دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2022 12 24 The Response of Fitness Factors to Training Periods in Different Ages پاسخ عوامل (شاخص‌های) آمادگی جسمانی به توالی‌های زمانی تمرین در دوره‌های رشدی مختلف 365 382 53209 10.22059/jsb.2015.53209 FA فرناز ترابی استادیار گروه تربیت بدنی دانشگاه پیام نور کیا رنجبر دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش دانشگاه تربیت مدرس سارا سوری دانشجوی کارشناسی رفتار حرکتی دانشگاه رازی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران Journal Article 1970 01 01 Response to exercise training is different in variable age range, but it has not determined the differences physical response in Children, adults and youth. According to this idea, the purpose of present study is a randomized trial to compare the Effect of age on physical response in different periods to fitness training in various ages period. 36 participants voluntarily were randomized at three ranges of age included: 8 to 10 age group: 12 to 14 age group : 17 to 19 age group training divided into three groups of experimental in each age group. Mean SE of age was 8.83 ± 0.5year, adolescent 12.5 + 0.5 year and youth 16.3 + 0.6 year. The program included endurance, strength and flexibility training 3 times per week for 12 weeks. agility, coordination, sergeant jump, hand power, cardiovascular endurance, and modified push-up measured pre and post first 6 weeks and second 6 weeks training. Data analyzed by repeated measure and one ways of ANOVA and Benfroni post hoc test showed that body indexes is better in adolescent group and fitness indexes are better in children and youth group(P<0.05). Based on this study, improving health indicators for intra-group changes in all groups were observed especially in the beginning training, probably, it’s due to lower movement experiences. Although Between-group variation in health indicators, especially in adolescents, probably due to the added stress of exercise is associated with developmental stress especially in the course experience. The difference in performance between the groups of indicators for the effects of growth effects, hormonal changes and motor perception in different ages. پاسخ به تمرین بین افراد در دامنه‌های سنی مختلف متفاوت است، اما آیا تفاوت‌های کمّی با توجه به توالی‌های تمرینی در پاسخ شاخص‌های آمادگی جسمانی بین کودکان، نوجوانان و جوانان در مراحل مختلف تمرین وجود دارد یا خیر؟ به همین منظور تحقیق حاضر درصدد آن است تا ضمن بررسی این پاسخ‌ها، تأثیر سن را به‌عنوان یک عامل رشدی بر آنها ارزیابی کند. 36 آزمودنی پسر در سه دامنۀ سنی 8 تا 10 سال، 12 تا 14 سال و 17 تا 19 سال به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و در دامنه‌های سنی گروه کودکان 5/0±83/8 سال، نوجوانان 5/0±5/12 سال و جوانان 6/0±3/16 سال قرار گرفتند. برنامۀ تمرین شامل تمرینات استقامتی، قدرتی و انعطاف‌پذیری به‌صورت 3 جلسه تمرین در هفته به مدت 12 هفته اجرا شد. چابکی، سرعت حرکت، توان انفجاری، هماهنگی، استقامت عضلانی، تعادل، استقامت قلبی تنفسی و انعطاف‌پذیری قبل و بعد از شش هفتۀ اول برنامۀ تمرینی (پس‌آزمون 1) و در شش هفتۀ دوم برنامۀ تمرینی (پس‌آزمون 2) در آزمودنی‌ها اندازه‌گیری شد. تجزیه‌وتحلیل میانگین تغییرات داده‌ها با استفاده از آنالیز واریانس مکرر و آنالیز واریانس یکسویه با آزمون تعقیبی بن‌فرونی در سطح معناداری 05/0P≤ انجام گرفت. براساس نتایج تحقیق حاضر بهبود بیشتر شاخص‌های جسمانی به‌صورت تغییرات درون‌گروهی در هر سه گروه به‌ویژه در پس‌آزمون 1 ایجاد شد. به‌علاوه تغییرات بین‌گروهی در شاخص‌های جسمانی به‌ویژه در گروه نوجوانان مشاهده شد (05/0P≤). بهبود بیشتر شاخص‌های جسمانی به‌صورت تغییرات درون‌گروهی در هر سه گروه به‌ویژه در پس‌آزمون 1 احتمالاً به‌دلیل تجربیات حرکتی کمتر در اوایل تمرین بود، همچنین تغییرات بین‌گروهی در شاخص‌های جسمانی در پس‌آزمون 2 به‌ویژه در گروه نوجوانان احتمالاً به‌دلیل استرس مضاعف ورزش با استرس رشدی همراه است که در این دوره تجربه می‌کنند.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53209_37fe6eb9a43614767200d02a56971aea.