دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 16 2 2024 08 22 Effect of L-arginine supplementation on some biochemical factors in the subsequence responses during recovery period in male endurance swimmers تأثیر مکمل سازی آرژنین برتوالی پاسخ های برخی شاخص های بیوشیمیایی مردان شناگر استقامتی در دوره بازیافت 5 16 98725 10.22059/jsb.2018.206741.1080 FA رحمان سوری استاد گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-1511-0088 علی رضا موسی خانی گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. سیروس چوبینه استاد گروه فیزیولوژی فعالیت ورزشی، دانشکدة علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0003-4466-0986 فرهاد موسی خانی گروه آسیب‌شناسی دامپزشکی، دانشکدة دامپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، کرج، ایران. حامد رضاخانی طالقانی گروه مدیریت ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرج، کرج، ایران. Journal Article 2016 05 10 Introduction: Recovery after sports training especially endurance activities is one of the most important concerns of athletes and coaches. The present study aimed to investigate the effect of a short-term course of oral l-arginine supplementation on the sequence of responses of some biochemical indices levels during the recovery period in male endurance swimmers. Methods: 20 male endurance swimmers with the mean and standard deviation of age: 29.25±4.5 years, weight: 78.06±7.5 Kg, BMI: 23.99±3.69 Kg/m2, and VO2max: 41±3.1 mL/kg.min were randomly assigned into two supplement (10 people) and placebo (10 people) groups. During one week, 7 g/day of L-arginine was given to the supplement group and 7 g/day of placebo was given to the other group. At the beginning and the end of the week, the participants underwent a 1500-meter freestyle swimming test. Blood sampling was drawn at the rest times and 5, 30, and 60 minutes after exercise. Results: The results of the present study indicate that the short-term oral intake of l-arginine supplement decreased the resting levels of the insulin hormone and increased insulin hormone immediately after exercise. Likewise, growth hormone increased after 60 minutes. In addition, it showed a decrease in cortisol hormone at 30 and 60 minutes and an increase in testosterone hormone (P<0.05). No significant changes were observed in the levels of other variables (P>0.05). Conclusion: In general, it seems that L-arginine supplementation has beneficial effects on the short-term recovery of endurance swimmers. مقدمه: بازیافت پس از تمرینات ورزشی و به‌خصوص فعالیت‌های استقامتی از مهم‌ترین دغدغه‌های ورزشکاران و مربیان است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر یک دورة کوتاه‌مدت مکمل‌دهی ال‌آرژنین خوراکی بر توالی پاسخ‌های سطوح برخی شاخص‌های بیوشیمیایی در مردان شناگر استقامتی در دورة بازیافت است. روش پژوهش: 20 آزمودنی مرد شناگر استقامتی به‌ترتیب با میانگین و انحراف استاندارد سن 5/4±25/29 سال، وزن 5/7±06/78 کیلوگرم، شاخص تودة بدنی 69/3±99/23 کیلوگرم بر متر مربع، توان هوازی 1/3±41 میلی‌لیتر/کیلوگرم در دقیقه به‌صورت تصادفی به دو گروه مکمل (10 نفر) و دارونما (10 نفر) تقسیم شدند. در طول یک هفته روزانه هفت گرم آرژنین به گروه کنترل و گروه دیگر دارونما داده شد. در ابتدا و انتهای هفته آزمون 1500 متر شنای آزاد از آزمودنی‌ها به‌عمل آمد. خون‌گیری در زمان‌های استراحتی و دقیقه‌های پس از تمرین، 5، 30 و 60 انجام گرفت. یافته‌ها: یافته‌های پژوهش حاضر حاکی از آن است که مصرف خوراکی مکمل ال‌آرژنین به‌صورت کوتاه‌مدت سبب کاهش سطوح استراحتی هورمون انسولین و افزایش این هورمون بلافاصله پس از فعالیت شد. همین‌طور پس از 60 دقیقه هورمون رشد نیز افزایش نشان داد. افزون بر این کاهش هورمون کورتیزول در زمان 30 دقیقه و دقیقة 60 و افزایش هورمون تستوسترون را نشان داد (05/0P<). در سطوح متغیرهای دیگر تغییر معنی‌داری مشاهده نشد (05/0P>). نتیجه‌گیری: به‌طور کلی به‌نظر می‌رسد مصرف مکمل ال‌آرژنین می‌تواند تأثیرات سودمندی بر ریکاوری کوتاه‌مدت شناگران استقامتی داشته باشد.

