دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 The Effects of Endurance Training with Stanozolol Treatment on hepatic enzymes of Male Rats تأثیر تعاملی شش هفته تمرین استقامتی و تزریق استروئید استانوزولول بر آنزیمهای کبدی موشهای صحرایی نر سالم 375 389 80314 10.22059/jsb.2021.231786.1169 FA علیرضا جنیدی شریعت زاده دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران عباسعلی گائینی استاد، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورز شی، دانشگاه تهران، تهران، ایران سیروس چوبینه دانشیار، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران مریم میرزایی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران Journal Article 2017 04 22 The purpose of this study was to investigate the effects of six weeks endurance training and treatment of stanozolol on hepatic enzymes (ALT, AST and ALP) in male healthy rats. For this reason, 32 male Wistar rats aged 12 weeks old (initial body weight, 289±16g) were divided randomly into four groups; placebo (P, n=8), exercise (E, n=8), exercise stanozolol (ES, n=8) and stanozolol (S, n=8). ES and S groups received a weekly intramuscular injection (5mg/kg of body weight) of stanozolol, while P and E groups received Arashiz oil as placebo. E and ES groups were submitted to a progressive running program on a treadmill, for 6 weeks and 5 days per week. ALT, AST and ALP serum levels were measured by ELISA method. Data were analysed by one way ANOVA test, (p < 0.05). ALT (P=0.002) and AST (P=0.001) changes were significant but ALP changes were not significant. According to the findings of this study, endurance training could not modulate possible side effects of stanozolol on liver tissue. هدف از پژوهش حا ضر، برر سی تأثیر تعاملی 6 هفته تمرین ا ستقامتی و تزریق ا ستروئید ا ستانوزولول بر تغییرات مقادیر<br />سرمی آنزیم های آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز در موش های صحرایی نر سالم بو . د<br />289 گرم به چهار گروه ± بدینمنظور 32 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار با سن 12 هفته و میانگین وزن اولیۀ 16<br />موشهای .(n= و استانوزولول ( 8 (n= تمرین+استانوزولول ( 8 ،(n= تمرین+دارونما ( 8 ،(n= تقسیم شدند: دارونما ( 8<br />دریافتکنندة استروئید هفتهای یک بار تزریق درونعضلانی استانوزولول ( 5 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن)<br />داشتند، گروه های بدون دارو، به همان مقدارروغن آراشیذ را به عنوان دارونما دریافت کردند. حیوانات گروه تمرین به<br />VO2max مدت 6 هفته و 5 جل سه در هفته، تحت برنامۀ تمرین پی شروندة ا ستقامتی تا سقف شدت 70 تا 75 در صد<br />روی تردمیل دویدند. مقادیر سرمی آلانین آمینوترانسفراز، آسپارتات آمینوترانسفراز و آلکالین فسفاتاز به روش الایزا<br />و برای مشخص کردن توزیع پراکندگی یکسان KS سنجیده شد. برای تعیین طبیعی بودن توزیع دادهها از آزمون<br />تحلیل شد و برای P <0/ گروهها از آزمون  لوِن استفاده شد. همچنین دادهها با آنالیز واریانس یکطرفه در سطح 05<br />تعیین تفاوت های درون گروهی از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. تغییرات سرمی آنزیم آلانین آمینوترانسفراز<br />معنادار شدند، اما مقادیر سرمی آنزیم آلکالین فسفاتاز (P=0/ و آنزیم آسپارتات آمینوترانسفراز ( 001 (P=0/002)<br />معنادار ن شد . (P=0/070) برا ساس یافته های این پژوهش میتوان گفت عدم تأثیر تعدیلی تمرین ا ستقامتی بر تغییرات<br />آنزیمهای کبدی در پی مصرف استروئید استانوزولول است. https://jsb.ut.ac.ir/article_80314_3e8a833c65141c5a5471222ef2de9ff7.