دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 9 4 2017 12 22 The Role of Orexin-A and HIF-1 Responses in Acute Mountain Sickness نقش پاسخ‌های هورمونی اورکسین-A و HIF-1 در بروز کوه گرفتگی حاد (AMS) 529 541 66092 10.22059/jsb.2018.238223.1185 FA بیان فیاضی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران. وحید تادیبی دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه رازی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران. ناصر بهپور . دانشیار، دانشکدۀ علوم ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه رازی، کرمانشاه -ایرا مهدی هدایتی . دانشیار، دانشکدۀ علوم پزشکی، گروه بیوشیمی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران-ایران Journal Article 2017 07 15 Acute mountain sickness (AMS) caused by rapid ascent to altitudes higher than 2500 m has complex pathophysiological conditions. Therefore, the aim of the present study was to investigate hypoxia related factors in individual susceptible to acute mountain sickness. 21 healthy subjects (mean age 31.7±8.5 year) participated in this study. Fasting blood samples were collected from antecubital vein (sea level) 1 hour and 24 hours after rapid ascent to an altitude of 3550 m by a gondola lift. HIF-1 and Orexin-A were measured by ELISA method. AMS status was measured by the Lake Louise Scoring 6 hours after the exposure to a high altitude. Lake Louise Scoring showed that 11 subjects got AMS after the exposure to a high altitude (LLS≥4). The results showed that Orexin-A and HIF-1 at sea level were higher in AMS-susceptible subjects than AMS-resistant subjects. But Orexin-A and HIF-1 responses were almost higher in AMS-susceptible subjects than AMS-resistant subjects. Orexin-A and HIF-1 at sea level had an inverse relationship with AMS. An increase in these proteins in AMS-susceptible subjects was drastically higher than AMS-resistant subjects after exposure to altitude. کوه‌گرفتگی حاد که ناشی از صعود سریع به ارتفاعات بیش از ۲۵۰۰ متر است، شرایط پاتوفیزیولوژیکی پیچیده‌ای دارد. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی عامل­های مرتبط با هایپوکسی در افراد حساس به کوه‌گرفتگی حاد است. به این منظور ۲۱ فرد سالم با میانگین سنی 5/8± 7/31 سال در این مطالعه شرکت کردند. نمونه­گیری خون به‌صورت ناشتا در سطح دریا، یک ساعت پس از صعود سریع به ارتفاع (۳۵۵۰ متر) توسط تله‌کابین و ۲۴ ساعت پس از صعود، از سیاهرگ بازویی آزمودنی­ها گرفته شد و سپس میزان ارکسین-A و HIF-1 به روش الایزا اندازه­گیری شد. همچنین، میزان کوه‌گرفتگی حاد توسط پرسشنامۀ لیک لوئیس در شش ساعت پس از در معرض قرار گرفتن در ارتفاع ارزیابی شد.  آزمون لیک لوئیس نشان داد که ۱۱ نفر از آزمودنی­ها پس از در معرض قرار گرفتن در ارتفاع دچار کوه‌گرفتگی حاد شدند (۴LLS≥). نتایج نشان داد که میزان ارکسین و HIF-1 در سطح دریا در افراد مبتلا به کوه‌گرفتگی حاد بیشتر از افراد مقاوم به کوه‌گرفتگی حاد بود؛ اما، میزان پاسخ ارکسین و HIF-1 تقریباًَ در افراد حساس به کوه‌گرفتگی بیشتر از افراد مقاوم به کوه‌گرفتگی بود. نتایج نشان داد که سطح ارکسین-A و HIF-1 در سطح دریا ارتباط معکوسی با کوه‌گرفتگی حاد دارد. پس از در معرض قرار گرفتن در ارتفاع میزان افزایش ارکسین-A و HIF-1 در افراد حساس به کوه‌گرفتگی حاد نسبت به افراد مقاوم به کوه‌گرفتگی حاد به میزان چشمگیری بیشتر است. https://jsb.ut.ac.ir/article_66092_f57248e2106e284b1cd587d18c6cff37.pdf