https://jsb.ut.ac.ir/article_98725_7cc8784c44498a205bf556c094237903.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 16 2 2024 08 22 The effect of running on a Complex wheel running on hippocampal histology and memory function in Alzheimer's disease model rats. تاثیر دویدن روی چرخ دوار پیچیده بر هیستولوژی هیپوکامپ و عملکرد حافظه در موش های صحرایی مدل بیماری آلزایمر 17 29 98726 10.22059/jsb.2024.369150.1620 FA نادیا تاجوانچی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تبریز دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0009-0003-5665-4994 رسول هاشم کندی اسدی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تبریز دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0009-0003-5665-4994 رقیه پوزش جدیدی گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تبریز دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0000-0001-8056-8293 فرزاد زهساز گروه فیزیولوژی ورزش، واحد تبریز دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران 0009-0003-5665-4994 Journal Article 2024 01 30 Introduction: This study aimed to investigate the effect of running on a complex running wheel on hippocampus histology and memory function in rats model of Alzheimer's disease. Methods: 24 rats were randomly selected and divided into three control (C), Alzheimer's control (AC), and Alzheimer's + complex wheel training (AT). To induce Alzheimer's disease in Alzheimer's groups, a mixture of ketamine (60 mg/kg) and xylazine (8 mg/kg) was injected into the hippocampus of rats. The AT group ran for 12 weeks on a complex running wheel, while the control groups (C and AC) were kept in cages for 12 weeks and did not participate in any training. In this research, the Tmaz test was used to test the spatial memory of rats. To analyze the data, a one-way analysis of variance was used at a significance level of 0.05. Results: The results showed that running training has a significant effect on the hippocampal neuron density of rats. AT group showed higher neuron density than the C group. However, running training did not have a significant effect on the thickness of the hippocampal pyramidal layer of rats in the AT group, also, the difference between the AT and AC groups was not significant. Conclusion: Running activity can increase the overall neuronal density of the hippocampus and thus help improve memory function in Alzheimer's patients. مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر دویدن روی چرخ دوار پیچیده بر هیستولوژی هایپوکمپ و عملکرد حافظه در موش های صحرایی مدل بیماری آلزایمر بود. روش کار: 24 موش صحرایی به صورت تصادفی انتخاب و در سه گروه: کنترل (C)، گروه کنترل آلزایمری (AC) و گروه آلزایمر+ تمرین چرخ گردان پیچیده (AT) تقسیم شدند. برای القای بیماری آلزایمر در گروه‌های آلزایمر، ترکیبی از کتامین (60) و زایلازین 8 میلی‌گرم بر کیلوگرم به هایپوکمپ موش‌ها تزریق شد. گروه (AT) 12 هفته دویدن روی چرخ دوار پیچیده را اجرا کردند در حالیکه گروه‌های کنترل (Cو AC) به مدت 12 هفته در قفس نگهداری شدند و در هیچ تمرینی شرکت داده نشدند. در این تحقیق از آزمون Tmaz جهت آزمون حافظه فضایی موش ها استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که دویدن بر تراکم نورون هایپوکمپ موش‌ها تأثیر معنی‌داری دارد و گروه (AT) تراکم عصبی بالاتری نسبت به گروه (C) نشان داد. با این حال، تمرین دویدن بر ضخامت لایه هرمی هایپوکمپ موش‌های گروه (AT) تأثیر معنی‌داری نداشت و تفاوت بین گروه (AT) و (AC) معنی‌دار نبود. نتیجه گیری: استفاده از دویدن می تواند تراکم نرونی کلی هایپوکمپ را افزایش دهد و از این راه به بهبود عملکرد حافظه در بیماران آلزایمری کمک کند.

