دانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of Two Resistance Training Protocols on Lipid Peroxidation and Plasma Total Antioxidant Capacity Changes in Healthy Menتأثیر دو پروتکل تمرین مقاومتی بر پراکسیداسیون چربی و تغییرات ظرفیت آنتیاکسیدانی تام پلاسما در مردان سالم2452575198810.22059/jsb.2014.51988FAکمالعزیزبیگیاستادیار گروه تربیت بدنی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج0000-0002-5963-2323رامینامیر ساساندانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه تبریزسیروانآتشکاستادیار گروه تربیت بدنی، واحد مهاباد، دانشگاه آزاد اسلامی، مهابادJournal Article20130708Resistance exercise is associated with increased oxidative stress. However, it is not completely obvious how resistance training intensity can affect the rest levels of oxidative stress indexes. Therefore, the aim of the present research was to study the effect of moderate resistance (MR) and high resistance (HR) training on oxidative stress. 20 males (age: 20.6±0.7 yr, height: 1.74±0.06 m, weight: 71.1±4 kg) voluntarily participated in the research and were randomly assigned to one of the HR and MR groups. Blood samples were collected before and after the training program and activities of creatine kinase (CK), malondialdehyde (MDA) and total antioxidant capacity (TAC) were measured. The training program was performed for eight weeks, three sessions per week. HR and MR subjects performed the training with 85-90% and 65-70% of one repetition maximum (1RM) respectively. The results showed no significant difference in CK, TAC and MDA in the interaction of group and time of two resistance training protocols (<em>P</em>≥0.05). However, both MR and HR groups decreased MDA significantly after the training (<em>P</em>≤0.05). But there were no significant changes in CK and TAC compared with the pretest (<em>P</em>≥0.05). It can be concluded that both MR and HR training can decrease MDA and oxidative stress. It seems that this decrease is separate from the intensity of the training.اجرای فعالیت مقاومتی با افزایش فشار اکسیداتیو همراه است. با وجود این بهطور کامل مشخص نیست که چگونه شدت تمرین مقاومتی بر سطوح استراحتی شاخصهای فشار اکسیداتیو تأثیر میگذارد. بنابراین هدف تحقیق حاضر بررسی تمرین مقاومتی با شدت متوسط و زیاد بر فشار اکسیداتیو بود. 20 آزمودنی مرد (7/.±6/20سال، 06/0±74/1 متر و 4±1/71 کیلوگرم) داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند و بهطور تصادفی در دو گروه مقاومتی با شدت زیاد و متوسط قرار گرفتند. قبل و بعد از برنامۀ تمرینات مقاومتی نمونهگیری از خون صورت گرفت و فعالیت آنزیم کراتین کیناز (CK)، غلظت مالون دیآلدئید (MDA) و ظرفیت آنتیاکسیدان پلاسما (TAC) اندازهگیری شد. برنامۀ تمرینی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته انجام گرفت. گروه مقاومتی با شدت زیاد و متوسط تمرینات را بهترتیب با شدت90- 85 و70-65 درصد یک تکرار بیشینه انجام دادند. مشاهده شد در تعامل گروه × زمان اجرای دو نوع تمرین مقاومتی بر کراتین کیناز، ظرفیت آنتیاکسیدان پلاسما و مالون دیآلدئید تفاوت معناداری ایجاد نکرد (05/0≤P ). با وجود این مقدار MDA بعد از دورۀ تمرینات در هر دو گروه بهطور معناداری کاهش یافت (05/0≥P ). هرچند تغییرات معناداری نسبت به پیشآزمون در CKو TAC دیده نشد (05/0≤P ). میتوان گفت تمرین مقاومتی با شدت متوسط تا زیاد میتواند موجب کاهش غلظت مالون دیآلدئید شود و فشار اکسیداتیو را کاهش دهد. بهنظر میرسد این مسئله مستقل از شدت تمرینات مقاومتی است.https://jsb.ut.ac.ir/article_51988_f47ceb9507185fbcd93df9327b2bae24.