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 The Acute Effects of 30 h Sleep Deprivation on Serum levels of C-Reactive Protein and Physiological Factors of RAST Test in Active Students آثار حاد 30 ساعت محرومیت از خواب بر سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C و شاخص‌های فیزیولوژیک آزمون RAST در دانشجویان فعال 383 397 53210 10.22059/jsb.2015.53210 FA حمید اراضی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه گیلان کاکو حسینی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه رازی محمد زاهد ابوالحسنی دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه گیلان Journal Article 2013 07 12 Sleep deprivation has negative effects on performance and resulted in elevating of mortality risk, cardiovascular disease and diabetes. The purpose of this study was to investigate the effects of 30 hour sleep deprivation on serum levels of C-reactive protein, blood lactate, muscular strength and Physiological factors of RAST test in active students. The present study was a semi-experimental one which used a pretest-post‌test design. 20 healthy male student (age: 20.5±3 y, height: 171±9.5 cm, weight: 69.50±7.45 kg, and body fat: 14±2.5) by minimum one session activity in week were selected with cluster-random sampling. Subjects 7 days before sleep deprivation and after 8 hours of complete sleep were performed anaerobic power (RAST) and one repetition maximum tests. In order to measure blood lactate, 6 minutes after RAST test, and serum levels of C-reactive protein, 30 minutes before begin tests, blood samples were collected. Seven day's later, after a 30 hours' sleep deprivation, these tests were performed again. In order to statistical analysis software SPSS version 20 and the independent t-test were used. Statistical analysis of the results showed that 30 hours of sleep deprivation can induce to significant reduction in max power, mean power and min anaerobic power, and the C-reactive protein levels, lactate and fatigue index increased significantly (p<0.05). But, had no effect on muscle strength. To maintain health and optimal sport's performance, it seems to be necessary control of sleep's rate of active individuals and athletes. Also, in order to minimize inflammatory conditions, and thus possible reduction the cardio-vascular risk factors, individuals would be informed about likely negative and side effects of periods of sleep deprivation. محرومیت از خواب، علاوه‌بر آسیب عملکرد ورزشی میتواند موجب افزایش خطر مرگ‌ومیر، بیماریهای قلبی- عروقی و دیابت شود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثار 30 ساعت محرومیت از خواب بر سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C و شاخصهای فیزیولوژیک آزمون RAST در دانشجویان فعال تفریحی بود. پژوهش حاضر نیمهتجربی است و برای اجرای آن از طرح پیشآزمون - پسآزمون استفاده شد. 20 دانشجوی پسر سالم که حداقل یک جلسه در هفته فعالیت بدنی داشتند، با میانگین سن 3±5/20 سال، قد 5/9±171 سانتیمتر، وزن 45/7±50/69 کیلوگرم و چربی بدن 5/2±14 درصد به‌صورت خوشهای تصادفی انتخاب شدند و در دو وهلۀ زمانی مورد مطالعه قرار گرفتند. آزمودنیها هفت روز قبل از محرومیت از خواب و پس از هشت ساعت خواب کامل، آزمونهای RAST و یک تکرار بیشینه را اجرا کردند. همچنین، نمونههای خونی به‌منظور ارزیابی لاکتات خون، شش دقیقه پس از آزمون RAST، و ارزیابی سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C، 30 دقیقه پیش از آغاز آزمونها جمعآوری شد. یک هفته پس از آن و به‌دنبال 30 ساعت محرومیت از خواب، بار دیگر آزمونها انجام گرفتند. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل آماری دادهها از نرمافزار SPSS نسخۀ 20 و آزمون t همبسته (به‌منظور بررسی تغییرات درون‌گروهی) استفاده شد. سطح معناداری آزمون 05/0>P در نظر گرفته شد.نتایج آزمون t همبسته نشان داد که 30 ساعت محرومیت از خواب، موجب کاهش معنادار اوج، میانگین و حداقل توان بیهوازی میشود، درحالی‌که سطوح سرمی پروتئین واکنشگر-C، لاکتات خون و شاخص خستگی را به‌صورت معناداری افزایش میدهد (05/0>P). با وجود این، این میزان محرومیت از خواب اثر معناداری بر قدرت عضلانی آزمودنیها نداشت. برای حفظ سلامتی و عملکرد مطلوب ورزشی، کنترل میزان خواب افراد فعال و ورزشکاران ضروری به‌نظر می‌رسد. همچنین، پیشنهاد می‌شود به‌منظور کاهش شرایط التهابی و در نتیجه کاهش احتمالی عوامل خطرزای قلبی- عروقی، در مورد آثار سوء احتمالی دورههای محرومیت از خواب به افراد مذکور اطلاعرسانی شود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53210_c2c800ecebe098152c9fa31d24b2c394.