دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 17 4 2026 02 20 Adaptation of hemorheological system in pre-diabetic men and women following regular exercise: effects of gender and two 40-session intermittent exercise methods سازگاری سیستم همورئولوژی در مردان و زنان پیش دیابتی متعاقب تمرینات منظم ورزشی: اثرات جنس و دو روش تمرینی تناوبی 40 جلسه‌ای 5 22 104211 10.22059/jsb.2025.394769.1678 FA زهره حسن فخرآبادی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه مازندران - بابلسر ولی الله دبیدی روشن گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Journal Article 2025 05 06 Introduction: There is substantial clinical evidence indicating that the hemorheological properties of blood are significantly impaired in elderly individuals, particularly those with diabetes. The aim of this study was to investigate the effects of 40 sessions of High-Intensity Functional Training (HIFT) and Intermittent Nordic Walking (INW) on hemorheological, cardiovascular, and physical performance indices in sedentary prediabetic men and women. Methods In this study, 60 patients (30 men and 30 women) aged 55 to 75 years with HbA1c >7.5 participated. Participants of each gender were randomly assigned to three groups: INW, HIFT, and control (10 people in each group). The 40-session training protocol was conducted based on the principle of progressive overload. Hemorheological assessments were performed before and after the interventions: Results: Both training methods led to significant reductions in fibrinogen levels (p = 0.002), blood viscosity (p ≤ 0.001), and hematocrit (p = 0.001), as well as improvements in upper-body strength (p ≤ 0.001), lower-body strength (p ≤ 0.001), and six-minute walk performance (p ≤ 0.001). Although no significant differences were found between the two training methods, the effects were more pronounced in men than in women.. Conclusion: The use of effective non-pharmacological strategies, such as regular physical exercise, can improve cardiovascular health and physical performance in men and women at risk of diabetes. مقدمه: شواهد بالینی معتبری وجود دارد که نشان می‌دهد ویژگی‌های همورئولوژیکی خون در افراد سالمند، به‌ویژه مبتلایان به دیابت، به‌طور قابل‌توجهی دچار اختلال می‌شود. هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر ۴۰ جلسه تمرین تناوبی با شدت بالا (HIFT) و پیاده‌روی نوردیک تناوبی (INW) بر شاخص‌های همورئولوژیکی، قلبی عروقی و عملکرد بدنی در مردان و زنان پیش‌دیابتی کم‌تحرک بود. روش پژوهش:در این مطالعه تعداد 60 بیمار (30 مرد و 30 زن) 55 تا 75 ساله با HbA1c >7/5 حضور داشتند که به تفکیک هر جنس بطور تصادفی به سه گروه INW، HIFT و کنترل (هر گروه 10 نفر) دسته بندی شدند. 40 جلسه پروتکل تمرینی براساس اصل اضافه بار انجام شد. ارزیابی همورئولوژیک در قبل و بعد از مداخله ها نشان داد که: یافته ها: هر دو روش تمرینی موجب کاهش معنی دار مقادیر فیبرینوژن(002/0=p)، ویسکوزیته خون (001/0≥p)، هماتوکریت (001/0= p) و بهبود قدرت بالاتنه (001/0≥p)، پایین تنه(001/0≥p) و 6 دقیقه پیاده روی(001/0≥p) شد. اگرچه تفاوت معنی داری بین دو روش تمرینی دیده نشد، اما اثربخشی تمرینات در مردان بیشتر از زنان بود. نتیجه گیری: استفاده از روش‌های غیردارویی موثری مانند تمرینات بدنی منظم، سلامت قلبی عروقی و عملکرد بدنی را در مردان و زنان در معرض خطر دیابت بهبود می‌بخشد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_104211_589e87de034d355bed5a2689ef8d7bed.