دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 13 1 2021 05 22 The Effect of Aerobic and Resistance Training on Some Coagulation (PAI-1, Fibrinogen, PT, PTT) and Fibrinolysis (t-PA, Plasminogen and D-Dimer) Factors in Sedentary Obese Women تأثیر تمرین هوازی و مقاومتی بر برخی عوامل انعقادی (PAI-1، فیبرینوژن، PT، PTT) و فیبرینولیزی (tPA، پلاسمینوژن، دی‌دایمر) در زنان چاق کم‌تحرک 39 57 82119 10.22059/jsb.2019.262603.1299 FA علی رضا خادمی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران اصغر توفیقی دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران جواد طلوعی آذر دانشیارفیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. حیدر سیفی نبی آباد . استادیار بیوتکنولوژی، گروه گیاهان دارویی، دانشگاه نهاوند، نهاوند، ایران اکبر نوری حبشی . استادیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران Journal Article 2018 07 23 Obesity contributes to disrupt balance between coagulation (increasing) and fibrinolysis (decreasing) factors and is effective in inducing thrombosis. Physical activities play a role in controlling the damages caused by obesity. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of 8 weeks of aerobic and resistance training on PAI-1, fibrinogen, PT, PTT, t-PA, plasminogen and D-dimer. 30 sedentary women (age: 25-30 years, body mass index: 30 Kg/m²) voluntarily participated in this study and were randomly divided into three groups: aerobic training, resistance training and control. Aerobic training was performed 3 sessions a week, 30-45 minutes each session with an intensity of 60-85% of maximum heart rate. Resistance training was performed based on 10RM, following the principle of overload for 8 weeks. Data were analyzed by ANOVA and dependent t test (P<0.5). Aerobic training significantly increased tPA compared to control and resistance training groups (P=0.001). Both resistance and aerobic training significantly increased prothrombin time (PT), PAI-1, plasminogen and D-dimer (P=0.001) compared to the control group. Aerobic training significantly increased (P=0.001) and resistance training significantly decreased (P=0.003) fibrinogen compared to the control group. The partial thromboplastin time (PTT) increased in the resistance training group (P=0.03) and decreased in aerobic training group (P=0.001) compared to the control group. Aerobic training has a better effect on important fibrinolysis factors including t-PA, while resistance training has a better control on some important coagulation variables including fibrinogen چاقی سبب به‌هم خوردن تعادل بین عوامل انعقادی (افزایش) و فیبرینولیزی (کاهش) می‌شود و در القای ترومبوز مؤثر است. فعالیت ورزشی در کنترل آسیب‌های ناشی از چاقی نقش دارد. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر 8 هفته تمرین مقاومتی و هوازی بر PAI-1، فیبرینوژن، PT، PTT، tPA، پلاسمینوژن و دی دایمر بود. 30 زن کم‌تحرک (30-25 سال، نمایة تودة بدن 30 کیلوگرم بر متر مربع) داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند و به‌طور تصادفی به سه گروه تمرین هوازی، مقاومتی و کنترل تقسیم شدند. تمرین هوازی، 3 جلسه در هفته، هر جلسه 45-30 دقیقه با شدت 85-60 درصد ضربان قلب بیشینه اجرا شد. تمرین مقاومتی نیز براساس RM 10 با رعایت اصل اضافه‌بار به مدت 8 هفته انجام گرفت. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با آزمون آماری ANOVA و آزمون T همبسته انجام گرفت (5/0P<). تمرین هوازی سبب افزایش معنا‌دار tPA نسبت به گروه کنترل و تمرین مقاومتی شد (001/0P=). هر دوی تمرین مقاومتی و هوازی سبب افزایش معنا‌دار زمان پروترومبین (PT)، پلاسمینوژن، D ـ دایمر و PAI-1 نسبت به گروه کنترل شدند (001/0P=). تمرین هوازی به افزایش معنا‌دار (001/0P=) و تمرین مقاومتی به کاهش معنا‌دار (003/0P=) فیبرینوژن نسبت به گروه کنترل منجر شد. زمان نسبی پروترومبوپلاستین (PTT) در گروه تمرین مقاومتی افزایش (03/0P=) و گروه تمرین هوازی کاهش (001/0P=) نسبت به گروه کنترل نشان دادند. تمرین هوازی تأثیر بهتری بر عوامل فیبرینولیزی مهم از جمله t-PA دارد، درحالی‌که تمرین مقاومتی کنترل بهتری بر برخی متغیرهای مهم انعقادی از جمله فیبرینوژن دارد. https://jsb.ut.ac.ir/article_82119_a16671f0c637f95c4fd7f2af2224d6c2.pdf