https://jsb.ut.ac.ir/article_98726_4296af70c7b30791ae91314bdcaea7d2.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 16 2 2024 08 22 The Effect of Ginkgo Biloba Supplementation and Interval Endurance Training on Activity of TNF-α and BDNF in Hippocampus of Male Alzheimer's Model Rats تأثیر مصرف مکمل جینکوبیلوبا و تمرینات استقامتی تناوبی بر فعالیت TNF-αو BDNF سرمی موش های نر مدل آلزایمری 31 42 98727 10.22059/jsb.2024.375361.1631 FA فاطمه پارسی فر کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران 0000-0001-6169-3267 مجید وحیدیان رضازاده دانشیار فیزیولوژی ورزش، گروه تربیت بدنی، دانشگاه ملی مهارت، تهران، ایران. 0000-0001-7280-4188 زهرا جهانتیغ کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. 0000-0002-3818-0073 امیر حسین رخشانی کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران. 0000-0002-9886-3642 Journal Article 2024 05 23 Introduction: Alzheimer's disease (AD) is one of the neurodegenerative diseases associated with cognitive decline and inflammation. The aim of this study was to the effect of ginkgo biloba supplement and intermittent endurance training on serum TNF-α and BDNF activity in male Alzheimer's model tats. Methods: For this purpose, 50 male Wistar rats were divided into seven control groups (n=8), Alzheimer's control group (n=8), placebo group (n=5), sham group (five heads), Alzheimer's + exercise group (n=8), Alzheimer's group + supplement (eight heads) and Alzheimer group + supplement and exercise (eight heads) were divided. Intermittent endurance training was performed for eight weeks, five days a week. The receiving animals received 100 mg/kg supplement by gavage for five days a week. The Alzheimer's model was induced by injecting beta-amyloid into both sides of the ventricles of the animals' brains. To check the results of Lon's test to check the homogeneity of the data, a one-way analysis of variance test was performed to check the difference between the groups at the significance level of P < 0.05 using SPSS22 software. Results: The results of the one-way analysis of variance test showed that there is no significant difference between BDNF and TNF-α levels in the serum of male Alzheimer's model rats (P<0.05). Conclusion: Considering that the levels of BDNF and TNF-α are found in the peripheral brain and nerves and play an important role in neuronal protection and neurogenesis, periodic endurance training did not affect their levels in the serum of male Alzheimer's model rats. مقدمه: بیماری آلزایمر (AD) یکی از بیماری‌های تخریب عصبی است که با کاهش عملکرد شناختی و التهاب همراه است. هدف از این مطالعه تأثیر مصرف مکمل جینکوبیلوبا و تمرینات استقامتی تناوبی بر فعالیت TNF-αو BDNF سرمی موش‌های نر مدل آلزایمری بود. روش پژوهش: بدین منظور 50 سر رت نر نژاد ویستار به هفت گروه کنترل (هشت‌سر)، گروه کنترل آلزایمر (هشت‌سر)، گروه دارونما (پنج سر)، گروه شم (پنج سر)، گروه آلزایمر + تمرین (هشت‌سر)، گروه آلزایمر + مکمل (هشت‌سر) و گروه آلزایمر + مکمل و تمرین (هشت‌سر) تقسیم‌بندی شدند. تمرینات استقامتی تناوبی به مدت هشت هفته، پنج روز در هفته اجرا شد. حیوانات دریافت‌کننده مکمل به میزان 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم به مدت پنج روز در هفته به‌صورت گاواژ دریافت ‌کردند. مدل آلزایمری از طریق تزریق آمیلوئید بتا در دو طرف بطن مغز حیوانات القا شد. برای بررسی نتایج از آزمون لون جهت بررسی همگنی داده‌ها، آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه جهت بررسی تفاوت بین گروه‌ها در سطح معنی‌داری 05/0یافته‌ها: نتایج حاصل از آزمون تحلیل واریانس یک‌طرفه نشان داد بین سطوح BDNF و TNF-α سرم رت‌های نر مدل آلزایمری تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0<P). نتیجه‌گیری: با توجه به اینکه سطوح BDNF و TNF-α در مغز و اعصاب محیطی یافت می‌شود و نقش مهمی در حفاظت نورونی و نورون زایی دارند، اما اجرای تمرینات استقامتی تناوبی بر سطوح آن‌ها در سرم موش‌های نر مدل آلزایمری تأثیرگذار نبود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_98727_6219bf4102242a07bd1f7688ce097b14.