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 Effect of Combined and Endurance Exercise Training on Adipokines,GH and Lipid Profiles in Over weight Females تأثیر تمرینات ترکیبی و استقامتی بر برخی آدیپوکاین‌ها، هورمون رشد و نیمرخ لیپیدی در دختران دارای اضافه وزن 399 413 53211 10.22059/jsb.2015.53211 FA رویا عسکری استادیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه حکیم سبزواری علی اصغر رواسی استاد دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران عباسعلی گایینی استاد دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران مهدی هدایتی دانشیار دانشگاه شهید بهشتی محمدرضا حامدی نیا استاد دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه حکیم سبزواری Journal Article 2013 08 03 History & Aims:New studies show that Vaspin,Chemerin and Visfatin are correlated with overweight and obesity, but the effects of training, aren’t clearly recognized. The aim of this study was to compare the effect of endurance and combined exercise training on these plasma Adipokines, GH and lipid profile among overweight females. For this propose, 45 female student volunteers were selected (WHR:0/91+_0/47,%fat: 39/40+_3/92,BMI:29/72+_0/89kg/m2,age:20+_2/46year) and after final screening ,they were randomly divided into Three groups.12 subjects in interval endurance training (4times a week,60-80%HRmax, 25-45min interval running session), 11 subjects in combined training (2days going through similar endurance training programs and 2days resistance training: 7stations,60-80%1RM,3set 8-12 repetitions)and 10 subjects were in the control group. For surveying plasma exchanges of Adipokines and other variables,Blood Samples were taken in fasting state before and after 12 weeks of exercise training. Results showed that in combined training group, Visfatin and Vaspin had reduced significantly compared with the two other groups. Also BMI, weight, fat percent in two exercised groups reduced significantly. But WHR reduced in combined training group only. GH in exercise groups significantly increased in comparison with control group ,TCOL and TG reduced just in combined training (P<0.05). GH In combined training group significantly showed a high increase in comparison with the other two groups(P<0.05). Then we could probably say that, combination of endurance and resistance training, along development on lipid profiles due to reduced weight and Visceral fat could diminish plasma Visfatin,Vaspin and increas GH in overweight females. مطالعات جدید نشان می‌دهد واسپین، کمرین و ویسفاتین با اضافه وزن و چاقی ارتباط دارد، اما تأثیر برنامه‌های ورزشی بر آنها مشخص نیست. هدف پژوهش حاضر مقایسۀ اثر تمرین استقامتی و ترکیبی بر سطوح پلاسمایی آدیپوکاین‌ها، هورمون رشد و نیمرخ لیپیدی در دختران دچار اضافه وزن بود. بدین منظور 45 دانشجوی دختر داوطلب و دچار اضافه وزن (سن 46/2±20 سال؛ نمایۀ تودۀ بدن 89/0±27/29 کیلوگرم بر متر مربع؛ درصد چربی 92/3±40/39؛ نسبت دور کمر به لگن 47/0±91/0) انتخاب شدند. دوازده آزمودنی در گروه تمرین استقامتی اینتروال (4 روز در هفته، 80-60 درصد ضربان قلب بیشینه، 45- 25 دقیقه دویدن اینتروال در هر جلسه)، یازده آزمودنی در گروه تمرینات ترکیبی (2 روز تمرین استقامتی مشابه گروه اول، 2 روز تمرین مقاومتی: 7 ایستگاه 60 تا80 درصد یک تکرار بیشینه، 3 ست در هر ایستگاه، 12-8 تکرار) و ده نفر هم در گروه کنترل قرار گرفتند. نمونه‌های خون آزمودنی‌ها در حالت ناشتا قبل و بعد از دوازده هفته تمرین جمع‌آوری و به‌منظور بررسی تغییرات پلاسمایی این آدیپوکاین‌ها و سایر متغیرها استفاده شد. نتایج نشان داد سطوح ویسفاتین و واسپین در گروه تمرینات ترکیبی در مقایسه با دو گروه دیگر به‌طور معناداری کاهش یافت، اما کمرین تفاوتی را نشان نداد. همچنین نمایۀ تودۀ بدنی، وزن، درصد چربی، در گروه‌های تمرینی و نسبت محیط کمر