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 The Effects of Eight Weeks of Resistance Training on Serum Levels IL-15, IL-6, TNF-α and Insulin Resistance in older Type 2 Diabetic Men تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی بر مقادیر سرمی IL-15، IL-6، TNF-α و مقاومت به انسولین در مردان سالمند دیابتی نوع 22 391 406 80315 10.22059/jsb.2018.251040.1241 FA جواد طلوعی آذر استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. فاطمه شب خیز دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. موسی خلفی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران. 0000-0001-6465-1281 Journal Article 2018 01 24 The aim of this study is to investigate the effects of eight weeks of resistance training on serum levels of IL-15, IL-6, TNF-α and insulin resistance in elderly men with type 2 diabetes. For this purpose, twenty elderly man with type 2 diabetes (age: 72.45 ± 4.97, weight: 79.77 ± 12.57, BMI: 27.91 ± 4.7) were randomly assigned to two groups of resistance training (n =10) and control (n = 10). Resistance Training was performed for eight weeks for 3 sessions/wk, 8 main movement including 3 sets with 10 repetitions at 70% 1RM. The paired t test and ANCOVA were used to analyze data in the significance level of 0.05. Blood samples were collected at baseline and 48 hours following the last training session. Serum levels of IL-15, IL-6, TNF-α, insulin and glucose were measured by ELISA method. The results of data analysis showed that eight weeks of resistance training led to an increase in serum levels of IL-15 and a decrease in serum levels of insulin, glucose and insulin resistance. However, it had no significant effect on serum levels of IL-6 and TNF-α. Based on the results of this study, it seems that resistance training may lead to improved insulin resistance in elderly men with type 2 diabetes by increasing the circulating levels of IL-15 هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرین مقاومتی بر مقادیر سرمی IL-15، IL-6 ، TNF-α و مقاومت به انسولین در مردان سالمند دیابتی نوع 2 بود. بدین‌منظور، 20 مرد سالمند مبتلا به دیابت نوع 2 (سن 97/4±45/72 سال، وزن 57/12±70/79 کیلوگرم، BMI 07/91±4/27 کیلوگرم) انتخاب شدند و به‌طور تصادفی در دو گروه تمرین مقامتی (10 نفر) و کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. گروه تمرین مقاومتی به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هر هفته، 8 حرکت را 3 ست با 10 تکرار با 70 درصد 1RM اجرا کردند. از آزمون ANCOVA و T همبسته برای تحلیل داده‌ها استفاده و سطح معنا‌داری 05/0 درنظر گرفته شد. در حالت پایه و 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرینی نمونه‌های خون جمع‌آوری و مقادیر سرمی IL-15، IL-6، TNF-α، انسولین، گلوکز به روش الایزا اندازه‌گیری شد. نتایج تحلیل آماری نشان داد که 8 هفته تمرین مقاومتی به‌طور معناداری مقادیر سرمی IL-15 را افزایش و مقادیر انسولین، گلوکز و مقاومت به انسولین را کاهش داد. با این حال، تأثیر معناداری بر مقادیر سرمی IL-6 و TNF-α نداشت. براساس نتایج پژوهش حاضر، به‌نظر می‌رسد که تمرین مقاومتی می‌تواند با افزایش مقادیرIL-15 به بهبود مقاومت به انسولین در مردان سالمند دیابتی نوع 2 منجر شود. https://jsb.ut.ac.ir/article_80315_9858b7ef2602ddf372f552a527415cbb.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2022 12 19 The Response of Creatine Kinase, Lactate Dehydrogenase, Aspartate Aminotransferase, and Alanine Aminotransferase Enzymes to Recovery with two Types of Rolling Foam after a Training Session in Futsal Players پاسخ آنزیم‌های کراتین کیناز، لاکتات دهیدروژناز،آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز نسبت به ریکاوری با دو نوع فوم غلتان پس از یک جلسه تمرین وامانده‌ساز در مردان فوتسالیست 407 423 80316 10.22059/jsb.2020.302090.1396 FA شهاب شمس کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران فرزانه تقیان دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان ایران Journal Article 1399 04 30 The aim of this study was to investigate the changes in creatine kinase lactate dehydrogenase, aspartate aminotransferase, and alanine aminotransferase