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 16 2 2024 08 22 The Effect of Eight week High-Intensity Interval, Resistance, and Combined Training on Hormonal Factors Associated with Obesity in Obese and Overweight Adolescent prediabetes Boys تاثیر هشت هفته تمرین HIIT، مقاومتی و ترکیبی (HIIT و مقاومتی) بر عوامل هورمونی مرتبط با چاقی در پسران نوجوان چاق و دارای اضافه وزن پیش دیابتی 43 56 98728 10.22059/jsb.2024.377037.1634 FA مصطفی خانی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. سعید نیکوخصلت گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. جاوید نوری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0009-0002-6016-9345 جواد وکیلی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران و دانشگاه تبریز، تهران، ایران. Journal Article 2024 05 25 Introduction: The present study aimed to determine the effect of eight weeks of high-intensity interval training, resistance, and combined training on obesity-related hormonal factors in and sports adaptations in prediabetic adolescent boys Methods: In a quasi-experimental research project, 40 healthy sedentary boys with an age range of 13-15 years (BMI: 28-31 kg/m2; fat percentage: 32-36%) were selected based on fat percentage and aerobic fitness, and they were assigned into four High-Intensity Interval Training (HIIT), Resistance, Combined and Control groups. Each training includes four sessions per week that lasts 45-60 minutes. Each HIIT session consisted of 6-8 repetitions of 30-60 seconds sprints at 80-85% of reserve heart rate (3.5 minutes rest between repetitions). Resistance training included movements of the main muscles of the upper body, trunk, and lower body. Combined training consisted of a combination of resistance training and HIIT. Fasting glucose concentration, HOMA index, and serum insulin of obese and overweight adolescent boys were measured before and after the training protocols. The changes in each studied indices during different stages of measurement were analyzed using 4x2 analysis of variance and Bonferroni post hoc tests via SPSS-22 software at a significance level less than 0.05. Results: Fasting glucose concentration did not change significantly in any groups. However, it decreased significantly only in the combined training group. The serum insulin level and the HOMA index decreased significantly in all three training groups, and the reduction of these indices in the combined training group was significantly greater than in the other two groups. Conclusion: Using the combination of HITT with resistance training improves and reduces the level of insulin, glucose, and insulin resistance. This combined training is a suitable method compared to each HITT and resistance training method alone. مقدمه: هدف مطالعه حاضر، تعیین تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید، تمرین مقاومتی و ترکیبی بر عوامل هورمونی مرتبط با چاقی و سازگاری‌های ورزشی در پسران نوجوان پیش دیابتی است. روش شناسی: در یک طرح تحقیق نیمه‌تجربی، 40 پسر سالم کم‌تحرک با دامنه سنی 15-13 سال بر اساس درصد چربی و آمادگی هوازی انتخاب و در چهار گروه هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT)، مقاومتی و ترکیبی (هر یک از تمرینات شامل هر هفته چهار جلسه و هر جلسه 60-45 دقیقه) و کنترل (بدون فعالیت) قرار گرفتند. هر جلسه HIIT شامل 8-6 تکرار دویدن 60-30 ثانیه‌ای با 85-80 درصد ضربان قلب ذخیره (5/3 دقیقه استراحت بین هر تکرار) بود. هشت هفته تمرین مقاومتی شامل حرکات عضلات اصلی بالاتنه، تنه و عضلات اصلی پایین‌تنه بود. تمرین ترکیبی شامل ترکیب تمرین مقاومتی و HIIT بود. ابتدا آزمودنی‌های گروه HIIT برای کسب آمادگی اولیه به مدت دو هفته در برنامه آماده‌سازی مشترک شامل 30 دقیقه تمرین هوازی با شدت کم (چهار جلسه در هفته با شدت 65-60 درصد) و آزمودنی‌های گروه تمرین مقاومتی در دو هفته تمرین مقاومتی و ساختاری شرکت کردند. نتایج: غلظت گلوکز ناشتا در هیچ یک از گروه‌ها تغییر معنی‌داری نداشت وتنها در گروه ترکیبی به طور معنی داری کاهش یافت اما سطح سرمی انسولین و شاخص HOMA در هر سه گروه تمرینی به طور معنی‌داری کاهش یافت که کاهش این شاخص‌ها گروه تمرین ترکیبی به طور معنی‌داری بیشتر از دو گروه دیگر بود.