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of a High Intensity Interval Training Program on Lipid Profile in Sedentary Young Menتأثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید (HIIT) بر نیمرخ لیپیدی مردان جوان غیرفعال2592725198910.22059/jsb.2014.51989FAرضاقراری عارفیدانشجوی دکتری دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بیرجندمحمدهمتی نفردانشجوی دکتری دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهرانمحمدرضاکردیدانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشیار دانشگاه تهرانJournal Article20130218Increasing the intensity of physical activity is associated with reduced risk of cardiovascular diseases and this may be the reason why the blood lipoprotein profiles improve. So the aim of this study was to investigate the effect of six weeks of a high intensity interval training (HIIT) on lipid profile of sedentary young men. For this purpose, 18 sedentary young men voluntarily participated in this study and were randomly divided into training group (n=9, age=24.33±1.41 yr, height=176.22±4.91 cm, weight=72.27±6.59 kg) and control group (n=9, age=23.27±2.01 yr, height=180.22±6.88 cm, weight=76.27±7.23 kg). The training group performed the high intensity interval training for 6 weeks and 3 sessions per week. Blood samples were collected before and after six weeks of high intensity interval training in the fasting state. Data were analyzed by paired t test and independent t test. The results showed a significant decrease in body fat percentage of the training group (<em>P</em>=0.019). Although serum concentrations of triglycerides, low-density lipoprotein, total cholesterol and the ratio of total cholesterol to high-density lipoprotein decreased and high-density lipoprotein levels increased, these changes were not statistically significant (<em>P</em>>0.05). These findings indicated that six weeks of HIIT led to an insignificant relative improvement in lipid profile in sedentary young men and a significant decrease in fat percentage of the training group as well. According to these results, implementation of HIIT may be an efficient factor to prevent and improve the cardiovascular disease risk factors in sedentary young men with regard to the time effect.افزایش شدت فعالیت بدنی با کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی ـ عروقی مرتبط است و احتمالاً به این دلیل به بهبود مشخصات لیپوپروتئینهای خون منجر میشود. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر شش هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) بر پروفایل لیپیدی مردان جوان غیرفعال است. به این منظور، 18 مرد جوان غیرفعال، داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند و بهطور تصادفی به دو گروه تجربی (9n=، سن: 41/1±33/24 سال، قد: 91/4±22/176 سانتیمتر، وزن: 59/6±27/72 کیلوگرم) و کنترل (9n=، سن: 01/2±27/23 سال، قد: 88/6±22/180 سانتیمتر، وزن: 23/7±27/76 کیلوگرم) تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه تمرین به مدت شش هفته و هر هفته سه جلسه تمرین تناوبی شدید را اجرا کردند. از همۀ آزمودنیها قبل و بعد از شش هفته اجرای HIIT در حالت ناشتا خونگیری بهعمل آمد. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از آزمونهای آماری t مستقل و t همبسته نشان داد، درصد چربی بدن در گروه تمرین بهصورت معناداری کاهش یافت (P=0.019). هرچند غلظتهای سرمی تریگلیسرید، لیپوپروتئین با چگالی پایین، کلسترول تام و نسبت کلسترول تام به لیپوپروتئین با چگالی بالا کاهش و مقادیر لیپوپروتئین با چگالی بالا افزایش یافتند، این تغییرات از نظر آماری معنادار نبودند (P>0.05). این یافتهها نشان میدهد، اجرای شش هفته HIIT به بهبود نسبی غیرمعنادار نیمرخ لیپیدی در مردان جوان غیرفعال منجر شد که با کاهش معنادار درصد چربی در گروه تمرین همراه است. با توجه به این نتایج، احتمالاً اجرای HIIT از نظر تأثیر زمانی عامل کارامدی برای پیشگیری و بهبود عوامل خطرزای بیماریهای قلبی ـ عروقی در جوانان غیرفعال است.https://jsb.ut.ac.ir/article_51989_9f60db6f479b040bc1d67070dec1b86b.