به لگن در گروه تمرین ترکیبی کاهش یافت (050 /0P<). هورمون رشد در گروه‌های تمرینی نسبت به گروه کنترل افزایش معناداری داشت. مقادیر کلسترول تام و تری‌گلیسرید، تنها در گروه ترکیبی کاهش معناداری یافت. هورمون رشد نیز در گروه تمرین ترکیبی نسبت به دو گروه دیگر افزایش معناداری نشان داد (050 /0P<). می‌توان گفت ترکیبی از تمرینات استقامتی و قدرتی با بهبود عوامل نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدنی احتمالاً ناشی از کاهش وزن و چربی احشایی، به کاهش غلظت پلاسمایی ویسفاتین، واسپین و افزایش هورمون رشد در دختران دچار اضافه وزن منجر میشود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53211_8dfeb076953accfc4bbb9196f766c706.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 Effects of Aerobic Training on Serum Leptin Levels and Iron Status in Obese Women تأثیر یک دوره تمرین هوازی بر مقدار لپتین سرمی و وضعیت آهن در زنان چاق 415 434 53213 10.22059/jsb.2015.53213 FA امیرحسین حقیقی دانشیار دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه حکیم سبزواری ملیحه شجاعی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه حکیم سبزواری محمد رضا حامدی نیا استاد دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه حکیم سبزواری Journal Article 2012 11 21 The aim of the present study was to investigate the effect of aerobic training on serum leptin levels and iron status in obese women. Twenty eight obese women were volunteered and randomly divided into two groups: aerobic training (n = 14, age 37.1 ± 4.9 yr, weight 82.0 ± 10.2 kg, body mass index 34.2 ± 4.3 kg/m2 ) and controls ((n = 14, age 37.5 ± 5.3 yr, weight 79.9 ± 9.5 kg, body mass index 34.0 ± 3.9 kg/m2 ). Subjects in the experimental group performed the aerobic training program for 9 weeks (4 sessions per week) with 65-75% of maximum heart rate. Before and after the training period, blood samples of all subjects were taken in fasting. The data were analyzed using an independent-T test and ANCOVA. Results showed no significant differences in serum leptin levels between the groups (P<0.05). But aerobic exercises caused a significant increase in serum iron and a significant decrease in serum ferritin in the experimental group compared with the control group (P<0.05). Furthermore, the other indicators of iron status including transferrin iron binding capacity (TIBC), hemoglobin, hematocrit, MCH, MCHC, and MCV showed no significant difference between the two groups (P<0.05). According to the results, we can say that aerobic training does not have a significant effect on serum leptin levels, but it can improve poor iron status in obese women. This improvement is probably due to the influence of other factors that has no relationship to serum leptin levels. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر یک دوره تمرینات هوازی بر مقدار لپتین سرمی و وضعیت آهن در زنان چاق بود. 28 زن چاق داوطلب شدند و تصادفی در دو گروه تمرین هوازی (14 نفر با سن 9/4 ± 1/37 سال، وزن 2/10±0/82 کیلوگرم، شاخص تودة بدن 3/4± 2/34 کیلوگرم بر متر مربع) و کنترل (14 نفر با سن 3/5 ± 5/37 سال، وزن 5/9±9/79 کیلوگرم، شاخص تودة بدن 9/3± 0/34 کیلوگرم بر متر مربع) قرار گرفتند. آزمودنی‌های گروه تجربی به مدت 9 هفته (چهار جلسه در هفته) به تمرینات هوازی با شدت 75-65 درصد حداکثر ضربان قلب پرداختند. قبل و بعد از دورۀ تمرینی از همۀ آزمودنی‌ها در حالت ناشتایی خون‌گیری به‌عمل آمد. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری t مستقل و آنالیز کوواریانس تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد تفاوت معناداری در مقدار لپتین سرمی بین دو گروه کنترل و تجربی وجود نداشت (05/0(P>. اما اجرای تمرینات هوازی موجب افزایش معنادار آهن سرم و کاهش معنادار فریتین سرم در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل شد (05/0>P). همچنین، در دیگر شاخص‌‌های وضعیت آهن شامل ظرفیت اتصال آهن به ترانسفرین (TIBC)، مقدار هموگلوبین، هماتوکریت، MCH، MCHC و MCV تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (05/0(P>. با توجه به نتایج می‌توان گفت که اجرای تمرینات هوازی تأثیر معناداری بر مقدار لپتین سرمی ندارد، اما می‌تواند وضعیت ضعیف آهن را در زنان چاق بهبود بخشد. این بهبود احتمالاً ناشی از تأثیر عوامل دیگری است و ارتباطی با مقدار لپتین سرمی ندارد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53213_e3e4832f5629c7a4e7e146c52729d764.