enzymes about recovery with two types of rolling foam after a training session and a disinfectant in futsal men. The subjects of this study, 24 futsal players of Isfahan Province League with an average age of 26.08 ± 2.34 years and a height of 179.03 ± 3.58 cm, were randomly divided into three homogeneous groups (soft foam, hard foam, control). Initially, the subjects performed exhausting exercise, Then the soft foam and hard foam groups did the recovery protocol. And the control group rested. The enzymes were measured in four steps (baseline, immediately after exercise, immediately after recovery, and 24 hours after exercise). Although the activity of all the enzymes in the present study decreased significantly after recovery in both soft foam and hard foam groups, no significant difference was observed between these two groups in the changes of these indicators (p> 0.05). but, all changes in enzymes except lactate dehydrogenase within 24 hours after exercise were significant for both soft foam and hard foam compared to the control group (p≤0 / 0001). As a result, according to the findings of the present study, the physiological effect of these two types of rolling foam is very close. Also, the use of active recovery method using rolling foam compared to inactive recovery has reduced the indicators of muscle damage more and more. And it will get athletes back to basics faster. هدف پژوهش حاضر، بررسی میزان تغییرات آنزیم‌های کراتین کیناز لاکتات دهیدروژناز آسپارتات آمینوترانسفراز و آلانین آمینوترانسفراز نسبت به ریکاوری با دو نوع فوم غلتان پس از یک جلسه تمرین وامانده‌ساز در مردان فوتسالیست بود. آزمودنی‌ها 24 نفر از بازیکنان فوتسال لیگ اصفهان با میانگین سنی 34/2 ±08/26سال و قد 58/3± 03/179سانتی‌متر بودند که به‌طور تصادفی به سه گروه (فوم نرم، فوم سخت، کنترل) تقسیم شدند. آزمودنی‌ها، تمرین وامانده‌ساز را انجام دادند، سپس گروه فوم نرم و فوم سخت پروتکل ریکاوری را به مدت ده دقیقه و با تناوب 45 ثانیه فشار بر روی عضله و15 ثانیه استراحت انجام دادند و گروه کنترل طی این مدت به استراحت پرداختند. آنزیم‌های موردنظر طی چهار مرحله (حالت پایه، بلافاصله پس از ورزش، بلافاصله پس از ریکاوری و 24 ساعت پس از تمرین) اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون شاپیروویلک و لوین و موخلی در سطح معناداری (05/0>P) تجزیه‌وتحلیل شد. نتایج نشان داد با اینکه فعالیت تمام آنزیم‌های پژوهش حاضر پس از انجام ریکاوری در هر دو گروه فوم نرم و فوم سخت به‌طور معناداری کاهش یافت، اما در تغییرات این شاخص‌ها بین دو گروه فوم نرم و فوم سخت تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0>P). تمام تغییرات آنزیم‌ها به استثنای لاکتات دهیدروژناز در 24 ساعت پس از ورزش برای هر دو گروه فوم نرم و فوم سخت نسبت به گروه کنترل معنادار بود (001/0>P). استفاده از روش ریکاوری فعال با استفاده از فوم غلتان در مقایسه با ریکاوری غیرفعال سبب کاهش هرچه بیشتر شاخص‌های آسیب عضلانی و برگشت سریع‌تر ورزشکاران به حالت پایه خواهد شد. https://jsb.ut.ac.ir/article_80316_7823561f57defd1d6c6396782ee23a66.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 The Effect of Acute Different β-alanine Dosage on Functional Measures During 1km Time Trial Test in Female Athlete تأثیر مصرف حاد مقادیر متفاوت مکمل بتاآلانین بر برخی از شاخص‌های عملکردی دختران ورزشکار در پی آزمون یک کیلومتر تایم تریل 425 436 79044 10.22059/jsb.2020.304212.1406 FA بهاره زارع دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، ایران نگار کوروش فرد استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، ایران جواد نعمتی استادیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، ایران فرهاد دریانوش دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکدۀ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، ایران Journal Article 2020 08 02 The