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of 8 Weeks of Resistance Training and HMB Supplementation on Serum Myostatin Level in Non-Athlete Menاثر یک دورۀ تمرینی منتخب بر ظرفیتهای ریوی غواصان اسکوبا و حبس نفس2732865199010.22059/jsb.2014.51990FAزهرهنوریکارشناس ارشد، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانفرزانهتقیاناستادیار، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانغلامرضاشریفیاستادیار، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانJournal Article20130317The aim of the present study was to examine the effect of 8 weeks of resistance training and HMB supplementation on serum myostatin levels of non-athlete men. In this quasi-experimental study, 20 non-athlete men voluntarily participated in the study and were divided into experimental group (n=10, mean age 28.75±1.39 yr, height 179.83±4.30 cm, weight 81±5.27 kg and BF% 28.65±6.40) and control group (n=10, mean age 28±2.14 yr, height 180.25±3.71 cm, weight 84.23±3.58 kg and BF% 29.21±5.97). Both groups performed the 8-week resistance training protocol (5 sets, 3 sessions per week, 50-80% 1RM intensity). Experimental group ingested 3 gr of HMB daily while placebo was used in the control group. Fasting blood samples were obtained prior to the training and 48 hours after the last session of the training protocol. The results of independent t test revealed that HMB supplementation had no significant effect on serum myostatin level. The findings of this study leads to the conclusion that HMB supplementation has no significant effect on myostatin inhibition.غواصان اسکوبا و حبس نفس برای اجرای بهترین غوص به اعماق آب، به آمادگی تنفسی نیاز دارند تا در حین مأموریت، دچار مشکلات تنفسی و خستگی نشوند. در این مطالعه که در تابستان 1388 روی غواصان استان اصفهان انجام گرفت، غواصان به دو گروه اسکوبا و حبس نفس تقسیم شدند. برای هر گروه تعهدنامه، برنامۀ تمرینی و تجهیزات خاص هر تکنیک اختصاص داده شد. آزمودنیها 17 نفر (9 نفر اسکوبا و 8 نفر حبس نفس) بودند. از همۀ آزمودنیها تست اسپیرومتری جاگر بهعنوان پیشآزمون در آزمایشگاه فیزیولوژی گرفته شد و پارامترهای حداکثر ظرفیت حیاتی (VCMAX)، ظرفیت دمی (IC)، ظرفیت حیاتی اجباری (FVC) و حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (FEV1)، ثبت شد. بعد از دو ماه برنامۀ تمرینی زیر بیشینه برای هر گروه پارامترها دوباره اندازهگیری و ثبت شد. ابتدا از آزمون Tهمبسته، بهمنظور مقایسۀ نتایج حاصل از پیشآزمون و پسآزمون در هر گروه استفاده شد و سپس برای مقایسۀ دو جامعه ازT مستقل (P< 0/05 ) استفاده شد. بعد از یک دورۀ تمرینی در پارامترهایFVC , VC MAX افزایش معناداری در هر دو گروه و نیز در هر گروه نسبت به پیشآزمون خود مشاهده شد. نتایج حاکی از آن است که غواصان اسکوبا بهعلت حمل تجهیزات و سازگاری با دستگاه تنفسی بعد از یک دورة تمرینی در تستهای ریوی خود پیشرفت داشتند، این حالت همپای غواصان حبس نفس بود که تمریناتی را برای افزایش رکورد حبس نفس خود انجام میدادند.https://jsb.ut.ac.ir/article_51990_4c87d630efe0703d2f17653ca2bbdc7d.