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 The Effect of Resistance Exercise on MyoD Expression in Slow and Fast Muscles of Wistar Rats تأثیر یک جلسه تمرین مقاومتی بر بیان ژن myoD در عضلۀ کند و تندانقباض رت‌های نر نژاد ویستار 435 449 53217 10.22059/jsb.2015.53217 FA محمد فتحی استادیار فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه لرستان رضا قراخانلو دانشیار فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس مسعود سلیمانی دانشیار گروه هماتولوژی، دانشکدۀ علوم پزشکی دانشگاه تربیت مدرس حمید رجبی دانشیار فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ تربیت بدنی دانشگاه خوارزمی 0000-0002-3276-1598 راضیه رضایی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی دانشگاه شهید چمران Journal Article 2013 12 10 Abstract Background and Objective: satellite cells are muscle stem cells that enter cycle cells due to myotrauma. Among activation and proliferation indices of these cells is increase of myoD gene expression. But these are contradiction in response of this gene to resistance exercise in fast and slow fibers. Thus, the aim of this study was to evaluate the effect of a single bout of resistance exercise on myoD gene expression in fast and slow skeletal muscle in Wistar male rats. Materials and Methods: 15 rats prepared from Pasteur Institute and housed under natural conditions (temperature, light/dark (12-h) cycle, with ad Libitum access to food and water). The rats randomly divided to two groups Resistance exercise (n=10) and control (n=5); the Resistance exercise group performed a session resistance exercise. three and six hours following, the rats were anaesthetized and killed, than to determine myoD gene expression rate the soleus and Extensor digitorum longus (EDL) muscles were removed, to determine of expression rate, the Quantitative Real time RT-PCR was used. Data were analyzed by t test. Results: the Resistance exercise increased myoD gene expression 2.36 flod (no significantly) in EDL muscle, the SOL myoD gene expression no changed significantly. Conclusion: myoD gene in fast-twitch muscle than in slow-twitch muscle is more and faster affected by resistance exercise. سلول‌های ماهواره‌ای، سلول‌های جوانه‌ای عضلات اسکلتی محسوب می‌شوند که بر اثر آسیب عضلانی فعال وارد چرخۀ سلولی می‌شوند. از جمله نشانه‌های فعال‌سازی و تکثیر این سلول‌ها افزایش بیان ژن myoD است. تناقضاتی در پاسخ این ژن در تارهای کند و تند به تمرینات مقاومتی وجود دارد، بنابراین هدف این تحقیق ارزیابی اثر یک جلسه تمرین مقاومتی بر بیان ژن myoD در عضلۀ اسکلتی تند و کندانقباض رت‌های نر نژاد ویستار است. بدین منظور پانزده رت از انستیتو پاستور تهیه شد و در شرایط طبیعی (دما، چرخۀ تاریکی و روشنایی و دسترسی آزاد به آب و غذا) نگهداری و به‌صورت تصادفی به گروه مقاومتی (ده سر) و کنترل (پنج سر) تقسیم شدند. گروه مقاومتی یک جلسه تمرین مقاومتی را اجرا کردند، سپس 3 و 6 ساعت پس از تمرین، بی‌هوش و تشریح شدند. پس از آن عضلات نعلی و عضلۀ بازکنندۀ دراز انگشتان (EDL) خارج و برای تعیین میزان بیان ژن myoD در آنها از روشReal time RT-PCR استفاده شد. با استفاده از آزمون آماری t اطلاعات به‌دست‌آمده ارزیابی شد. در پایان نتایج نشان داد تمرین مقاومتی بیان ژن myoD در عضلۀ EDL را 36/2 برابر (غیرمعنادار) افزایش داد و بیان ژن myoD عضلۀ نعلی تغییر معناداری نکرد. پس می‌توان گفت ژن myoD در عضلۀ تندانقباض نسبت به عضلۀ کندانقباض سریع‌تر و بیشتر تحت تأثیر تمرین مقاومتی قرار می‌گیرد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53217_8dc8533d83db4c765e8268afd8b4d3eb.