purpose of this study is evaluation of the acute effects of high and low dosages of β-alanine on functional measures during 1km cycling time trial on female athletes. For this purpose, 30 female athletes from Shiraz participated in this study. They were randomly divided in two groups: high dosage with an average age of 24±3.047 and an average weight of 58.60±7.576; the second group was the low dosage group with average age of 23.60±3.439 and an average weight of 61.93±5.311. In the first week, Subjects ingested a placebo (orange juice) and in the second week, subjects of the low dosage group ingested 0.03 grams of β-alanine per kg of their bodyweight; While the participants in the high dosage group took 0.1 grams of β-alanine per kg. 1km cycling time trial test was conducted. Performance Time, RPE and Recovery Heart Rate was measured at rest, immediately, 4 minutes and also 10 minutes after cycling, with Performance Time obviously being measured just after. Data were analyzed using a mixed ANOVA. The results showed that RPE significantly decreased in both groups but the difference between groups was not significant. Performance Time of cycling 1 km improved in both groups that in high dosage group was significant but in low dosage group was not. Also Recovery Heart Rate measures were significantly decreased in both groups and the difference between the groups was significant . β-alanine even with a low dose can decrease heart rate and RPE But only high dosage can improve performance. بتاآلانین مکملی است که سبب کاهش خستگی می‌شود. این مکمل می‌تواند در افراد به بهتر شدن رکورد و ضربان قلب منجر شود. هدف تحقیق حاضر، بررسی تأثیر مصرف مقادیر متفاوت مکمل بتاآلانین بر شاخص‌های عملکردی در پی آزمون تایم‌تریل یک کیلومتر در دختران ورزشکار است. بدین‌منظور، 30 نفر از دختران ورزشکار شیراز (میانگین سنی 4±23 سال و میانگین وزنی 7±58 کیلوگرم) به‌صورت تصادفی به دو گروه دوز بالای مکمل و دوز پایین مکمل تقسیم شدند. آزمودنی‌ها در هفتۀ اول دارونما (شربت پرتقال) و در هفتۀ دوم گروه اول دوز پایین مکمل بتاآلانین به مقدار 03/0 گرم و گروه دوم دوز بالا مکمل بتاآلانین به مقدار 1/0 گرم بتاآلانین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن مصرف کردند. سپس آزمون یک کیلومتر تایم تریل را اجرا کردند. متغیر رکورد، ضربان قلب و میزان درک خستگی در زمان‌های قبل، بلافاصله، 4 دقیقه و 10 دقیقه بعد از آزمون اندازه‌گیری شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس اندازه‌های مکرر و تحلیل واریانس ترکیبی، کاهش معنا‌داری را در میزان درک خستگی در پی مصرف بتاآلانین در دو گروه دوز بالا و پایین نسبت به پیش‌آزمون (001/0=P) نشان داد. رکورد در گروه دوز بالای بتاآلانین کاهش معنی‌داری (023/0P=) یافت و در گروه دوز پایین تغییرات رکورد معنی‌دار نبود (131/0P=). ضربان قلب در دو گروه دوز بالا و پایین نسبت به پیش‌آزمون تغییر معنی‌داری داشت (001/0=P). نتایج نشان داد بتاآلانین حتی با دوز پایین ضربان قلب و میزان درک خستگی را کاهش می‌‌دهد، این در حالی است که مصرف بتاآلانین با دوز بالا فقط رکورد را بهبود می‌دهد. https://jsb.ut.ac.ir/article_79044_34151b2a13781d702cd6a0680f2f3f62.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 The Effect of Endurance Training, Detraining and Shock Training on Monocarboxylate Transporters in the Gastrocnemius Muscle and Endurance Performance of Male Rats اثر تمرین استقامتی، بی‌تمرینی و شوک تمرینی بر انتقال‌دهنده‌های لاکتات عضلۀ دوقلو و عملکرد استقامتی موش‌های صحرایی نر 437 452 78894 10.22059/jsb.2020.303284.1402 FA احمد رحمانی استادیار، گروه علوم ورزشی دانشگاه زنجان، زنجان، ایران علی گرزی دانشیار، گروه علوم ورزشی دانشگاه زنجان، زنجان، ایران زهرا اجلی راد کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی کاربردی، گروه علوم ورزشی، دانشگاه زنجان، زنجان، ایران Journal