبی بالاتنه کاهش و پس از فعالیت تناوبی پایین‌تنه افزایش یافت (05/0P<). اکسیداسیون چربی مجموع وهله‌های فعالیت در جلسۀ پایین‌تنه به‌طور معنا‌داری بیشتر از فعالیت بالاتنه بود (05/0P<)، اما تفاوت معنا‌داری در اکسیداسیون چربی ست‌ها و مجموع آنها بین دو جلسه فعالیت مشاهده نشد (05/0P>). براساس یافته‌های تحقیق حاضر لیپولیز در پی فعالیت تناوبی در زنان چاق افزایش می‌یابد و فعالیت تناوبی پایین‌تنه بیشتر از فعالیت تناوبی بالاتنه در سوخت چربی مؤثرتر است. بر این اساس به افراد توصیه می‌شود تا برای افزایش سوخت چربی بر فعالیت‌های ورزشی پایین‌تنه تمرکز کنند. https://jsb.ut.ac.ir/article_64771_8bdef2bdc96d401c720a2cc65e3b3a63.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of 10 Weeks of Resistance Training with Vaccinium Arctostaphylos Supplementation on Some Cardiovascular Risk Factors in Women with Type II Diabetes تأثیر ده هفته تمرین مقاومتی همراه با مکمل‌دهی سیاه‌دار بر برخی عوامل خطرزای قلبی- عروقی زنان دیابتی نوع دو 399 413 64780 10.22059/jsb.2018.64780 FA جواد وکیلی 1. استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران 0000-0002-7100-8961 ناصر آقا محمد زاده دانشیار دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران طناز میرزا علیلو . کارشناس‌ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2016 08 21 Type II diabetes is a metabolic disorder that results in different undesirable effects such as cardiovascular diseases. Different methods such as correction of lifestyle and nutrition are suggested to prevent its undesirable effects. Therefore, the aim of this study was to determine the effect of 10 weeks of resistance training with Vaccinium arctostaphylos supplementation on some cardiovascular risk factors in women with type II diabetes. In a semi-experimental study, 31 middle-aged women with type II diabetes (mean age 41.12±3.76 years, weight 79.15±7.9 kg and body mass index (BMI) 30.70±2.26) voluntarily participated in this study and were randomly assigned to four groups: control (C), training (T), supplement (S) and combined (supplement + training) (ST) and followed their training protocol and supplementation for 10 weeks. Training group conducted resistance training with weights for major muscles with 40-85% of one repetition maximum (1RM) for 10 weeks, 3 sessions per week. Supplement group daily took 2 capsules (each 500mg) of Vaccinium arctostaphylos twice a day (at breakfast and lunch). Combined group had training and supplementation together while the control group did not participate in any intervention. Blood samples were collected before training and 48 hours after the last training session to measure triglyceride (TG), total cholesterol (TC), low density lipoprotein (LDL), high density lipoprotein (HDL), fasting blood glucose (FBG) and insulin resistance. Two-way ANOVA (2*4) was used for data analysis at significance level of 0.05. The results showed a significant decrease in FBG and insulin resistance in both training and supplement groups (<em>P</em><0.05). The effect of training was significant on TG, TC, LDL and HDL, but the effect of the supplement was not significant on the above mentioned factors (<em>P</em>˃0.05). It seems that resistance training influences lipid profile and insulin resistance and Vaccinium arctostaphylos supplement improves undesirable effects of diabetes. دیابت نوع دو یک اختلال متابولیکی است که عوارض متعددی از جمله بیماری قلبی- عروقی را در پی دارد. برای پیشگیری از عوارض آن روش‌های مختلفی از جمله تغییر سبک زندگی و اصلاح رژیم غذایی پیشنهاد شده است. در این تحقیق اثر ده هفته تمرین مقاومتی و مکمل­دهی سیاه­دار بر برخی عوامل خطرزای قلبی- عروقی زنان دیابتی نوع دو بررسی می­شود. به این منظور در یک طرح تحقیقی نیمه‌تجربی 31 زن میانسال مبتلا به دیابت نوع دو با میانگین و انحراف استاندارد سن 76/3±12/41 سال، وزن 9/7±15/79 کیلوگرم