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of Progressive Resistance Training on Serum Concentrations of Omentin-1 and Lipid Profile in Male Ratsتأثیر تمرین مقاومتی فزاینده بر غلظت سرمی امنتین-1 و نیمرخ لیپیدی موش های صحرایی نر2873005199110.22059/jsb.2014.51991FAعلی رضاصفرزادهاستادیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندرانملیحهحاجی زاده رستمیکارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات مازندرانالههطالبی گرکانیدانشیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندرانرزیتافتحیدانشیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندرانJournal Article20130427Omentin-1 is a novel adipokine that is predominantly secreted by visceral adipose tissue. Circulating levels of omentin-1 is inversely related to obesity. There is limited information about the effect of exercise training on serum omentin-1 concentration. The aim of this study was to investigate the effect of four weeks of progressive resistance training on serum omentin-1 levels. 16 male Wister rats (mean weight 288±19 g) were randomly divided into control (n=8) and training (n=8) groups. The resistance training consisted of climbing a ladder (8 repetitions/day, 3 days/week) carrying a load suspended from the tail with weights equivalent to 50, 75, 90, and 100% of their previous maximal carrying capacity and 30 g increment for each subsequent climb. After four weeks of resistance training, serum concentration of omentin-1, glucose and lipid profile were measured. Four weeks of progressive resistance training increased strength (maximal carrying capacity) in rats. Also, no significant difference was observed in serum concentration of omentin-1, glucose and lipid profile between the groups (<em>P</em>>0.05). Changes of body weights in the resistance training rats were significantly lower than the control group (<em>P</em>=0.049). The results of this study indicated that serum levels of omentin-1 and lipid profile remained unchanged in rats despite of increased strength and prevention of weight gain induced by resistance exercise. Further studies are needed to elucidate the effects of exercise training and body composition on circulating levels of omentin-1.امنتین-1 آدیپوکین تازه شناختهشدهای است که اغلب از بافت چربی احشایی ترشح میشود. سطوح در گردش امنتین-1 بهطور معکوس با چاقی ارتباط دارد. اطلاعات اندکی در مورد تأثیر تمرینات ورزشی بر غلظت سرمی امنتین-1 وجود دارد. هدف از اجرای این پژوهش بررسی تأثیر چهار هفته تمرین مقاومتی فزاینده بر سطوح سرمی امنتین-1 است. شانزده سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار با میانگین وزن 19 ± 288 گرم بهطور تصادفی به گروههای تمرین (8n=) و کنترل (8n=) تقسیم شدند. تمرین مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان (8 تکرار در روز، 3 روز در هفته) با وزنههای آویزانشده به دم حیوان، بهترتیب با وزنههایی معادل 50، 75 ،90 و 100 درصد ظرفیت حمل بیشینۀ جلسۀ قبل و افزایش 30 گرمی در تکرارهای بعدی بود. پس از 4 هفته تمرین مقاومتی غلظت سرمی امنتین-1، گلوکز و نیمرخ لیپیدی اندازهگیری شد. چهار هفته تمرین مقاومتی فزاینده موجب افزایش قدرت (ظرفیت حمل بیشینه) موشهای صحرایی شد. تفاوت معناداری در غلظت سرمی امنتین-1، گلوکز و نیمرخ لیپیدی بین گروهها مشاهده نشد (05/0 P >). تغییرات وزن موشهای صحرایی در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل بهطور معناداری کمتر بود (049/0 P =). نتایج این پژوهش حاکی از عدم تغییر سطوح سرمی امنتین-1 و نیمرخ لیپیدی موشهای صحرایی با وجود افزایش قدرت و جلوگیری از افزایش وزن در اثر تمرین مقاومتی است. بهمنظور مشخص شدن تأثیر تمرینات ورزشی و ترکیب بدنی بر سطوح در گردش امنتین-1 تحقیقات بیشتر ضرورت دارد.https://jsb.ut.ac.ir/article_51991_07a099589e26fdbdcc335b34cc0fa125.