Article 2020 08 03 Aerobic training can have an important role in the delay of metabolic fatigue occurrence by increasing lactate transporters. However, changes in monocarboxylate transporters (MCTs) during the detraining period and the effect of, so-called, shock training on the maintenance of training adaptations during the detraining period have remained unknown.The purpose of this study was to investigate the effect of endurance training, detraining and shock training on the endurance performance and protein levels of monocarboxylate transporters (MCT1 and MCT4). The training program consisted of running on the treadmill for 12 weeks (5 days a week). The detraining/shock training protocol (one session per week, for 40 minutes at a speed of 20-30 m/min) was applied from 10th to 12th week. Levels of MCT1 and MCT4 were measured by the ELISA method. The levels of MCT1 in the endurance training group were higher than the control group (P= 0.001). However, there were no significant differences in the level of MCT1 among detraining, endurance training (P=1.000) and shock training (P=0.9981) groups. Endurance training, detraining and shock training groups didn’t change MCT4 levels (P=0.148). Detraining significantly decreased endurance performance compared with the endurance training group (P=0.001). Despite the decreased performance of the shock training group compared to the endurance training group (P=0.0001), shock training prevents detraining induced performance loss (p=0.006). Endurance training increases the MCT1 level of the gastrocnemius muscle. This increase is not influenced by detraining or shock training. However, it seems that shock training can ameliorate the loss of endurance performance caused by detraining. تمرین هوازی می‌تواند با افزایش انتقال‌دهنده‌های لاکتات، تأثیر مهمی در به تأخیر انداختن خستگی داشته باشد. با این حال، تغییرات انتقال‌دهنده‌های مونوکربوکسیلات‌ها در دورۀ بی‌تمرینی و تأثیر تمرینات موسوم به شوک بر حفظ سازگاری‌های تمرین در دورة بی‌تمرینی ناشناخته است. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین استقامتی، بی‌تمرینی و تمرین شوک بر عملکرد استقامتی و میزان پروتئین انتقال‌دهنده‌های مونوکربوکسیلات (MCT1 و MCT4) عضلۀ دوقلو موش‌های صحرایی نر بود. در این پژوهش آزمایشی، تعداد 24 موش صحرایی نر (75/6 ± 05/247 گرم) در چهار گروه کنترل، تمرین استقامتی، تمرین استقامتی+ بی‌تمرینی، و تمرین استقامتی + تمرین شوک قرار گرفتند. برنامۀ تمرین دویدن روی نوار گردان به مدت 12 هفته (5 جلسه در هفته با شدت حدود 85 درصد Vo₂ max در هفتۀ آخر) انجام گرفت؛ برنامۀ بی‌تمرینی یا تمرین شوک در گروه‌های مربوطه (هفته‌ای یک جلسه و به مدت 40 دقیقه و با سرعت 30-20 متر در دقیقه) از هفتۀ 10 تا 12 اجرا شد. مقدار پروتئین MCT1 و MCT4 با استفاده از روش الایزا اندازه‌گیری شد. عملکرد استقامتی نیز با استفاده از آزمون وامانده‌ساز سنجیده شد. مقدار MCT1 عضلۀ دوقلو در گروه تمرین استقامتی بیشتر از گروه کنترل بود (001/0=P). اما، سطح MCT1 گروه بی‌تمرین نسبت به تمرین استقامتی (000/1=P) و تمرین شوک (998/0=P) تفاوتی نداشت. به‌علاوه، تمرین استقامتی، بی‌تمرینی و تمرین شوک در مقدار MCT4 عضلۀ دوقلو تغییرات معناداری را ایجاد نکرد (148/0=P). بی‌تمرینی موجب افت محسوس عملکرد استقامتی نسبت به گروه تمرین شد (001/0=P). با وجود کاهش معنادار عملکرد گروه شوک نسبت به گروه تمرین (001/0=P)، تمرین شوک از افت عملکرد ناشی از بی‌تمرینی جلوگیری کرد (006/0=P). تمرین استقامتی موجب افزایش مقدار MCT1 عضلۀ دوقلو می‌شود. این افزایش، تحت تأثیر بی‌تمرینی یا تمرین شوک قرار نمی‌گیرد. با این حال، به‌نظر می‌رسد تمرین شوک بتواند از افت عملکرد استقامتی ناشی از بی‌تمرینی به‌طور معناداری بکاهد. https://jsb.ut.ac.ir/article_78894_8fa0c92ca0b02d876d473d7b122e844a.