https://jsb.ut.ac.ir/article_98728_c975374f1d3d7b673e98ac033149a49e.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 16 2 2024 08 22 The Effect of Eight Weeks of Circuit Body Weight Training with Chitosan Supplementation on Lipid Profile, Inflammatory Markers, and Aerobic Fitness in Obese Male تاثیر هشت هفته تمرینات دایره‌ای با ,وزن بدن با مکمل‌سازی چیتوسان بر شاخص‌های نیمرخ لیپیدی، التهابی و آمادگی هوازی مردان چاق 57 70 98729 10.22059/jsb.2024.376086.1633 FA مصطفی آرمان فر گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0000-0001-8728-5325 مهدی حیاتی گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. 0009-0008-1300-7179 Journal Article 2024 06 09 Introduction: Obesity and overweight caused by the industrial lifestyle and inactivity is an epidemic problem in the contemporary world. By creating a systemic inflammation and disorder in blood lipids, obesity causes chronic disease. Therefore, the present study aimed to determine the effect of eight weeks of circuit bodyweight training (CBWT) with chitosan supplementation on lipid profiles, inflammatory markers, and aerobic fitness in obese men. Methods: In a quasi-experimental research design, 22 overweight and obese men (age: 25-35 years; fat percentage: 32-37%; body mass index (BMI): 30-35 kg/m2) from Tabriz City were selected and assigned into two Exercise and Exercise-Chitosan groups based on BMI and fat percentage. The CBWT protocol consisted of five 30-minute sessions with 60-90% of heart rate reserve (HRR). CBWT consisted of six exercise stations lasting one minute with 30-40 seconds of rest between each exercise. Also, eight weeks of chitosan supplementation consisted of 500 mg per day in three divided doses which were taken 30 minutes before each main meal. 24 hours before and 48 hours after the last training session, aerobic capacity, lipid, and inflammatory profiles were measured. Data were analyzed using the Analysis of Covariance and independent t-test via SPSS26 software. Results: Eight weeks of CBWT with and without chitosan supplementation did not cause significant changes in leukocytosis indices (lymphocytes, monocytes, neutrophils, and eosinophils), triglycerides, HDL, and LDL. However, in both groups of exercises with and without chitosan supplementation, the level of CRP decreased significantly and there was no significant difference between the two groups (P>0.05). Also, serum cholesterol levels decreased significantly only in the CBWT with the chitosan supplementation group (P=0.01). Conclusion: CBWT along with chitosan supplementation is probably a suitable method to reduce systemic inflammation and improve the lipid profile of obese men مقدمه: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر هشت هفته تمرینات دایره‌ای با وزن بدن (CBWT) با مکمل‌سازی چیتوسان بر شاخص‌های نیمرخ لیپیدی، التهابی و آمادگی هوازی مردان چاق انجام شد. روش‌شناسی: در یک طرح تحقیق نیمه‌تجربی، 22 مرد دارای اضافه‌وزن و چاق (سن: 35-25 سال؛ درصد چربی: 37-32 درصد؛ شاخص توده بدنی: 35-30 کیلوگرم بر متر مربع) سطح شهر تبریز انتخاب و بر اساس BMI و درصد چربی در دو گروه تمرین و تمرین-چیتوسان قرار گرفتند. پروتکل تمرینات CBWT شامل پنج جلسه 30 دقیقه‌ای با 90-60 درصد HRR و شش ایستگاه تمرینی مختلف بود که هر تمرین به مدت یک دقیقه با 30 تا 40 ثانیه استراحت بین هر وهله تمرینی انجام شد. همچنین، هشت هفته مکمل‌سازی چیتوسان شامل دریافت 500 میلی‌گرم/روز به صورت سه وهله‌ای قبل از وعده‌های اصلی بود. 24 ساعت قبل و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی توان هوازی، نیمرخ لیپیدی و التهابی اندازه‌گیری شد. داده‌های حاصله با آزمون تحلیل کوواریانس و تی مستقل با نرم‌افزار SPSS26 تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: CBWT با و بدون مکمل‌سازی چیتوسان موجب تغییر معنی‌داری در شاخص‌های لکوسیتوز، تری‌گلیسیرید، HDL و LDL نشده است. با این حال، در هر دو گروه تمرینات با و بدون مکمل‎سازی چیتوسان میزان CRP به طور معنی‌داری کاهش یافت و تفاوت معنی‌داری بین دو گروه وجود نداشت. تنها در گروه تمرین مکمل‌سازی چیتوسان سطوح کلسترول سرمی به طور معنی داری کاهش یافت. نتیجه‌گیری: تمرینات CBWT به همراه مکمل‎سازی چیتوسان احتمالاً روش مناسبی برای کاهش سطح التهاب سیستمیک و بهبود نمیرخ لیپیدی مردان چاق است.