و شاخص تودۀ بدنی 26/2±70/30 داوطلب شرکت در تحقیق شدند و به‌‌طور تصادفی در چهار گروه کنترل، تمرین، مکمل، ترکیبی (مکمل+تمرین) قرار گرفتند و به مدت ده هفته پروتکل تمرینی و مصرف مکمل ویژۀ خود را دنبال کردند. گروه تمرین، برنامۀ تمرین مقاومتی با وزنه­ را برای گروه عضلانی اصلی با شدت 40 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه (IRM) سه جلسه در هفته به مدت ده هفته اجرا کردند. گروه مکمل در این مدت روزانه دو کپسول سیاه­دار 500 میلی‌گرمی را در دو وعدۀ صبحانه و ناهار صرف کردند. گروه ترکیبی هر دو برنامۀ تمرینی و مصرف مکمل را دنبال کردند. گروه کنترل نیز تحت هیچ‌گونه مداخله­ای قرار نگرفت. نمونه­های خونی در دو مرحلۀ پیش از شروع تمرین و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی برای اندازه­گیری متغیرهای تری­گلیسرید (TG)، کلسترول تام (TC)، لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL) و بالا (HDL)، قند خون ناشتا (FBG) و مقاومت به انسولین انجام گرفت. برای تحلیل داده­ها از آنوای دوراهه ( 4*2) در سطح معنا­داری کمتر از 05/0 استفاده شد. براساس نتایج تحقیق حاضر در شاخص­های FBG و مقاومت به انسولین در هر دو گروه تمرین و مکمل سیاه­دار کاهش معناداری گزارش شد (05/0>P). اما در شاخص­های TG، TC، LDL و HDL اثر تمرین معنادار بود، اما تأثیر مکمل سیاه‌دار روی عوامل مذکور معنادار نبود (05/0<P). ازاین‌رو به‌نظر می‌رسد اجرای تمرین مقاومتی روی نیمرخ لیپیدی و مقاومت به انسولین و مکمل سیاه‌دار در بهبود عوارض دیابت مؤثر باشد.<br />   https://jsb.ut.ac.ir/article_64780_1f957ce0c20297507a792b95acfe644c.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 A Comparison of Nerve Conduction Velocity of Dominant and Non-Dominant Lower Limb in Athletes and Non-Athletes مقایسۀ سرعت هدایت عصبی اندام تحتانی غالب و غیرغالب ورزشکاران و غیرورزشکاران 415 429 64787 10.22059/jsb.2018.64787 FA سید مصطفی سراب زاده کارشناس ارشد فیزیولوژی تمرین، دانشگاه آزاد اسلامی، باشگاه پژوهشگران و نخبگان مشهد، ایران محمد شریعت زاده جنیدی استادیار و عضو هیأت علمی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران بیتا بردبار آذری . دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات، تهران، ایران Journal Article 2016 09 07 The aim of this study was to compare nerve conduction velocity (NCV) of lower limb in 3 groups (each group 8 subjects): soccer players (SOC), mid-endurance runners (MR), endurance runners (ER) and a control group (C) with the age range of 21-26. To evaluate electroneurography parameters and conduction velocity of each subject, separate peripheral nerve test with the electroneurography system (ENG) was performed. For data analysis, analysis of variance was used to compare mean nerve conduction velocity in dominant and non-dominant limbs of all groups and Tukey post hoc test was used in case of a difference among the groups. The results for both DL and NDL reported significant differences between MR and ER (P=0) (P=0) and between SOC and ER (P=0) (P=0). Also, there were significant differences between MR and C (P=0.002) (P=0.002) and between SOC and C (P=0) (P=0.013). In terms of the differences of DL and NDL, a significant difference was observed only in SOC (P=0.04). Based on the present study, it can be stated that probably nerve conduction of lower limb of athletes has developed mostly in higher intensity sports and it may be related to their similar energy systems. Also, dominant leg and a concentration on this leg is higher in training patterns of changing environment than mere endurance fields with constant environmental stimuli این مطالعه به‌منظور مقایسۀ سرعت هدایت عصبی (NCV) اندام تحتانی سه گروه هشت‌نفره از بازیکنان فوتبال، دوندگان نیمه‌استقامت و دوندگان استقامت به‌همراه گروه کنترل با دامنۀ سنی 21 تا 26 سال انجام گرفت. برای بررسی پارامترهای الکترونروگرافی و سرعت هدایت هر آزمودنی، معاینۀ جداگانۀ تست عصبی محیطی با دستگاه الکترونروگرافی ENG انجام گرفت. به‌منظور تجزیۀ آماری