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 Evaluation of Changes in Cas3, Fibronectin and Col4a1 Protein Content Following Aerobic and Interval Training with Astaxanthin Supplementation in Heart tissue of type 2 Diabetic Rats بررسی تغییرات محتوای پروتئینCas3، فیبرونکتین و Col4a1 در پی دو شیوۀ تمرین هوازی و اینتروال همراه با مصرف مکمل آستاگزانتین در بافت قلب رت‌های دیابتی نوع2 453 471 78991 10.22059/jsb.2020.306858.1414 FA نسرین عبادی دانش‌آموختۀ دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران محمدرضا ذوالفقاری استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران فیروز قادری پاکدل دانشیار فیزیولوژی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران Journal Article 2020 07 23 Diabetes, as a chronic metabolic disorder with a high prevalence, highlights the importance of ongoing research and the need for new methods to prevent and treat this epidemic disease.The aim of this study was to evaluate the changes in fibrosis and apoptosis of heart tissue in diabetic rats following two aerobic and interval training methods with astaxanthin supplementation. 35 Wistar male rats were randomly divided into7groups after induction of diabetes, including diabetic control, diabetes sham, diabetes+aerobic exercise+supplement. Diabetes+ intervalexercise + supplement, diabetes + interval, diabetes + aerobic, diabetes + supplement were included. Interval training for 8 weeks with 5 sessions per week with an intensity of 80% vo2max and aerobic training with an intensity of about 65 to 75% Vo2max was performed on the treadmill.The protein content of Cas3, COL4a1 and fibronectin were measured by Western blotting. COL4a1 protein content in both training and combination groups and supplement group showed a significant decrease with the control group. Also, the content of Cas3 and fibronectin protein in the combined and aerobic groups was significantly reduced compared to the control group, but there was no significant difference in the content of these proteins between the supplement and interval groups compared to the control group. It seems that the synergistic effects of exercise with different intensities along with astaxanthin supplementation prevent the upward trend of apoptosis and fibrosis in the heart tissue of diabetic rats and its subsequent complications such as diabetic cardiomyopathy. <strong>دیابت به‌عنوان نوعی اختلال متابولیک مزمن با شیوع گسترده، اهمیت تحقیقات مداوم و نیاز به روش‌های نوین را برای پیشگیری و درمان این بیماری همه‌گیر برجسته می‌کند. هدف از تحقیق حاضر بررسی تغییرات فیبروزی و آپوپتوزی بافت قلبی در رت‌های دیابتی در پی اجرای دو شیوۀ تمرینی هوازی و اینتروال با مصرف مکمل آستاگزانتین بود. 35 سر موش صحرایی نر پس از القای دیابت به‌طور تصادفی در 7گروه شامل دیابتی کنترل، دیابتی شم، دیابت+ هوازی+ مکمل، دیابت + اینترول+ مکمل، دیابت+اینتروال، دیابت+ هوازی، دیابت+ مکمل قرار گرفتند.تمرینات اینتروال به مدت 8 هفته با 5 جلسه در هفته با شدت 80 درصد Vo2max و تمرینات هوازی با شدت 65 تا 75 درصد Vo₂max روی نوار گردان اجرا شد. محتوای پروتئین Cas3، COL4a1 و فیبرونکتین با تکنیک وسترن بلات اندازه‌گیری شد. محتوای پروتئینCOL4a1  در هر دو گروه تمرینی و ترکیبی و گروه مکمل کاهش معناداری نسبت به گروه کنترل نشان داد. محتوای پروتئین Cas3 و فیبرونکتین گروه‌های ترکیبی و هوازی نیز نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری داشت، اما در مقایسۀ محتوای این پروتئین‌ها بین گروه‌های مکمل و اینتروال نسبت به گروه کنترل اختلاف معناداری وجود نداشت. به‌نظر می‌رسد تأثیرات هم‌افزای تمرینات ورزشی با شدت‌های مختلف همراه با مکمل‌سازی آستاگزانتین از روند صعودی آپوپتوز و فیبروز در بافت قلبی رت‌های دیابتی و عوارض متعاقب آن همچون کاردیومیوپاتی دیابتی پیشگیری می‌کند. </strong> https://jsb.ut.ac.ir/article_78991_0dcb1ec6bea170ee887759fb16461881.