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 17 4 2026 02 20 The effect of sprint interval training (SIT) on the oxidant-antioxidant status of the gastrocnemius muscle of aged male rats تاثیر تمرین تناوبی سرعتی (SIT) بر وضعیت اکسیدانی – آنتی‌اکسیدانی عضله دوقلوی رت‌های نر سالمند 23 36 104778 10.22059/jsb.2025.403973.1689 FA مطهره بخشی پور گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. علی صمدی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. اسماعیل نصیری گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. Journal Article 2025 10 14 Introduction: Aging is a time-dependent biological and degenerative process. The purpose of this study was to investigate the effect of Sprint Interval Training (SIT) on the oxidative-antioxidant status of the gastrocnemius muscle in aged male rats. Methods: In this experimental study, twelve adult male rats were maintained in the laboratory environment until reaching old age (20 months) and then divided into either a control group or an SIT group. The SIT protocol lasted for eight weeks, with three sessions per week. Each session consisted of 4-6 repetitions of maximum-speed running for 10-15 seconds, with 60-90 seconds of rest between repetitions. After the intervention period, the levels of Carbonylated Protein (PC), Superoxide Dismutase (SOD) activity, and Glutathione Peroxidase (GPx) activity were measured in the gastrocnemius muscle. An independent t-test was used for data analysis at a significance level of p < 0.05. Results The results showed a slight but non-significant decrease in carbonylated protein levels in the exercise group compared to the control group (P=0.870). SOD enzyme activity showed a non-significant 14.6% increase in the sprint interval training group (P=0.181). The change in GPx enzyme activity was also not statistically significant (P=0.953). Conclusion: Based on the results of this study, sprint interval training with short 10-15 second repetitions did not induce significant oxidative stress in the gastrocnemius muscle of aged male rats. However, the lack of statistical significance and limitations such as sample size prevent definitive conclusions regarding the safety or efficacy of this protocol. مقدمه: سالمندی یک فرآیند زیستی و دژنراتیو وابسته به زمان است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرین تناوبی سرعتی (SIT) بر وضعیت اکسیدانی–آنتی‌اکسیدانی عضله دوقلوی رت‌های نر سالمند بود. روش پژوهش: در این مطالعه تجربی، دوازده سر رت نر بالغ در محیط آزمایشگاه نگهداری و پس از رسیدن به سن سالمندی (20ماه) به دو گروه کنترل یا گروه SIT تقسیم شدند. پروتکل SIT هشت هفته به طول انجامید و شامل سه جلسه در هفته بود. هر جلسه شامل ۶-۴ تکرار دویدن با حداکثر سرعت به مدت ۱۵-۱۰ ثانیه و ۹۰-۶۰ ثانیه استراحت بین تکرارها بود. پس از دوره مداخله، سطوح پروتئین کربونیله (PC)، و فعالیت سوپراکسیددیسموتاز (SOD) و گلوتاتیون پراکسیداز (GPx) در عضله دوقلو اندازه‌گیری شد. از آزمون آماری تی مستقل برای تحلیل داده‌ها با سطح معناداری 05/0>p استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که سطح پروتئین کربونیله در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل کاهش جزئی و غیرمعناداری داشت (870/0=P). فعالیت آنزیم SOD در گروه تمرین تناوبی سرعتی افزایش ۱۴.۶ درصدی غیرمعناداری را نشان داد (181/0=P). تغییر در فعالیت آنزیم GPx نیز از نظر آماری معنادار نبود (953/0=P). نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، اجرای تمرین تناوبی سرعتی با تکرارهای کوتاه 10-15 ثانیهای، استرس اکسیداتیو معناداری در عضله دوقلو رت‌های نر سالمند ایجاد نکرد. با این حال، عدم معناداری آماری و محدودیت‌هایی مانند حجم نمونه، مانع از نتیجه‌گیری قطعی در مورد ایمنی یا اثرگذاری این پروتکل می‌شود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_104778_035639301c1a953e08cb298680629610.