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of Resistance and Sprint Training on Plasma ANP of Non-Athlete Menتأثیر تمرینات مقاومتی و سرعتی بر ANP پلاسمای مردان غیرورزشکار3013155199210.22059/jsb.2014.51992FAساساننقی زادهکارشناس ارشد تربیت بدنی دانشگاه تهران، استاد دانشگاه تهرانعلی اصغررواسیکارشناس ارشد تربیت بدنی دانشگاه تهران، استاد دانشگاه تهرانJournal Article20120708Heart produces and secretes a hormone called atrial natriuretic peptide. The aim of this research was to investigate the effect of eight weeks of resistance and sprint training on ANP of non-athlete men. 36 non-athlete healthy men were randomly divided into three groups (12 subjects each group): resistance (mean age ± SD: 33.1±2.9 years), sprint (mean age ± SD: 32.1±2.5 years) and control (mean age ± SD: 32.6±2.6 years). Training program of resistance group was 8 weeks, 3 days per week, 5/5 set motion, 50-80 1RM) and sprint group was 8 weeks, 3 days per week, 5 times 10 m --- 4 times 20 m --- 3 times 30 m --- 3 times 60 m --- 2 times 100 m --- 1 time 200 m and control group had no training during this period. Two blood samples were collected before and after the training period in order to measure ANP. Data were analyzed by SPSS 18, descriptive statistics, paired t test, one-way ANOVA and Tukey's post hoc test at <em>P</em>≤0.05. The results showed that the resistance and sprint training for eight weeks significantly increased plasma ANP (<em>P</em>≤0.05). There was an insignificant difference in plasma ANP between resistance and sprint groups (<em>P</em>=0.106) and a significant difference between the control group and two groups of resistance and sprint (<em>P</em>=0.000). Based on the findings of the present study, it could be concluded that resistance and sprint training change the level of ANP hormone and that the beneficial effects induced by exercise training in healthy individuals might be due to changes in these parameters.قلب، هورمونی به نام پپتید ناتریورتیک دهلیزی تولید و ترشح میکند. هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و سرعتی بر ANP در مردان غیرورزشکار بود. آزمودنیهای تحقیق، 36 مرد سالم غیرورزشکار بودند که بهطور تصادفی به سه گروه 12 نفری (مقاومتی با میانگین±انحراف معیار: سن 9/2 ± 1/33 سال، سرعتی با میانگین±انحراف معیار: سن 5/2 ± 1/32 سال، کنترل با میانگین±انحراف معیار: سن 6/2 ± 6/32 سال) تقسیم شدند. برنامۀ تمرینی گروه مقاومتی شامل 8 هفته،3 روز در هفته، 5 ست /5 حرکت،50-80 RM1 و برنامۀ تمرینی گروه سرعتی 8 هفته، 3 روز در هفته، 5 بار 10متر - 4بار 20متر- 3 بار 30متر- 3 بار 60 متر- 2 بار 100 متر-1 بار 200 متر بود و گروه کنترل در این مدت هیچ برنامۀ تمرینی نداشتند. قبل و بعد از دورۀ تمرین دو نمونۀ خونی برای اندازهگیری ANPگرفته شد. دادهها با استفاده از نرمافزارSpss (نسخۀ 18) و آمار توصیفی، آزمونهای تی زوجی، تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0≥ P تجزیهوتحلیل شد. نتایج نشان داد هشت هفته تمرین مقاومتی و سرعتی موجب افزایش معنادار ANP پلاسما شد (05/0≥P). در دو گروه مقاومتی و سرعتی تفاوت غیرمعناداری درANP پلاسما (106/0=P) و بین گروه کنترل و دو گروه مقاومتی و سرعتی تفاوت معناداری مشاهده شد (000/0=P). براساس یافتههای تحقیق حاضر میتوان گفت که تمرینات مقاومتی و سرعتی تغییراتی در سطوح هورمون ANP ایجاد میکند و احتمالاً تأثیرات سودمند فعالیت بدنی در افراد سالم بهواسطۀ تغییر در این شاخصها باشد.https://jsb.ut.ac.ir/article_51992_0ef80169b2c13878be279d5527ccec0b.