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 Comparison of four Exercise Training Protocol for Eight weeks on Expression of some Antioxidant Enzymes in Heart tissue of Rats مقایسۀ اثر چهار برنامۀ تمرینی به مدت هشت هفته بر بیان برخی آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی بافت قلب موش‌های صحرایی 473 492 79193 10.22059/jsb.2020.302742.1400 FA محمد رضا اسد دانشیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران زینب ترابی کارشناس ارشد، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور،تهران، ایران علی برزگری استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه پیام نور،تهران، ایران حسن عموزاد مهدیرجی دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0003-2921-6625 Journal Article 2020 08 10 Considering the importance of preventing heart disease and conflicting information about the effect of exercise training on glutathione peroxidase and catalase gene expression, the aim of this study was to investigate the effect offour training methods on Glutathione peroxidase and catalase expression in heart tissue of rats. For this purpose, 40 male wistar rats with age of 8-weeks were randomly divided into 5 groups including control group, moderate intensity training, high intensity training, high intensity interval training and moderate-intensity swimming training. To analyze of the data, one-way ANOVA and Tukey was used. The results showed that there was a significant increase in the Glutathione peroxidase and catalase expression as a result of all four exercise training program compared to the control group (P=0.001), Also, a significant increase in GPX expression was observed between HIIT and HIT groups compared to MIT and MIST groups (P=0.001). On the other hand, there was a significant increase in CAT expression between MIST group compared to MIT and HIIT groups (P=0.001 and P=0.030, respectively) and between HIT group compared to MIT and HIIT groups. There was also a significant difference between MIT and HIIT groups (P=0.001). All four training methods were able to improve the antioxidant system, causing favorable changes in the heart tissue of Wistar rats. It seems that HIT، HIIT & MIST by creating a beneficial adaptation in the antioxidant system, has made the body more resistant to the oxidative stress and has a more favorable effect on the heart tissue. با توجه به اهمیت پیشگیری از عوامل بروز بیماری‌های قلبی و نیز اطلاعات متناقض در خصوص تأثیر تمرین‌های ورزشی بر بیان ژن‌های گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و کاتالاز (CAT)، هدف مطالعة حاضر مقایسة اثر 4 هفته برنامة تمرینی به مدت 8 هفته بر بیان GPX و CAT در بافت قلب موش‌های صحرایی بود. بدین‌منظور 40 سر موش صحرایی نر ویستار 8 هفته‌ای به‌طور تصادفی به 5 گروه شامل گروه‌های کنترل، تمرین هوازی با شدت متوسط، تمرین هوازی شدید (HIT)، تمرین هوازی تناوبی شدید (HIIT) و تمرین شنا با شدت متوسط (MIST) تقسیم شدند. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس یکطرفه و توکی استفاده شد. نتایج نشان داد، افزایش معناداری در بیان ژن‌های GPX وCAT متعاقب هر چهار پروتکل ورزشی در مقایسه با گروه کنترل (001/0P=) و همچنین افزایش معناداری در بیان GPX میان گروه‌های HIIT و HIT نسبت به گروه‌های MIT و MIST (001/0P=) مشاهده شد. همچنین افزایش معناداری در بیان CAT، میان گروه MIST نسبت به گروه‌های MIT و HIIT (به‌ترتیب 001/0P= و 030/0P=) و بین گروه HIT نسبت به گروه‌های MIT و HIIT مشاهده شد (به‌ترتیب 001/0P= و 041/0P=). ضمن اینکه بین گروه‌های MIT و HIIT نیز اختلاف معناداری وجود داشت (001/0P=). هر چهار شیوة تمرینی با بهبود سیستم آنتی‌اکسیدانی، تغییرات مطلوبی در بافت قلب رت‌های ویستار ایجاد کرد. به‌نظر می‌رسد تمرینات HIT، HIIT و MIST با ایجاد سازگاری مفید در سیستم آنتی‌اکسیدانی، بدن را در مقابل فشار اکسایشی مقاوم‌تر ساخته و تأثیر مطلوب‌تری بر بافت قلبی داشته باشد. https://jsb.ut.ac.ir/article_79193_0b814e5b18d86282a5d23244115f25e8.pdf

دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 12 4 2021 01 20 Effects of Low-Frequency High-Intensity Interval Training Combined with L-Citrulline Supplementation on Myostatin and some Physiological Parameters in Inactive Elderly Men اثر تمرین تناوبی شدید با تواتر کم و مکمل سیترولین بر میوستاتین و برخی شاخص‌های فیزیولوژیکی مردان سالمند غیرفعال 493 506 80016 10.22059/jsb.2021.308706.1424 FA فرامرز حسین زاده . کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران امین فرزانه حصاری استادیار فیزیولوژی ورزش، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران Journal Article 2020 08 22 Aging is often associated with a progressive loss of muscle strength and an increase in fat mass. High-intensity interval training may improve muscle strength, but remains largely unstudied in ageing participants. Therefore, the purpose of this study was to determine the effects of eight weeks of low-frequency high-intensity interval and L-citrulline supplementation on myostatin, aerobic power, muscular strength and endurance and body fat in older men. 30 inactive old men randomly divided into three groups: high-intensity interval training (HIT), citrolin (CIT) and high-intensity interval training+citrolin (HIT+CIT). HIIT was performed for 8 weeks and 2 sessions per week that included 30 seconds cycling exercise on ergometer (intensity of 85-90% HR reserve). CIT supplement consumed in single 8 g-dose alternateve day. Results showed that there was significant decrease for myostatin in HIT+CIT and for body fat in HIT+CIT and HIT than CIT. Muscular strength and aerobic power significant increase in HIT+CIT and HIT than CIT. HIT+CITgroup showed significant increase compared to CIT. In conclusion, low-frequency HIIT alone and combined with L-citrulline seems to induce greater improvements in muscular strength and mass factors and aerobic performance in inactive elderly men. Therefore, low-frequency HIIT+CIT can be considered as effective program to prevent or reduce sarcopenia among elderly. سالمندی اغلب با کاهش پیش‌روندة قدرت عضلاتی و افزایش تودة چربی همراه است. تمرینات تناوبی شدید ممکن است قدرت عضلانی را بهبود بخشد، اما تأثیرات آن در افراد سالمند تا حد زیادی روشن نیست. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر 8 هفته تمرین تناوبی شدید کم‌تواتر و مکمل ال- سیترولین بر میوستاتین، توان هوازی، قدرت و استقامت عضلانی و درصد چربی مردان سالمند بود. 30 مرد سالمند غیرفعال انتخاب شدند و به‌طور تصادفی در سه گروه تمرین تناوبی شدید (HIIT)، سیترولین (CIT) و تمرین تناوبی شدید + سیترولین ( HIIT + CIT) قرار گرفتند. پروتکل HIIT به مدت 8 هفته و 2 جلسه در هفته و شامل فعالیت 30 ثانیه‌ای رکاب زدن روی دوچرخة ارگومتر (شدت 85 تا 90 درصد ضربان قلب ذخیره) بود. مکمل سیترولین یک روز در میان به مقدار شش گرم مصرف شد. از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه استفاده شد. نتایج نشان داد که میوستاتین در گروه HIIT +CIT نسبت به CIT و درصد چربی بدن در گروه‌های HIIT + CIT و HIT نسبت به CIT کاهش معناداری داشت. قدرت و توان هوازی در گروه‌های HIIT + CIT و HIT نسبت به CIT افزایش معناداری داشت. گروه HIIT + CIT افزایش معناداری در استقامت عضلانی نسبت به CIT داشت. براساس نتایج تحقیق، HIIT به‌تنهایی و در تعامل با مکمل ال سیترولین به بهبود شاخص‌های قدرت و حجم عضلانی و عملکرد هوازی مردان سالمند غیرفعال منجر شد. بنابراین، تمرینات تناوبی شدید کم‌تواتر و ال-سیترولین می‌تواند روش مؤثری برای پیشگیری یا کاهش سارکوپنیا در سالمندان باشد.<br />  https://jsb.ut.ac.ir/article_80016_39845d9e07c8c49b3926ef105c61235c.pdf