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 17 4 2026 02 20 Comparison of the Effect of 8 weeks High-Intensity Interval Training and Moderate-Intensity Continuous Training on Insulin Sensitivity, Serum Levels of TGF-β1 and TGF-β2, Cardiorespiratory Fitness, and Metabolic Indices in Obese Women with Polycystic مقایسه تأثیر ۸ هفته تمرین تناوبی شدید و تمرین تداومی با شدت متوسط بر حساسیت به انسولین، سطوح سرمی TGF-β1 و TGF-β2، آمادگی قلبی-تنفسی و شاخص‌های متابولیک زنان چاق مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک 37 57 104852 10.22059/jsb.2025.401888.1684 FA محبوبه برجیان فرد استادیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران. عباسعلی گائینی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ملیحه محققی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، پردیس البرز، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2025 09 06 Introduction: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is associated with insulin resistance and metabolic disorders. This study aimed to compare the effects of eight weeks of high-intensity interval training (HIIT) and moderate-intensity continuous training (MICT) on insulin sensitivity, TGF-β levels, cardiorespiratory fitness, and metabolic indices in obese women with PCOS. Methods: In this randomized controlled trial, 45 obese women with PCOS were divided into three groups of 15: HIIT, MICT, and control. The exercise training groups performed their respective protocols for eight weeks. Body composition, insulin sensitivity, serum levels of TGF-β1 and TGF-β2, lipid profile, liver enzymes, glucose homeostasis, and peak oxygen consumption (VO₂peak) were assessed before and after the intervention. Data were analyzed using paired t-tests and one-way ANOVA. Results: Changes in VO₂peak and insulin sensitivity were significantly different among the three groups (P ≤ 0.05). Both exercise groups showed significant improvement in VO₂peak. However, only the HIIT group demonstrated a significant improvement in insulin sensitivity (P=0.02). No significant differences were observed in body composition indices, lipid profile, liver enzymes, and serum levels of TGF-β1 and TGF-β2 (P > 0.05). Conclusion: The findings indicate that HIIT is a superior and time-efficient exercise strategy compared to MICT for improving insulin sensitivity in obese women with PCOS. This metabolic improvement occurred independently of weight loss and changes in body composition. The unchanged serum TGF-β levels suggest that the mechanisms of action are likely independent of the TGF-β pathway. مقدمه: سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) با مقاومت به انسولین و اختلالات متابولیک همراه است. این مطالعه به مقایسه تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) بر حساسیت به انسولین، سطوح TGF-β، آمادگی قلبی-تنفسی و شاخص‌های متابولیک در زنان چاق مبتلا به PCOS پرداخت. روش پژوهش: در این کارآزمایی تصادفی کنترل شده، ۴۵ زن چاق مبتلا به PCOS به سه گروه ۱۵تایی HIIT ، MICT و کنترل تقسیم شدند. گروه‌های تمرینی به مدت هشت هفته پروتکل را اجرا کردند. قبل و بعد از مداخله، ترکیب بدن، حساسیت به انسولین، سطوح سرمی TGF-β1 و TGF-β2، نیم‌رخ لیپیدی، آنزیم‌های کبدی، همئوستاز گلوکز و اکسیژن مصرفی اوج ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تی زوجی و ANOVA یکطرفه تحلیل شد. یافته ها: تغییرات VO₂peak و حساسیت به انسولین بین سه گروه تفاوت معنی‌داری دارد (۰.۰۵≥P). هر دو گروه تمرینی، بهبود معنی‌داری در VO₂peak داشتند. اما تنها گروه HIIT بهبود معنی‌دار در حساسیت به انسولین را نشان داد (۰.۰۲P=). هیچ تفاوت معنی‌داری در شاخص‌های ترکیب بدنی، نیم‌رخ لیپیدی، آنزیم‌های کبدی و سطوح سرمی TGF-β1 و TGF-β2 مشاهده نشد (۰.۰۵ P >). نتیجه گیری: یافته‌ها نشان می دهد HIIT در مقایسه با MICT، راهبردی ورزشی برتر و دارای صرفه زمانی برای بهبود حساسیت به انسولین در زنان چاق مبتلا به PCOS است. این بهبود متابولیک، مستقل از کاهش وزن و تغییر در ترکیب بدن حاصل شد و ثابت ماندن سطوح TGF-β سرمی نشان می‌دهد مکانیسم‌ عمل احتمالاً مستقل از مسیر TGF-β است.