از آزمون تحلیل واریانس برای مقایسۀ میانگین سرعت هدایت عصبی بین گروه‌ها در اندام غالب و غیرغالب و در صورت وجود تفاوت بین گروه‌ها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج به‌دست‌آمده برای هر دو اندام غالب و غیرغالب تفاوت معنا‌داری را بین دو گروه نیمه‌استقامتی‌ها در برابر استقامت )0)(P= 0 (P= و فوتبال در برابر استقامت ) 0(P=  ) 0(P=  گزارش کرد. همین‌طور اختلاف معنا‌داری بین نیمه‌استقامتی‌ها در برابر کنترل) 002/0 (P=  (002/0 (P= و فوتبال در برابر کنترل)  0 (P= ) 013/0 (P= ملاحظه شد. در اختلاف اندام غالب و غیرغالب هم اختلاف معنادار فقط در ورزشکاران فوتبال دیده شد) 04/0 (P=. براساس نتایج پژوهش حاضر می‌توان گفت که احتمالاً توسعۀ هدایت عصبی در اندام تحتانی ورزشکاران اغلب در ورزش‌های با شدت بالاتر روی داده است که شاید به سیستم‌های انرژی یکسان آنها مربوط شود و همین‌طور پای برتر و تمرکز روی آن در الگوهای برنامۀ تمرینی محیط متغیر بیشتر از رشته‌هایی صرفاً استقامتی با محرک‌های محیطی ثابت است.   https://jsb.ut.ac.ir/article_64787_c9648d26972ca2043e011d3250dd5a05.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 A Comparison of QTc among Elite, Club and Beginner Male Athletes at Rest and in Exhaustive Exercise مقایسۀ QTc ورزشکاران مرد نخبه، باشگاهی و مبتدی در حالت استراحت و ورزش وامانده‌ساز 431 441 64788 10.22059/jsb.2018.64788 FA علیرضا کاشف کارشناسی‌ارشد فیزیولوژی ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران فرشاد غزالیان . استادیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران نادر شاکری . استادیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران Journal Article 2017 02 07 One of the reasons of sudden death in sport is the prolonged QT interval. The aim of this study was to compare QTc of electrocardiography of elite, club and beginner male athletes. 7 male athletes of canoe national team, 10 male football players of Niroo-E-Zamini club and 10 male non-athlete students were selected as the sample. The mean and SD were as follows: elite subjects: age 22.42±2.43 yrs, height 182.14±4.29 cm, weight 81.28±6.16 kg and BMI 24.53±2.13; club subjects: age 20.30±0.48 yrs, height 177.5±4.27 cm, weight 71.6±6.44 kg and BMI 22.69±1.47; beginner subjects: age 20.20±1.93 yrs, height 176.4±4.71 cm, weight 70.92±7.5 kg and BMI 22.77±2.13. All subjects participated in Bruce protocol until exhaustion. Before and after the Bruce test, their ECG was recorded with ECG Machine. After QTc time interval was calculated, the results were extracted by MANOVA and Scheffe post hoc test. The results showed a significant difference in QTc time interval at rest and exhaustion among the 3 groups (P<0.001). Also, QTc time interval at rest (P<0.001) and exhaustion (P<0.01) significantly increased from beginner to elite athletes. Therefore, it can be concluded that exercise and physical fitness may increase the ventricular depolarization and repolarization and heart function.   از علل مرگ ناگهانی در ورزش طولانی بودن مرحلۀ استراحت قلبی است. هدف از این تحقیق مقایسۀ QTc از الکتروکاردیوگراف ورزشکاران مرد نخبه، باشگاهی و مبتدی است. نمونۀ آماری پژوهش 7 ورزشکار مرد قایقران تیم ملی کانو، 10 فوتبالیست مرد باشگاه نیروی زمینی و 10 دانشجوی غیر تربیت بدنی مرد بودند. میانگین و انحراف معیار 27 ورزشکار شامل گروه نخبه: سن 43/2 ± 42/22 سال، قد 29/4 ± 14/182سانتی‌متر، وزن 16/6 ± 28/81 کیلوگرم، شاخص تودۀ بدنی 13/2 ± 53/24؛ گروه باشگاهی: سن 48/0± 30/20 سال، قد 27/4 ± 5/177سانتی‌متر، وزن 44/6 ± 6/71 کیلوگرم، شاخص تودۀ بدنی 47/1 ± 69/22؛ و گروه مبتدی: سن 93/1 ± 20/20 سال، 71/4 ± 4/176 سانتی‌متر، وزن 5/7 ± 92/70 کیلوگرم، شاخص تودۀ بدنی 13/2 ± 77/22 بود. کلیۀ آزمودنی‌ها در آزمون بروس تا مرحلۀ واماندگی شرکت کردند. با استفاده از دستگاه الکتروکاردیوگرام ورزشی پیش و پس از آزمون بروس، الکتروکاردیوگراف آنها ثبت شد. پس از محاسبۀ فاصلۀ زمانی QTc، نتایج با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس چندعاملی و آزمون تعقیبی شفه استخراج شد. نتایج نشان داد که فاصلۀ زمانی QTc در هر دو مرحلۀ استراحت و واماندگی در سه گروه تفاوت معنا‌دار دارد (001/0> P). همچنین فاصلۀ زمانی QTc در دو مرحلۀ استراحت (001/0> P) و واماندگی (01/0> P) با افزایش سطح ورزشکاری از مبتدی به نخبه افزایش معنا‌داری را نشان داد. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که احتمالاً ورزش و سطح آمادگی جسمانی می‌تواند موجب افزایش دپولاریزاسیون و رپولاریزاسیون بطن و عملکرد قلب شود. https://jsb.ut.ac.ir/article_64788_2968109dd63111a23d6bc1acf6bc0b19.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 3 2017 11 22 The Effect of 4 Weeks of High Intensity Interval Training on Pro-Angiogenesis Gene Expression of Endothelial Cells in Skeletal Muscle of Rats تأثیر چهار هفته تمرین تناوبی شدید بر بیان ژن‌های پروآنژیوژنیک سلول‌های اندوتلیال در عضلۀ اسکلتی رت‌ها 443 456 64791 10.22059/jsb.2018.64791 FA محسن امینی زاده دانشجوی دکتری سلامت در بلایا و فوریت‌ها، دانشگاه علوم پزشکی‌کرمان،کرمان، ایران احد شفیعی . کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تهران،تهران، ایران محمد رضا کردی دانشیارگروه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه تهران، تهران،ایران مهلا سادات نبی زاده کارشناس ارشد آسیب شناسی و حرکات اصلاحی دانشگاه تهران،تهران، ایران Journal Article 2017 01 22 Mir-210 is <em>pro-angiogenic </em>micro-RNA in endothelial cells that improves angiogenesis process by suppressing (EphrinA3) and increasing the migration of some gene and protein targets (VEGF). In this study, 12 male rats (age: 8 weeks, mean weight: 180±20 g) were selected and randomly divided into control (<em>n</em>=6) and exercise (<em>n</em>=6) groups. High intensity interval training was performed for 4 weeks, 5 days a week including 3 high intervals (4 minutes at 90-100% of VO2max) and 3 low intervals (2 minutes at 50-60% VO2max). Gene expression was calculated by Real time-PCR technique and 2^-∆∆CT. Independent t test was used to determine the significance of variables between the groups.The results showed that high intensity interval training significantly changed the increase of gene expression of Mir-210 and VEGF (<em>P</em>=0.005) (<em>P</em>=0.003). Also, the decrease in gene expression of EphrinA3 receptor in the exercise group was significant compared with the control group (<em>P</em>=0.000). Generally, perhaps due to hypoxiawhich happened along with high intensity interval training, increased gene expression of Mir-210 and VEGF improved the <em>pro-angiogenic </em>function of endothelial cells and this adaptation increased angiogenesis in rats. ، میکرو RNA پروآنژیوژنزی سلول­های اندوتلیال است که این میکرو RNA، از طریق سرکوب EphrinA3 و افزایش مهاجرت برخی هدف­های ژنی و پروتئینی (VEGF) موجب بهبود فرایند رگ‌زایی می­شود. در این پژوهش 12 سر رت نر در سن هشت‌هفتگی با میانگین وزنی20±180 گرم انتخاب و تصادفی به دو گروه کنترل (6=n) و تمرین (6=n) تقسیم شدند. تمرین تناوبی شدید به مدت چهار هفته و هر هفته پنج روز شامل سه تناوب شدید (چهار دقیقه با شدت 90 تا 100 درصد (VO2max و سه تناوب سبک (دو دقیقه با شدت 50 تا 60 درصد VO2max) انجام گرفت. میزان بیان ژن­ها با تکنیک Real time-PCR و از روش^∆∆CT^-2 محاسبه شدند. برای تعیین معنادار بودن متغیرها بین گروه­های تحقیق از آزمون آماری t مستقل استفاده شد. یافته­ها نشان داد تمرین تناوبی شدید موجب تغییر معنادار افزایش بیان ژن Mir-210 و VEGF شد (005/0P=)- (003/0P=). همچنین کاهش بیان ژن گیرندۀ EphrinA3 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل معنادار شد (000/0P=). به­طور کلی شاید در اثر هیپوکسی، که همراه با تمرین تناوبی شدید اتفاق افتاده است، افزایش بیان ژن‌های Mir-210 و VEGF موجب بهبود عملکرد پروآنژیوژنزی سلول­های اندوتلیال می‌شود که این سازگاری به افزایش رگ‌زایی در رت­ها منجر شده است.<br />   https://jsb.ut.ac.ir/article_64791_1f32d8533f510de96965995a530f765c.pdf