https://jsb.ut.ac.ir/article_98729_8e59055184a38e174009ba017a561059.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 16 2 2024 08 22 Changes in serum CT-1 and RPP in cardiac patients undergoing (CABG or PCI) after eight weeks of moderate intensity aerobic exercise تغییرات CT-1سرمی و RPP بیماران قلبی تحت CABG)یا (PCI بعد از هشت هفته تمرین هوازی با شدت متوسط 71 84 98730 10.22059/jsb.2024.379046.1637 FA هوشیار فشی گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزش دانشگاه ارومیه، ارومیه ایران 0009-0002-5164-7333 اکبر نوری حبشی گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزش دانشگاه ارومیه، ارومیه ایران 0000-0002-7102-9340 علی سروش گروه بازتواانی و پزشکی ورزشی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایر ان 0000-0002-1279-3883 جواد طلوعی آذر گروه فیزیولوژی ورزشی دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزش دانشگاه ارومیه، ارومیه ایران. 0000-0002-2724-8474 Journal Article 2024 07 20 Introduction: Cardiovascular diseases are one of the major causes of death in the world and physical activity is one of the most effective ways to help improve the cardiovascular condition. This research aimed to investigate the serum cardiotrophin-1 (CT-1) levels and rate pressure product (RPP) of cardiac patients undergoing coronary artery bypass surgery (CABG) or percutaneous coronary intervention (PCI) in response to a course of moderate-intensity aerobics exercises. Methods: 30 cardiac patients, with a mean age of 55 ± 6.08 years, and a mean weight of 80.35 ± 14.13 kg were randomly assigned into two training (n=15) and control (n=15) groups, two months after their CABG or PCI surgery. The training group practiced for eight weeks and three 45-minute sessions per week on a treadmill and a manual ergometer with an average intensity between 45 and 70% of the reserve heart rate and 7 to 15 points on the Borg rating of perceived exertion (RPE) scale. Blood samples were drawn from both experimental and control groups 48 hours before the first session and 48 hours after the last session. For data analysis, mixed model analysis of variance (ANOVA) was performed at the significance level of P≤0.05. The Graph Pad software (Prism) was used to draw the graphs. Results: No significant changes in CT-1 serum levels were observed in the training (p=0.382) and the control group (p=0.753), however, there was a significant decrease in RPP only in the training group (P=0.041) and no significant change was observed in the control group (P=0.753). Conclusion: Moderate-intensity aerobic exercise causes a significant decrease in RPP without increasing serum CT-1 levels in heart disease patients undergoing CABG or PCI, which indicates a decrease in oxygen consumption of heart tissue. مقدمه: بیماری های قلبی عروقی یکی‌ازعوامل مرگ و میر گسترده در جهان است و فعالیت بدنی یکی از تاثیر گذارترین روش‌ها در بهبود وضعیت قلبی عروقی است. هدف این مطالعه بررسی سطوح سرمی CT-1 و RPP بیماران قلبی تحت ( CABG) یا ( PCI ) در پاسخ به یک دوره تمرینات هوازی با شدت متوسط است. روش پژوهش: 30 مرد مبتلا به بیماری قلبی با میانگین سنی 08/6 ± 55 سال و وزن 13/14± 35/80 کیلوگرم که‌ دو‌ ماه از عمل جراحی CABG) یا (PCI آنها گذشته بود در دو گروه تمرین (15n=) و کنترل (15n=) قرار گرفتند. گروه تمرین به مدت هشت هفته و هفته ‌ای سه جلسه و هر جلسه 45 دقیقه با شدت 45 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره (7 تا 15) در مقیاس درک فشار (RPE) به فعالیت پرداختند. برای تحلیل داده‌ها از آزمون آنالیز واریانس (ANOVA ) مخلوط در سطح معنی داری ( 05/0 P ≤) یافته ها: تغییرات معنی داری در سطوح سرمی CT-1 مشاهده نشد درگروه تمرین ( 382/0 = p ) و برای گروه کنترل ( 753/0 = p )، ولی کاهش معنی داری در RPP تنها در گروه تمرین تمرین مشاهده شد (041/0 = p ) و در گروه کنترل تغییر معنی داری مشاهده نشد.( 753/0 = p ) نتیجه گیری: تمرین هوازی با شدت متوسط بدون افزایش در سطوح سرمی CT-1 در بیماران قلبی تحت CABG) یا (PCI باعث کاهش معنی داری در RPP این بیماران می‌شود که نشان دهنده کاهش در اکسیژن مصرفی بافت قلبی است

https://jsb.ut.ac.ir/article_98730_1b28541feabf27cf9c19621c95ea5c7a.pdf