https://jsb.ut.ac.ir/article_104852_bbb61d03abde70fe292675fe57089251.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 17 4 2026 02 20 The Effects of HIIT Training and Eryngium Supplementation on Metabolic and Antioxidant Indices in Male Diabetic Rats اثرات تمرین HIIT و مکمل بوقناق بر شاخص های متابولیکی و ضداکسایشی در موش های صحرائی نر دیابتی 59 76 104872 10.22059/jsb.2025.403708.1688 FA غسان عامر بیدنو گروه فیزیولوژی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. اصغر توفیقی استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه بهرام جمالی گروه علوم پایه، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران. محمدرضا شیری شاهسوار گروه تغذیه، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران. Journal Article 2025 10 15 Background and Purpose: Type 2 diabetes is associated with hyperglycemia, insulin resistance, and oxidative stress. This study evaluated the separate and combined effects of high-intensity interval training (HIIT) and Burdock extract on metabolic and oxidative–antioxidant indices in a diabetic animal model. Methods: Fifty male Wistar rats were randomly divided into five groups: healthy control, diabetic control, diabetic + Burdock, diabetic + HIIT, and diabetic + HIIT + Burdock. Blood glucose, insulin, insulin resistance (HOMA-IR), insulin sensitivity (QUICKI), MDA, GPx, and TAC were measured. Analysis was performed using one-way ANOVA followed by post hoc tests (Tukey/Welch), with a significance level set at p<0.05. Results: Compared to the diabetic group, each of the interventions (HIIT and Burdock alone) significantly reduced glucose and HOMA-IR, and increased insulin and TAC (p<0.05), while also significantly reducing MDA. The increase in GPx was significant in the Burdock and combined groups but not in the HIIT-only group (p<0.05). Only the combined HIIT + Burdock intervention significantly improved QUICKI (p<0.01), and it showed the greatest reduction in glucose and MDA, as well as the highest increase in insulin, GPx, and TAC (p≤0.001). Conclusions: Both HIIT and Burdock have beneficial effects on glucose control and the oxidative/antioxidant balance. However, their combined use shows an additive effect, outperforming the individual interventions. These findings support the development of multi-faceted approaches in managing type 2 diabetes. زمینه و هدف: دیابت نوع ۲ با هیپرگلیسمی، مقاومت به انسولین و استرس اکسیداتیو همراه است. این مطالعه اثرات مجزا و همزمان تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و عصاره بوقناق را بر شاخص‌های متابولیکی و اکسیداتیو–آنتی‌اکسیدانی در مدل حیوانی دیابت ارزیابی کرده است. مواد و روش‌ها: پنجاه موش نر ویستار به‌طور تصادفی به پنج گروه کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی+بوقناق، دیابتی+HIIT ، دیابتی+HIIT+بوقناق تقسیم شدند. شاخص‌های گلوکز خون، انسولین، مقاومت به انسولین(HOMA-IR)، حساسیت به انسولین (QUICKI)، MDA، GPx و TAC سنجش شد. تحلیل با آنوا یک‌راهه و آزمون‌های تعقیبی (توکی/ولچ) انجام گرفت؛ سطح معنی‌داری p<0.05 بود. یافته‌ها: نسبت به گروه دیابتی، هر یک از مداخلاتِ HIIT و بوقناق به‌تنهایی موجب کاهش معنادار گلوکز و HOMA-IR و افزایش انسولین و TAC شدند (p<0.05) و MDA را نیز کاهش معنادار دادند. افزایش GPx در گروه مکمل و گروه ترکیبی معنی‌دار بود، اما در HIIT تنها مشاهده نشد(p<0.05) . تنها مداخله توأم HIIT+بوقناق QUICKI را به‌طور معنی‌دار بهبود داد (p<0.01) و بیشترین کاهش گلوکز و MDA و بیشترین افزایش انسولین، GPx و TAC در این گروه ثبت شد (p≤0.001). نتیجه‌گیری: HIIT و بوقناق هر یک اثرات مفیدی بر کنترل گلوکز و تعادل اکسیدان/آنتی‌اکسیدان دارند؛ بااین‌حال، اجرای هم‌زمان آن‌ها با اثر هم‌افزایی، بر مداخلات منفرد برتری نشان داد. این یافته‌ها از تدوین رویکردهای چندوجهی در مدیریت دیابت نوع ۲ حمایت می‌کند.