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of Eight Weeks of Continuous Running Training and Four Weeks of Detraining on Lipid Peroxidation and Non-Enzymatic Anti-Oxidative Defense System in Sedentary Healthy Malesتأثیر هشت هفته تمرین دویدن تداومی و چهار هفته بیتمرینی بر پراکسیداسیون چربی و دفاع ضد اکسایشی غیرآنزیمی مردان سالم غیرفعال3173325199310.22059/jsb.2014.51993FAحمزهدانشمندیدانشجوی دکتری تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور مرکز تهرانحمیددانشمندیکارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی، گرایش فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه اصفهانJournal Article20130305The aim of this study was to assess the effects of eight weeks of continuous running trainingand four weeks of detraining on lipid peroxidation (MDA) and anti-oxidative system response after an acute exercise session. For this purpose, 20 sedentary healthy males were randomly divided into two groups: experimental and control. At the beginning, before and after one acute exercise session, blood samples were taken to evaluate lipid peroxidation (MDA), uric acid, bilirubin and total protein. Then, the experimental group was trained by continuous running three sessions per week for eight weeks while control group did not participate in any exercises during this period. After eight weeks, blood samples were taken again before and after an acute exercise session in order to measure the variables. After four weeks of detraining following eight weeks of exercise, experimental group participated in the third acute exercise session and blood samples were similarly taken in order to measure the variables. The results of one-way ANOVA with repeated measures indicated that lipid peroxidation (MDA) and uric acid significantly increased after one acute exercise session in the experimental group after eight weeks of exercise (<em>P</em><0.05). But, No significant differences were observed in bilirubin concentration and total protein after eight weeks of exercise (<em>P</em>>0.05). Although significant increases were observed in lipid peroxidation (MDA) after four weeks of detraining (<em>P</em><0.05), the changes in uric acid concentration, bilirubin and plasma total protein were not significant (<em>P</em>>0.05). It can be concluded that eight weeks of continuous running training may create adaptation in anti-oxidative system and oxidative stress, but the effects of oxidative stress is reversed due to detraining.هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین دویدن تداومی و چهار هفته بیتمرینی بر پراکسیداسیون چربی (MDA) و پاسخ دستگاه ضد اکسایشی بعد از یک جلسه فعالیت حاد بود. بدین منظور 20 مرد سالم غیرفعال بهصورت تصادفی در دو گروه 10 نفرۀ تجربی و کنترل قرار گرفتند. ابتدا، قبل و بعد از یک جلسه فعالیت حاد نمونهگیری خون بهمنظور تعیین مقدار MDA، اسید اوریک، بیلیروبین و پروتئین تام انجام گرفت. سپس آزمودنیهای گروه تجربی به مدت هشت هفته و هفتهای سه جلسه به تمرینات دویدن تداومی پرداختند، اما آزمودنیهای گروه کنترل در این مدت هیچ برنامۀ تمرینی نداشتند. بعد از هشت هفته، دوباره نمونهگیری خون قبل و بعد از یک جلسه فعالیت حاد بهمنظور اندازهگیری متغیرها انجام گرفت. پس از چهار هفته بیتمرینی بهدنبال هشت هفته تمرین، از گروه تجربی مجدداً خونگیری قبل و بعد از یک جلسه فعالیت حاد بهمنظور اندازهگیری متغیرها انجام گرفت. نتایج حاصل از آنالیز واریانس یکطرفه با اندازهگیریهای مکرر افزایش معناداری در مقدار پراکسیداسیون چربی (MDA) و اسید اوریک ناشی از یک جلسه فعالیت حاد در گروه تجربی پس از هشت هفته تمرین نشان داد (05/0 P<)، اما تفاوت معناداری در غلظت بیلیروبین و پروتئین تام پس از هشت هفته تمرین مشاهده نشد (05/0 P>). بهعلاوه پس از چهار هفته بیتمرینی افزایش معناداری در مقدار پراکسیداسیون چربی (MDA) مشاهده شد(05/0 P<)، اما تغییرات در غلظت اسید اوریک، بیلیروبین و پروتئین تام پلاسما معنادار نبود (05/0 P>).