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 The Effect of Twelve weeks High Intensity Training Interval (HIIT) on Leptin Levels and Obesity Dependent Factors among Female Students Suffering Overweight تأثیر دوازده هفته تمرین تناوبی با شدت زیاد (HIIT) بر سطوح لپتین و عوامل وابسته به‌ چاقی دانشجویان دختر دچار اضافه وزن 451 465 53220 10.22059/jsb.2015.53220 FA محمدابراهیم بهرام کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان 0000-0001-8933-3589 مهدی مقرنسی دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه سیستان و بلوچستان Journal Article 2013 10 28 Leptin is a hormone, which is secreted from fat tissue, has an important role to set cell metabolism and energy balance. The present study aims at the effect of twelve weeks high intensity interval training (HIIT) on leptin level and obesity dependent factors among female students suffering overweight. In this semi-experimental study, twenty four students with BMI of 25-30 kg/m2 were selected purposefully and randomly divided and put in two groups of experimental with average of (age 22.60 ± 0.97 years, weight 85.50 ± 2.37 kg, and height 166.80 ± 2.82 cm) and control group with average of (age 23.20 ± 1.3 years, weight 82.90 ± 3.18 kg, and height 168.20 ± 1.87 cm). Experimental group exercised an aerobic high intensity training for twelve weeks, three sessions a week, with the intensity of 90 percent of maximum heartbeat. Amount of leptin of plasma, fat percentage, body mass index and waist to hip ratio were calculated before and after exercise. Data gathered using Kolmogorov-Smirnov tests and dependent and independent t test were analyzed in a significance level of α≤0.05. Results showed that twelve weeks high intensity training of running has had a significance effect (P≤0.05) on reduction of serum level of leptin of plasma, body weight, fat percentage, BMI and WHR in experimental group comparing control group. It seems that high intensity interval training as a non invasive, non drug method can have a positive effect to decline leptin level and some factors dependent to obesity and overweigh. لپتین، یک هورمون مترشح از بافت چربی است که در تنظیم متابولیسم سلولی و تعادل انرژی نقش مهمی دارد. هدف تحقیق حاضر، بررسی تأثیر دوازده هفته تمرین تناوبی با شدت زیاد بر سطوح لپتین و عوامل وابسته به‌ چاقی دانشجویان دختر دچار اضافه وزن بود. در این پژوهش نیمه‌تجربی، 24 نفر از این دانشجویان با شاخص تودۀ بدنی بین 25 تا 30 kg/m2 ، به‌صورت هدفمند انتخاب و تصادفی، در دو گروه تجربی با میانگین سن 97/0±60/22سال، وزن 37/2±50/85 کیلوگرم و قد 82/2±80/166 سانتی‌متر و کنترل با میانگین سن 3/1±20/23 سال، وزن 18/3±90/82 کیلوگرم و قد 87/1±20/168 سانتی‌متر، قرار گرفتند.گروه تجربی در برنامۀ تمرینی تناوبی با شدت زیاد، به ‌مدت دوازده هفته و هر هفته سه جلسه با شدت بالای 90 درصد ضربان قلب بیشینه به ‌تمرین پرداختند. قبل و پس از تمرین مقادیر لپتین پلاسما، وزن، درصد چربی، شاخص تودۀ بدن و نسبت کمر به ‌لگن محاسبه ‌شدند. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از آزمون‌های کولموگروف-اسمیرنوف، t وابسته و مستقل در سطح معناداری 05/0≥ α تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج نشان داد، دوازده هفته تمرین تناوبی دویدن با شدت زیاد، بر کاهش سطوح سرمی لپتین پلاسما، وزن بدن، درصد چربی،BMI و WHR در گروه تجربی نسبت به‌ گروه کنترل تأثیر معناداری داشته است (05/0≥P). به‌نظر می‌رسد که تمرین تناوبی با شدت زیاد به‌عنوان یک روش غیرتهاجمی و غیردارویی، می‌تواند اثر مثبتی بر کاهش مقدار لپتین و برخی عوامل وابسته به‌ چاقی و اضافه وزن داشته باشد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53220_d7c944606e3c4568810664afdbad9fed.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 Comparison of Bone Mineral Density in Menopause Women Athletes in Weight-Bearing and Non-Weight-Bearing Sports مقایسۀ تراکم استخوان در زنان یائسۀ ورزشکار رشته‌های ورزشی با و بدون تحمل وزن بدن 467 481 53223 10.22059/jsb.2015.53223 FA سیده الهام حسینی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران مجید کاشف دانشیار گروه فیزیولوژی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران منیژه نوروزیان استادیار گروه فیزیولوژی دانشگاه خوارزمی تهران Journal Article 2013 08 11 The current study which is an expacto one,has been carried out with the purpose of comparing the Bone Mineral Density(BMD) of menopause women athletes who were professional at weight bearing sports and