https://jsb.ut.ac.ir/article_104872_eb00155e7c172d90bc7f8d0659103923.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 17 4 2026 02 20 Effects of Aerobic and Breathing Exercises on Selected Symptoms and Echocardiographic Parameters in Women with Mitral Valve Prolapse بررسی اثر تمرینات هوازی و تنفسی بر برخی علائم و پارامترهای اکوکاردیوگرافی زنان مبتلا به پرولاپس دریچه میترال 77 91 106216 10.22059/jsb.2026.403466.1687 FA سارا آشتایی گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران اعظم زرنشان گروه علوم ورزشی، ، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران بابک زنجانی متخصص قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2025 10 15 Introduction: Mitral valve prolapse is the most common valvular heart disorder and is associated with haemodynamic changes and various clinical and functional symptoms. This study aimed to examine the effects of aerobic and breathing exercises on selected symptoms and echocardiographic parameters in women with mitral valve prolapse. Methods: In this randomized clinical trial, 30 young women with mild to moderate mitral regurgitation were assigned to an intervention (n = 15) or control group (n = 15). The intervention group completed 12 weeks of aerobic and breathing exercises, three times per week for 45–70 minutes at 20–30 bpm above resting heart rate (RPE 11–14). Dyspnea during activities of daily living, sleep quality, anxiety, and echocardiographic parameters were assessed pre- and post-intervention. Results: At baseline, poor sleep quality was present in 77% of the intervention group and 62% of the control group, and high anxiety levels were reported in 54% and 7%, respectively. After 12 weeks, the intervention group demonstrated significant improvements in sleep quality (p = 0.001), anxiety (p = 0.001), and dyspnoea (p = 0.01), compared with the control group. Additionally, 13.33% of participants in the intervention group showed a meaningful reduction in mitral regurgitation (p = 0.025) and left ventricular end-diastolic diameter (1.23 mm; p = 0.014). Conclusion: These findings suggest that aerobic and breathing exercises appear to be effective, low-cost, non-pharmacological strategies for improving symptoms and certain cardiac parameters in women with mitral valve prolapse. مقدمه: پرولاپس دریچه میترال شایع ترین ناهنجاری دریچه ای قلبی است که با تغییرات همودینامیک و علائم بالینی و عملکردی متنوع همراه است. هدف مطالعه حاضر بررسی اثر تمرینات هوازی و تنفسی بر برخی علائم و پارامترهای اکوکاردیوگرافی زنان مبتلا به پرولاپس دریچه میترال می‌باشد. روش پژوهش: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، 30 زن جوان با نارسایی خفیف یا متوسط دریچه میترال، به صورت تصادفی به دو گروه مداخله (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. مداخله شامل 12 هفته برنامه هوازی(حرکات ایروبیک) و تنفسی، سه بار در هفته به مدت ۴۵-7۰ دقیقه مطابق با خطوط راهنمای ACSM با شدت ۲۰ تا ۳۰ ضربه در دقیقه بالاتر از ضربان قلب استراحت (RPE11-14) بود. تنگی نفس ناشی از فعالیت روزانه، کیفیت خواب، اضطراب و اکوکاردیوگرافی در هر دو مرحله پیش و پس آزمون ارزیابی شدند. یافته ها: کیفیت خواب 77٪ از بیماران گروه مداخله و 62٪ از گروه کنترل غیرطبیعی بود. سطح اضطراب 54% از گروه مداخله و 7٪ از گروه کنترل بالا بود. بهبود معناداری در کیفیت خواب (001/0=p)، اضطراب (001/0=p)، و تنگی نفس (001/0=p) گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل مشاهده شد. ۱۳.۳۳% از شرکت‌کنندگان در گروه مداخله کاهش معناداری را در نارسایی دریچه میترال (025/0=p) و قطر پایان دیاستولی بطن چپ (23/1 میلی متر) تجربه کردند(014/0=p). نتیجه گیری: با توجه به نتایح حاضر، استفاده از ورزش‌های هوازی و تنفسی به عنوان یک مداخله‌ی ساده، کم هزینه و غیردارویی می‌تواند درارتقای سلامتی و بهبود برخی علائم بیماری در افراد مبتلا به پرولاپس دریچه میترال مفید باشد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_106216_747d0d212a727b9671aef02ae9fca322.