نتیجه اینکه هشت هفته تمرین دویدن تداومی احتمالاً سبب ایجاد سازگاری در دستگاه ضد اکسایشی و استرس اکسایشی میشود. اما در اثر بیتمرینی نتایج استرس اکسایشی معکوس میشود.https://jsb.ut.ac.ir/article_51993_be0bdfc07ccd7edeca37f2bed6466e84.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Description and Evaluation of General Anthropometric Measurements and Somatotypes of Elite Male Players of Iran Adult Handball National Team and a Comparison of These Measurements with European Elite Players in Different Positionsتوصیف و ارزیابی ابعاد پیکری عمومی و سوماتوتایپ بازیکنان نخبۀ مرد تیم ملی هندبال بزرگسالان ایران و مقایسۀ آن با بازیکنان نخبۀ اروپایی در پستهای مختلف3333505199410.22059/jsb.2014.51994FAعلی اصغرفلاحیاستادیار فیزیولوژی ورزشی، Cardioprotection دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، بخش تربیت بدنی، دانشگاه شیرازعباسعلیگائینیاستاد فیزیولوژی ورزش دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران؛محسنجاویدیدانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی قلب و عروق دانشگاه شهید بهشتیعلی اکبرجدیدیاندانشجوی دکتری حرکات اصلاحی و آسیبشناسی ورزشی دانشگاه تهران، عضو هیأت علمی دانشگاه پیام نور مرکز سنندجخسرونصیریدانشیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران و سرپرست فدراسیون هندبال جمهوری اسلامی ایرانJournal Article20130415The aim of this study was to describe and assess general anthropometric measurements and somatotypes of elite male players of Iran adult handball national team and to compare these measurements with those of European elite players in different positions. 19 elite handball players of Iran national handball team including goalkeepers (n=4), wing (n=4), center backs (n=2), pivots (n=2) and backs (n=7) (mean age: 24.42±3.79 years, mean experience in national team 5.88±3.23 years) participated in this study. Anthropometric measurements including height, weight, body mass index, BF%, body fat content (6 and 8 points), WHR and somatotypes of players were measured. The results showed that mean height of all players was 188±6.6 cm which was lower than the mean height of European elite teams (188.98), mean weight was 91.57±12.98 kg which was more than the mean weight of European elite teams (86.74), mean BMI was 25.76±3.24 kg/m2, mean BF% was 9.06±2.65 which was lower than the mean BF% of European teams (9.14) and players' somatotype points (endomorphy, mesomorphy and ectomorphy respectively) were 2.12, 5.49 and 2.36 which were different from European teams (2.52, 4.76, 1.73). Also, anthropometric measurements of players in different positions were different; therefore, each handball position needs specific anthropometric measurements and somatotypes to which coaches and talent identification staff should pay special attention. In conclusion, Iranian elite handball players were heavier (about 5 kg) and shorter (about 1 to 3 cm) than elite European players. In addition, the somatotypes of Iranian players in different positions were different from elite Europeans teams. هدف از تحقیق حاضر توصیف و ارزیابی ابعاد پیکری عمومی و سوماتوتایپ بازیکنان نخبۀ مرد تیم ملی هندبال بزرگسالان ایران و مقایسۀ آن با بازیکنان نخبۀ اروپایی در پستهای مختلف بود. 19 هندبالیست نخبۀ عضو تیم ملی ایران (چهار دروازهبان، چهار گوش، دو پخشکن، دو خطزن، هفت بغل) با میانگین سنی3.79±24.42 سال و میانگین3.23± 5.88 سال سابقۀ عضویت در تیم ملی در این پژوهش شرکت کردند. ارزیابیها شامل قد، وزن، شاخص تودۀ بدنی و ویژگیهای آنتروپومتریایی عمومی دیگر مانند درصد چربی، ضخامت چربی (6و8 نقطهای)، WHR، و سوماتوتایپ بدنی بود. نتایج نشان داد میانگین قد همۀ بازیکنان 6.6.