non-weight bearing sports.The Participants were all menopause women athletes of Tehran that 20 of them were aimfully put in two groups: The weight bearing sports group(handball and basketball; n=10)with average age of 54.50 ±2.7 , height of 163.60 ±4.69 m,and weight of 70.50±9.02 kg; and the non-weight bearing sports group(swimming;n=10) with average age of 54.80±1.54,height of 159±5.29 m, and weight of 64.55±4.10 kg. The BMD and BMC of the athletes’ femur and L2 _L4 lumbar were measured by dual energy X-ray absorptiometry(DEXA); and the data was analyzed by SPSS18 software,the Independent t-test and analysis of covariance. The results showed that the BMD of femur neck, L2 _L4 lumbar and total hip(P≤0.001)and femur trochanter (P≤0.05).In weight bearing sports group have a significant difference in comparison with those of non-weight bearing ones. The BMC levels of the weight bearing ones in femur neck, L2 _L4 lumbar, total hip and femur trochanter were higher than those of non-weight bearing ones.Also the BMC levels of weight bearing group in femur neck,femur trochanter(P≤0.001) and total hip(P≤0.05),had a significant difference with the non-weight bearing group.The BMC levels of the weight bearing group in femur neck, femur trochanter and total hip were higher than those of non-weight bearing ones. but in the BMC levels of L2 _L4 lumbar there was not a significant difference between the two groups.According to these results we can conclude that weight bearing sports _with high levels of mechanical stress_ in comparison with non-weight bearing sports with lower levels of mechanical stress can lead to more increase in BMD and BMC levels of women, in their middle ages and menopause periode. تحقیق حاضر که از نوع علی - مقایسه‌ای بود، با هدف مقایسۀ تراکم استخوان در زنان یائسه که در گذشته ورزشکار رشته‌های ورزشی با و بدون تحمل وزن بودند، اجرا شد. نمونۀ آماری شامل بیست زن ورزشکار یائسه در دو گروه با و بدون تحمل وزن بودند که به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. گروه با تحمل وزن (هندبال و بسکتبال،10 نفر) با میانگین سن 7/2± 50/54 سال، قد 69/4±60/ 163 سانتی‌متر و وزن 02/9±50/70 کیلوگرم و گروه بدون تحمل وزن (شنا، 10 نفر) با میانگین سن 54/1 ±80/54 سال، قد 29/5±0/159 سانتی‌متر و وزن 10/4± 55/64 کیلوگرم بودند. تراکم استخوان از طریق جذب‌سنجی رادیوگرافیک با انرژی دوگانه (DEXA) اندازه‌گیری شد. روش‌های آماری شامل آزمون t مستقل و تحلیل کوواریانس بود. نتایج نشان داد که بین میزان تراکم استخوان (BMD) گروه با تحمل وزن در نواحی گردن ران، مهره‌های L2-L4 کمری، کل استخوان ران (001/0≥P) و تروکانتر ران (05/0≥P) نسبت به گروه بدون تحمل وزن اختلاف معناداری وجود داشت. گروه با تحمل وزن میزان تراکم استخوان بیشتری درنواحی گردن ران، مهره‌های L2-L4 کمری، کل استخوان ران و تروکانتر ران نسبت به گروه بدون تحمل وزن داشتند. همچنین از نظر محتوای مواد معدنی استخوان (BMC) گروه با تحمل وزن در نواحی گردن ران، تروکانتر ران (001/0≥P) و کل استخوان ران (05/0≥P) گروه با تحمل وزن بدن نسبت به گروه بدون تحمل وزن بدن اختلاف معناداری وجود داشت. گروه با تحمل وزن میزان محتوای مواد معدنی استخوانی بیشتری در نواحی گردن ران، تروکانتر ران و کل استخوان ران نسبت به گروه بدون تحمل وزن داشتند. در سایر نواحی اختلاف معناداری بین دو گروه وجود نداشت. با توجه به یافته‌های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که رشته‌های با تحمل وزن که در آن فشارهای مکانیکی وارد بر بدن زیاد است، نسبت به رشته‌های بدون تحمل که در آن فشار مکانیکی وزن بدن کمتراست، موجب افزایش بیشتری در میزان تراکم استخوان و محتوای مواد معدنی استخوان در زنان در سنین بالاتر و دوران یائسگی می‌شود. به افرادی که ورزش‌های بدون تحمل وزن مانند شنا را انجام می‌دهند، توصیه می‌شود ورزش‌های با تحمل وزن و در خشکی را نیز انجام دهند.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53223_359c6778cd4dc36421e4b2ccfac6952b.