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 17 4 2026 02 20 Comparison of the Effect of Two Different Modes of Concurrent Training on Heart Performance and Factors Associated with Sarcopenia in Patients with Heart Failure مقایسه تاثیر دو نوع متفاوت تمرین موازی بر عملکرد قلبی و عوامل مرتبط با سارکوپنیا در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی 93 110 106318 10.22059/jsb.2026.407872.1691 FA جواد نعمتی دانشیار، بخش علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران زهرا کریمی احمدآبادی بخش علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محمد همتی‌نفر بخش علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران محسن ثالثی بخش علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران الناز علیزاده بخش علوم ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران 0009-0002-5506-3896 پیمان ایزدپناه بخش کاردیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران Journal Article 2026 01 20 Introduction: The aim of this study was to compare the effects of two types of concurrent training on disease status and factors related to sarcopenia in patients with heart failure (HF). Methods: Twenty-one men with heart failure, with a left ventricular ejection fraction (LVEF) ≤ 49% and aged 55 to 65 years, voluntarily participated in this study and were assigned to three groups of seven: control, same-day training (SD), and different-day training (DD). Training groups performed concurrent training for 12 weeks, such that the SD group completed both training sessions on the same day, while the DD group performed the sessions on separate days. Tests were administered before and after the intervention. ANCOVA was used for between-group comparisons. Results: The results showed no significant increase in LVEF and appendicular skeletal muscle mass index (ASMI) in the training groups compared to the control group, and no significant differences were observed between the two training groups in these variables. Handgrip strength, maximal voluntary isometric contraction (MVIC) of the knee extensor and flexor muscles, and gait speed showed significant increases in training groups compared to the control group. Furthermore, the results indicated significantly greater improvements in these variables in the DD group compared to the SD group. Conclusion: The findings demonstrated that concurrent training can play an important role in improving handgrip strength, MVIC of the knee extensor and flexor muscles, and gait speed in patients with heart failure, while performing the training on different days produced more beneficial effects on these factors. مقدمه: هدف از این پژوهش مقایسه تاثیر دو نوع تمرین موازی بر وضعیت بیماری و عوامل مرتبط با سارکوپنیا در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی (HF) بود. روش پژوهش: 21 مرد مبتلا به نارسایی قلبی با 49≥کسر تزریقی بطن چپ (LVEF) و دامنه سنی 55 تا 65 سال به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و در سه گروه هفت نفری کنترل، تمرین در روزهای مشابه (SD) و تمرین در روزهای متفاوت (DD) قرار گرفتند. گروه‌های تمرینی به مدت 12 هفته تمرین موازی را انجام دادند، به طوری که گروه SD هر دو تمرین را در یک روز و گروه DD تمرین را در روزهای مجزا انجام دادند. آزمون‌ها قبل و بعد از مداخله اجرا شد. برای مقایسه بین گروهی از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) استفاده شد. یافته‌ها: نتایج عدم افزایش معنی‌دار LVEF و توده عضلانی اسکلتی ضمیمه‌ای (ASMI) را در گروه‌های تمرین نسبت به گروه کنترل و عدم تفاوت معنی‌دار این دو متغیر را میان دو گروه تمرین نشان داد. قدرت هندگریپ، نیروی حداکثر انقباض ایزومتریک اختیاری (MVIC) عضلات بازکننده و خم‌کننده زانو و سرعت گام‌برداری در گروه‌های تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش معنی‌دار داشت. همچنین نتایج افزایش معنی‌دار این متغیرها را در گروه DD نسبت به SD نشان داد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که تمرین موازی می‌تواند عامل مهمی در بهبود قدرت هندگریپ، MVIC عضلات بازکننده و خم‌کننده زانو و سرعت گام‌برداری در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی باشد، در حالی که تمرین در روزهای متفاوت آثار مفیدتری بر عوامل ذکر شده داشت.

https://jsb.ut.ac.ir/article_106318_aad5ef827f536d68a499fcdef7a573a0.pdf