±188 سانتیمتر و کمتر از میانگین قد تیمهای نخبۀ اروپایی (188.98)، میانگین وزن 12.98± 91.57 کیلوگرم و بیشتر از میانگین وزنی تیمهای نخبۀ اروپایی (86.74)، شاخص تودۀ بدنی3.24± 25.76 کیلوگرم بر متر مربع و میانگین درصد چربی 2.65 ±9.06 کمتر از میانگین درصد چربی بدنی تیمهای نخبۀ اروپایی (9.14)، و سوماتوتایپ بازیکنان بهترتیب اندومورفی، مزومورفی و اکتومورفی 2.12، 5.49 و 2.36 متفاوتتر از تیمهای نخبۀ اروپایی (2.52و 4.76و 1.73) است. همچنین، ابعاد پیکری بازیکنان در پستهای مختلف با هم متفاوت بود. هریک از پستهای هندبال به ویژگیهای پیکری و سوماتوتایپ ویژهای نیاز دارند که مربیان و متخصصان امر استعدادیابی باید به آنها توجه داشته باشند. در نتیجه بهطور خلاصه بازیکنان هندبال ایرانی نخبه در مقایسه با بازیکنان تیمهای نخبۀ اروپایی سنگینوزنتر (حدود 5 کیلوگرم)، و کوتاهقدترند (حدود 1 تا 3 سانتیمتر). علاوهبر این سوماتوتایپ بازیکنان ایرانی در پستهای مختلف و در مقایسه با تیمهای اروپایی متفاوت است. https://jsb.ut.ac.ir/article_51994_fd5acc740e20c9ad5d2c2a4b6db51e00.pdfدانشگاه تهراننشریه علوم زیستی ورزشی2008-93256320140923The Effect of 8 Weeks of Resistance Training and HMB Supplementation on Serum Myostatin Level in Non-Athlete Menتأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و مکملسازی HMB بر سطح مایوستاتین سرمی مردان غیرورزشکار3513635199510.22059/jsb.2014.51995FAمحمدرضااسداستادیار دانشگاه پیام نورمریممرسلیدانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه پیام نوربهنوشوثاقی قراملکیاستادیار دانشگاه علوم پزشکی ایرانJournal Article20140429The aim of the present study was to examine the effect of 8 weeks of resistance training and HMB supplementation on serum myostatin levels of non-athlete men. In this quasi-experimental study, 20 non-athlete men voluntarily participated in the study and were divided into experimental group (n=10, mean age 28.75±1.39 yr, height 179.83±4.30 cm, weight 81±5.27 kg and BF% 28.65±6.40) and control group (n=10, mean age 28±2.14 yr, height 180.25±3.71 cm, weight 84.23±3.58 kg and BF% 29.21±5.97). Both groups performed the 8-week resistance training protocol (5 sets, 3 sessions per week, 50-80% 1RM intensity). Experimental group ingested 3 gr of HMB daily while placebo was used in the control group. Fasting blood samples were obtained prior to the training and 48 hours after the last session of the training protocol. The results of independent t test revealed that HMB supplementation had no significant effect on serum myostatin level. The findings of this study leads to the conclusion that HMB supplementation has no significant effect on myostatin inhibition.هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی و مکملسازی HMB بر سطح مایوستاتین سرمی مردان غیرورزشکار بود. پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی بود. به همین منظور 20 مرد غیرورزشکار داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند و به دو گروه تجربی (10n=) با میانگین سنی 39/1± 75/28 سال، قد 30/4± 83/179 سانتیمتر، وزن 27/5 ± 81 کیلوگرم و درصد چربی 40/6± 65/28 و گروه کنترلn=10) ) با میانگین سنی 14/2± 28 سال، قد 71/3± 25/18 سانتیمتر، وزن 58/3 ± 23/84 کیلوگرم و درصد چربی 97/5±21/29 تقسیم شدند. هر دو گروه پروتکل هشت هفتهای تمرین مقاومتی (5 حرکت، 3 جلسه در هفته با شدت 50 تا 80 درصد) را اجرا کردند. گروه تجربی در طول مدت پژوهش روزانه 3 گرم مکمل HMB دریافت کردند. در گروه کنترل از دارونما استفاده شد. قبل از تمرینات و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ برنامۀ تمرینی از آزمودنیها در شرایط ناشتا نمونهگیری خون بهعمل آمد. نتایج تحلیل آماری با استفاده از آزمون t مستقل نشان داد مصرف مکمل HMB تأثیر معناداری بر سطح سرمی مایوستاتین ندارد. از یافتههای پژوهش میتوان نتیجه گرفت مکمل HMB تأثیر مهمی در مهار مایوستاتین ندارد.https://jsb.ut.ac.ir/article_51995_4b34bdf45e14bb0f5bfc2ed252f6a05d.pdf