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 The Effect of 6 Weeks Endurance Training on theLevels of some Cytokines in Tumor Microenvironment in Breast Cancer Bearing Mice تأثیر شش هفته تمرین استقامتی بر سطوح برخی سایتوکاین‌های ریزمحیط تومور در موش‌های مادۀ مبتلا به تومور پستان 483 496 53224 10.22059/jsb.2015.53224 FA حمید آقاعلی نژاد دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه تربیت مدرس محمد امین ساعی کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشگاه تربیت مدرس مهدی مهدوی دکتری ایمونولوژی، انستیتو پاستور ایران صادق امانی شلمزاری دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشگاه تربیت مدرس عبدالرضا کاظمی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشگاه ولیعصر(عج) رفسنجان مرجان پیرایش کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشگاه آزاد اسلامی کرمان، واحد علوم تحقیقات Journal Article 2013 07 09 The aim of this study was assessing the adjuvant therapy of exercise on cytokines balance in mice with breast cancer tumor. Twenty female Balb/C mice were randomly assigned to experimental and control groups. After orientation in the environment, estrogen-receptor dependent breast cancer cells (MC4-L2) were injected to them and experimental group performed endurance training 5 day in week for 6 weeks and with moderate intensity. Mice were daily evaluated about tumor growth. Finally, the mice were sacrificed; tumor tissue was removed and immediately frozen and kept in -70°C. Tumor sample was homogenized and levels of IL-17 and IFN- were measured and quantified using ELISA. There was significant decrease on level of IL-17 in experimental group than control group (p=0.03). Also, level of IFN-γ was increased, but it wasn’t significant (p=0.55). Tumor volume reduced in experimental group than control group (p=0.005). Although, IL-17 involved in angiogenesis, development and metastasis, decreased level of this cytokine along with reduced tumor volume shows exercise lead to reduction of tumor growth by decreasing of this cytokine. Also, increase in level of IFN-γ in experimental group shows exercise training lead to induction anti-tumor cell-mediated immunity by cytokines modification in intra-tumor that show protective effect of exercise training at anti-tumor immunity. We can conclude endurance training has effective role at inhibition of tumor growth in estrogen-receptor dependent cancers. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیرات تمرینات ورزشی بر تعادل سایتوکاینی موش‌های مادۀ مبتلا به سرطان پستان است. بدین منظور 20 سر موش بالبسی ماده تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند. پس از آشناسازی با محیط و تزریق سلول‌های سرطانی به همۀ موش‌ها، گروه تجربی به مدت شش هفته، پنج روز و با شدت متوسط تمرینات استقامتی را انجام دادند. موش‌ها روزانه از نظر تغییرات رشد تومور ارزیابی شدند. در پایان موش‌ها نخاعی شدند و بافت تومور برداشته شده و به‌سرعت فریز شد و در دمای 70- درجۀ سلسیوس نگهداری شد. نمونۀ تومور هموژنیزه شده و سپس با روش الایزا مقادیر سایتوکاین‌های IL-17 و IFN-g در نمونه‌ها بررسی شد. از آزمون Tمستقل برای تعیین اختلاف بین گروه‌ها استفاده شد. کاهش معنادار IL-17 در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (03/0‌P=). همچنین، سطوح IFN-γ افزایش نشان داد. ولی این افزایش از لحاظ آمار معنادار نبود. کاهش معنادار میزان رشد تومور نیز در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (005/0‌P=). از آنجا که IL-17 در رگزایی، رشد و متاستاز تومور نقش دارد، کاهش سطوح این سایتوکاین که به موازات کاهش حجم تومور است نشان می‌دهد که تمرین از طریق کاهش سطوح این سایتوکاین موجب کاهش رشد تومور می‌شود. همچنین افزایش در سطح IFN-γ حاکی از تعدیل سایتوکاینی به‌وسیلۀ تمرین در ریزمحیط تومور در راستای القای ایمنی سلولی ضد تومور است که نقش حمایتی تمرین در تحریک ایمنی ضد تومور را نشان می‌دهند. با توجه به نتایج پژوهش حاضر می‌توان نتیجه گرفت تمرینات استقامتی نقش مؤثری در بازداری از رشد تومور در سرطان‌های وابسته به استروژن دارد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_53224_5e99ef904c6b7ee544d7987758616c63.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 6 4 2015 01 21 Abstracts چکیده انگلیسی 1 8 53324 10.22059/jsb.2015.53324 FA Journal Article 2015 04 18 https://jsb.ut.ac.ir/article_53324_1b63fb33b1b58e7cfa58549afa1e4bd7.pdf