دانشگاه تهران نشریه علوم زیستی ورزشی 2008-9325 4 14 2013 01 20 The Effect of 12 Weeks of Endurance Training on Plasma Levels of Acylated Ghrelin, PYY3-36, Food Intake and Weight of Obese Male Rats تأثیر 12 هفته تمرین استقامتی بر سطوح پلاسمایی گرلین آسیل‌دار، PYY 3-36، دریافت غذا و وزن رت‌های نر چاق 55 69 29528 10.22059/jsb.2013.29528 FA محمد شریعت زاده جنیدی پژوهشگاه تربیت بدنی-استادیار فیزیولوژی عباسعلی گائینی دانشگاه تهران-استاد فیزیولوژی 0000-0002-8679-0669 محمد رضا کردی دانشگاه تهران-دانشیار فیزیولوژی 0000-0002-7917-5529 رحمان سوری دانشگاه تهران-استادیار فیزیولوژی 0000-0003-1511-0088 مهدی هدایتی دانشگاه شهید بهشتی-استادیار روح الله حق شناس دانشگاه سمنان-استادیار فیزیولوژی Journal Article Due to an increase in obesity, the aim of the present study was to examine the effect of 12 weeks of endurance training on body weight, food intake, plasma acylated ghrelin and PYY3-36 in obese male rats. 16 male Wistar rats were fed for 9 weeks with a high fat diet (derived from soybean oil) until they reached mean weight of 319±30 g. The rats were randomly divided into control group (n=8) and training group (n=8) (60 minutes of running on a treadmill (grade=0) per session, 15 to 30 m./min., 5 days per week for 12 weeks). The rats were provided with standard food and water ad libitum and every two days, food intake and weight were measured and recorded. Blood samples were collected 24 hours after the last training session and 8 hours of overnight fasting. The ELISA method was used to measure plasma concentration of mentioned hormones. Independent t test showed that the 12 weeks of endurance training significantly decrease in the weight of training group (P=0.001) compared with the control group. During the training period, the mean food intake of training group was significantly lower than control group (p=0.028). There was no significant difference in plasma concentration of acylated ghrelin between the two groups, but plasma levels of PYY 3-36 in the exercise group was significantly higher (p=0.016). It seems that one of the mechanisms of weight loss as a result of endurance training is reduced food intake by increasing plasma levels of PYY3-36. با توجه به روند رو به رشد اضافه وزن و چاقی، هدف از انجام این پژوهش، بررسی تأثیر 12 هفته تمرین استقامتی بر تغییرات وزن، غذای دریافتی، هورمون اشتهاآور آسیل گرلین و هورمون ضد اشتهای PYY3-36 در رت‌های نر چاق بود. 16 رت نر ویستار به مدت 9 هفته با غذای پرچرب (مشتق‌شده از روغن سویا) تغذیه شدند تا به میانگین وزنی g30 ±319 رسیدند. پس از همسان‌سازی، رت‌ها به‌صورت تصادفی در دو گروه 8 تایی کنترل و تمرین استقامتی دوازده‌هفته‌ای (هر جلسه 60 دقیقه با سرعت 15 تا 30 متر در دقیقه، 5 روز در هفته) دویدن روی تردمیل با شیب صفر تقسیم شدند.آب و غذای استاندارد به‌صورت آزادانه در اختیار حیوانات قرار گرفت. هر دو روز یک بار غذای دریافتی و وزن آنها اندازه‌گیری و ثبت شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسة تمرین و 8 ساعت ناشتایی شبانه، نمونه‌های خونی جمع‌آوری شد. با استفاده از روش الایزا، غلظت پلاسمایی هورمون‌های ذکرشده اندازه‌گیری شد. دوازده هفته تمرین استقامتی کاهش معناداری را در وزن رت‌های گروه تمرین نسبت به گروه کنترل ایجاد کرد (001/0p=). در طول دورة تمرین، میانگین غذای دریافتی گروه تمرینی کمتر از گروه کنترل بود (028/0= P). غلظت پلاسمایی گرلین آسیل‌دار تفاوت معناداری بین دو گروه نشان نداد، اما مقادیر پلاسمایی PYY 3-36 در گروه تمرینی در حد معناداری زیادتر بود (016/0p=). به‌نظر می‌رسد یکی از سازوکارهای احتمالی کاهش وزن ناشی از فعالیت-های ورزشی استقامتی، کاهش غذای دریافتی از طریق افزایش سطوح پلاسمایی هورمون ضد اشتهای PYY3-36 باشد. https://jsb.ut.ac.ir/article_29528_cfc948fc40dd345b6e12298c5c40ba13.pdf